We zijn net terug uit Nederland als we merken dat Banjer erg aan het hoesten is. We zijn er niet gerust op en besluiten naar de dierenarts te gaan.
Aangezien onze dierenarts de sterilisatie niet kan doen van de kleintjes (Floortje en Loesje) moeten we toch een afspraak maken dus dat gaat in een keer door.
We gaan naar de dierenarts in Tiszakécske. Er is geen wachtkamer maar alleen de mogelijkheid om buiten te wachten. Banjer doet erg stoer aan dus we kregen alle ruimte van de andere patiënten. Banjer houdt niet zo van dierenartsen. Zelfs de drie treetjes van trap naar de behandelkamer is al te hoog voor ‘m.
Op de behandeltafel is ie zo mak als een lammetje. Hij vindt het eigenlijk best wel interessant. 3 Spuiten later en flinke pillen, model paardenmiddel, verlaten we de behandelkamer. Buiten “vertelt” ie alle geïnteresseerden hoe leuk het wel niet was en vlucht snel de auto in. De grote bouvier die op een hoekje stond te wachten was er stil van.
O, ja 4 dagen rustig blijven, niet rennen en zoveel mogelijk binnen blijven. Pardon, wij hebben wel een ADHD-hond mijnheer! Maar dat viel eigenlijk wel mee. Mijnheer viel in slaap en wel zo diep dat hij slaapdronken in de kamer ging plassen.
Twee dagen later gaan we met de meisjes. Keurig geopereerd. Over 10 dagen terug komen om de buiten hechtingen te laten verwijderen en nog een bakje eten om op te knappen. Twee slappe kattepopjes hebben we op een dekentje in de douche gelegd. Daar zat al helemaal geen leven in. Als ze er vanaf kropen, wat heel veel moeite kostte, waggelden ze rond. De achterpootjes deden niet wat de voorpootjes wilden.
In de huiskamer lag Banjer, de douche was voor de meisjes en ‘s middags kwam Joey strompelend binnen. Ok, die wilden dus ook aandacht. De ziekenboeg was compleet.
Het was leuk om ze allemaal es lekker te vertroetelen.
Gelukkig zijn ze weer helemaal beter. Banjer heeft alweer praatjes voor tien en heeft de schapen van de buren samen met Joey de stuipen op het lijf gejaagd. Dat leverde een klacht van de buurman op. Helaas moeten ze nu af en toe vast.
De meisjes spelen alweer heerlijk buiten. Met een paar dagen gaan de hechtingen eruit.
Het voorjaar kan beginnen.

Wij zijn weer bijgekomen van ons superkorte bezoekje aan Nederland. We hebben weer kennisgemaakt met het fenomeen “file”. Bij ons dus alleen rondom Boedapest.
Maar voornamelijk waren we daar voor het staan op de SVR beurs in Apeldoorn.
De beurs was een succes. We hadden onze walnotenolie meegenomen die gretig aftrek vond. En onze “Hongaarse melk/Nederlandse kaas”. Waarvan menigeen toch heel verwonderlijk zei: erg lekker hoor! Er is wat afgegeten!
Het gaf een extra dimensie aan onze aanwezigheid.
We vonden het natuurlijk ontzettend leuk om weer wat knuffels te geven en te ontvangen van familie en vrienden. Skype is ook niet alles hoor. Zij gaven ons een zeer warm welkom.
En we willen jullie hierbij dus nogmaals onze dank zeggen voor de genoten gastvrijheid.
We waren helemaal kapot toen we weer thuis kwamen. Het huis was 12 graden en dus erg koud. Daar moesten we weer aan wennen. Maar ook de gedane indrukken die we hebben gedaan op de beurs en de ontmoetingen. We wilden alles in ons opnemen. En daar word je dus doodmoe van.
We hebben er wel weer extra energie van gekregen. We hebben nu kennisgemaakt met onze eventuele toekomstige gasten. En daar doe je het toch voor.
Dus wij zijn er klaar voor en jullie!