Maandagavond merkten we het al. Het begon niet een beetje te waaien maar behoorlijk te stormen.
We zijn al een echte weerman/vrouw aan het worden want als het echt begint te stormen weten we dat er een weersverandering op komst is.
Nu hadden we al gelezen dat het zou gaan sneeuwen maar als dat al twee maal eerder is voorspelt en er viel toen ook niets dan heb je het bij de derde keer wel gehad. Maar inderdaad 3x is scheepsrecht.
Dinsdagmorgen was het warempel wit buiten. Dat hadden we hier nog niet meegemaakt. Banjer al helemaal niet maar die trok z’n neus er voor op. Dat kleine beetje zal die wel gedacht hebben.
Ik moet zeggen het was dan ook van korte duur. Na 2 uurtjes was het alweer verdwenen. Het zonnetje ging schijnen en de temperatuur werd aangenaam. Nog wel een koude wind maar niet meer zo heftig.
Je hebt gelijk Banjer. Het stelde inderdaad niet zo veel voor.

We blijven in het varkens slachten circuit. Waren we een van de vorige weken nog bij de ene buur nu mochten we bij de andere buren helpen.
Maar daar moesten we dus echt aan de bak. Ja, ja Fred had z’n hulp aangeboden. Fred begint enthousiast met snijden van de stukken vlees. En wie denk je dat zich in z’n vingers prikt? Fred natuurlijk!
Ik heb geholpen met vast houden van de varkenspoten zodat ze in stukken gezaagd konden worden, het afknopen met draden om de darmen voor het maken van worsten. Deze darmen worden eerst gewassen in de centrifuge met zout en azijn. Dus je begrijpt dat deze niet zo’n aangename lucht hebben. Nu is het wel zo dat de darmen gekocht waren bij de slager dus waren ze wel redelijk schoon. Maar smakelijk is anders.
We waren daar rond de klok van 10 en het slachten was begonnen om 7 uur. Dus er werd zo rond 11 uur wat gegeten. Er werd een pannetje op tafel gezet met stukjes “vlees” dachten we. Eigenlijk hadden we nog niet zo’n trek maar we moesten het vooral proberen van de vader van onze buurman die het erg lekker vond evenals de rest van de familie. Het was te eten. Daarna vertelde hij wat het was. Het bloed van het varken vermengt met bloem, uien en ‘Slik’ Te vergelijken met de Nederlandse bloedworst dus.
Ze gooien niets weg. Het vet werd uitgebakken buiten in ketels op een houtvuurtje. De reuzel wordt op brood gesmeerd en ook bij het bereiden van eten gebruikt. De uitgebakken droge stukken worden daarna koud opgegeten.
Er werd niet een beetje gehakt gemaakt maar er moest een kinderbadje bijgehaald worden. Zelfs de lever ging door de gehaktmolen en werd vermengd met een restant vlees tot een nieuwe worst. De worsten worden te drogen gehangen in de schuur en de eersten zullen zo rond de kerst worden gegeten.
Al met al weer een ervaring rijker en weer een zak met vlees gratis. Alhoewel we daar niet voor kwamen en we dat ook iedere keer uit leggen dat we het doen omdat we elkaar willen helpen. Maar ja, wel lekker natuurlijk!

Er is lang naar uitgekeken. Maar gistermorgen was het dan eindelijk zover.
Het varken van de buren zou geslacht worden. Opa en oma, schoonfamilie en de kinderen werden ingeschakeld om het klusje te klaren.
Eigenlijk zijn we niet zulke grote vleeseters maar we mochten niet afzeggen. We voelden ons best wel vereerd dat ze ons hadden uitgenodigd. Meehelpen hoefden we (gelukkig) niet.
Zo rond de klok van 5 hadden we afgesproken. Maar aangezien het beestje zo’n 300 kilo woog was het toch iets meer werk dan men had gedacht. Ze waren nog druk bezig om de laatste worsten te maken. Dat deden ze in het schuurtje buiten. Binnen in de kleine keuken was het snikheet. Oma had al diverse pannen gevuld met vlees en in de oven lagen al enkele worsten te smoren. De weeïge lucht van het vlees kwam ons al tegemoet en bleef gedurende de hele avond om ons heen hangen.
Tegen 7-en was het dan zover. Moe maar voldaan ploften ze neer bij de grote eettafel die nog maar net in de kamer paste. Wij hadden de Palinka meegenomen die we in Nederland al hadden gestookt. Opa lustte er wel een en de fles ging van hand tot hand.
De soep kwam op tafel. Of eigenlijk de bouillon. De pasta werd er op tafel apart ingedaan en de groente kon men er naar believen zelf in stoppen. De gaar gekookte witte kool, wortels en bloemkool werd apart geserveerd evenals het vlees wat zelf van het bot geplukt kon worden.
Daarna kwam de Töltött kápószta. Gevulde koolrolletjes met gehakt. Erg lekker!
En toen kwamen dan de worsten. 1 meter paprika worst en 1 meter gewone worst. Zeer smaakvol maar behoorlijk vet. Zwager had het gemaakt samen met opa en ze waren zeer benieuwd naar ons commentaar. En de volgende stukken vlees dienden zich alweer aan. Deze waren erg zout maar wel lekker. Alles door oma klaar gemaakt.Fred kon het niet nalaten om tussendoor de Túrós (kwark) die wij maken te vermelden zodat hij deze met de auto op moest halen. Deze werd uitgebreid aan een test onderworpen door de familie en vooral Oma vond hem erg finom. Dus de bak was zo leeg.
Het was een hele gezellige aparte culinaire avond met een verrassend slot accoord.
Bij het afscheid kregen we nl. twee flinke worsten mee zodat we het thuis nog es dunnetjes over konden doen.

We hebben boodschappen nodig en besloten dit vandaag laat in de middag te doen. Het is om 5 uur al donker als we weg rijden. Het heeft de afgelopen dagen behoorlijk geregend dus we kiezen ervoor om via de alternatieve weg naar de stad te rijden. De vlarden mist dwalen over de vlakte en ons zicht is niet altijd goed. Als we van de zandweg afkomen is het druk op de asfaltweg en is oplettendheid geboden. We zijn druk in gesprek over de boodschappen die we nodig hebben als we allebei plotseling stil worden.
In de verte zien we gekleurde licht stipjes. Het wordt ons al gauw duidelijk wat het is. Op de begraafplaats zijn alle grafstenen versierd met lichtjes in rode en witte glaasjes. Het is 2 november en dus Allerzielen. Het is een eenvoudig gebruik maar geeft goed aan hoe de Hongaren met hun overledenen omgaan.
Het maakt een korte diepe indruk op ons. In het zo drukke bestaan zijn we even stil voor de ander die wij niet hebben gekend.