Wat ons het laatste jaar is opgevallen zijn de verschillen tussen de landen. Het kost ons moeite om niet steeds die vergelijking te maken. We hebben er tenslotte zelf voor gekozen om hier te leven. Dus eigenlijk moeten we niet zeuren.
Terugkijkend op het afgelopen jaar kunnen we wel stellen dat we veel geleerd hebben. De gewoontes van de Hongaren. Het niet op tijd komen en afspraken niet nakomen zijn de grootste irritaties. Alles verschuilen onder het zogenaamde niet (willen) begrijpen in verband met een taalprobleem. Die taal is uiteraard nog best moeilijk maar we kunnen er ons aardig mee redden. Dat is trouwens wel een punt waar we het komende jaar aan gaan werken.
We krijgen vaak van mensen de vraag of ze nog iets mee moeten nemen uit Nederland. De lijst wordt steeds korter. De boodschappen voor onszelf zijn inmiddels beperkt tot pindakaas, satésaus en chocoladehagel. En in de wintermaanden natuurlijk de rookworst.
We hebben het als heel fijn ervaren dat onze familie en vrienden ons hebben bezocht en al dan niet hun handen uit de mouwen hebben gestoken. De nieuwe Nederlandse, Belgische maar ook Hongaarse vrienden die we hier hebben gemaakt, maar ook de vele reacties via internet.
We hebben veel gedaan. Grote en kleine verbouwingen van het huis. De verwarming aangelegd, de badkamer, keuken en gang. Het is nu leefbaar. De puntjes op de i moeten nog gezet worden maar daar gaan we in het najaar weer mee aan de gang.
Groente en fruit hebben we verbouwd. We hebben daar goed van kunnen eten. Ook dat gaan we het komende jaar meer verbouwen.
De opzet van het kaasmaken. Uiteraard met alle tegenslagen van dien. De verkoop hiervan is echt boven verwachting gebleken. De Hongaren zijn erg enthousiast. Ook dat willen we het komende jaar uit gaan breiden.
Het werk van Fred wat een van de redenen is geweest om hierna toe te gaan is tegengevallen. De regeltjes zijn hier nog erger dan in Nederland. We zijn voorzichtig hiermee in verband met de boetes bij het eventueel overtreden hiervan.
En dan natuurlijk de kleinere dingen als het aanvragen van een verblijfsvergunning en het invoeren van de auto. Het nam allemaal veel tijd in beslag, De Hongaren zijn gek op papieren en stempels.
Het opzetten van de camping zijn we nu druk mee bezig. We stoppen daar al onze energie in. Het is leuk om te doen en we hopen dan ook dat er veel gasten gaan komen om het fijne gevoel te delen hoe het is om in Hongarije te zijn. Want dat blijft natuurlijk wel zo. Het is een heerlijk land met veel zonuren. De rust en de puurheid van de natuur kun je hier nog echt ervaren.De gehaastheid en de drukte die hier een stuk minder zijn. We hopen dan ook dat we volgend jaar hier nog steeds zijn.

Het waren me drukke weken! Eerst naar Nederland voor de opnames van de Reünie. (Uitzending 11 mei 21.20 Nederland 1).
En we zijn nog maar net terug of Fred heeft zo’n last van z’n maag dat we, na een bezoek aan de huisarts, besluiten om toch maar even naar het ziekenhuis te gaan.
14.09 uur aankomst ziekenhuis. Inschrijven bij de balie. Wachtkamer van de 1e hulp. TV staat aan. Een jonge knul loopt heen en weer. Een oudere man met zijn zoon. Een jonge knappe dame wordt op een brancard binnengebracht en wel heel erg enthousiast overgeheveld naar een bed. Daarna wordt ze geparkeerd in de wachtruimte. Doctoren en verpleegsters lopen druk heen en weer.
15.30 uur. Niemand heeft ons nog geroepen. Fred besluit een verpleegster aan te spreken. Zijn bloeddruk wordt opgemeten en hij krijgt een thermometer onder zijn arm. Klachten aangehoord en opgeschreven. Momentje! Het is een komen en gaan van mensen die van een brancard op een bed gelegd worden. Een oudere dame wordt binnengebracht op een lage brancard. Zij blijft mij aanstaren. De ambulancebroeder geeft haar een tikje op haar wang waarnaar het staren de andere kant opgaat. Als ze in het bed getild wordt begint ze te murmelen. Een schietgebedje? Weet ze wat er te wachten staat?
15.45 uur Fred wordt naar binnen geroepen. In de veronderstelling dat ik erbij mag zijn loop ik achter hem aan. Maar nee, alleen patiënten. Op de tv is een kookprogramma bezig. Goed voor m’n Hongaars. De jonge knul schijnt een auto ongeluk gehad te hebben. Van een Engels sprekende dame van de administratie krijg ik te horen wat er met Fred gedaan is. Hartfilmpje, echo van de maag en bloedonderzoek. Het wachten is nu op de dokter.De oudere man is inmiddels ook binnengeroepen. De vriend van de jongedame is opgetrommeld en loopt er wat verlaten bij. Ik krijg dorst maar Fred heeft de portemonnee. De behandelkamer gaat voortdurend open en dicht en af en toe vang ik een glimp op van Fred z’n schoenen of hoor ik hem praten. Ik ga maar es naar de wc. Als ik terug kom zie ik geen beweging meer waar Fred was. Zou hij weg zijn? De jonge knul wordt in een rolstoel afgevoerd. Hij sputtert tegen maar regels zijn regels. Het kookprogramma is afgelopen.
17.30 uur Fred komt naar buiten. Hij heeft zijn kleding en schoenen in zijn hand en draagt alleen een T-shirt en een shirt van het ziekenhuis. In zijn hand zit een infuusnaald. Ik schrik. Moet hij blijven? Hij wordt ondersteund door een verpleegster en we worden begeleid naar een aparte kamer. Hij ziet er moe uit en is blij als hij op bed ligt. Snel ga ik naar het restaurant om het laatste broodje voor sluitingstijd op te halen en wat te drinken. Als ik terug kom heeft Fred een infuus gekregen met natriumoplossing. Als de uitslagen bekend zijn komt de dokter. Duurt ong. 2 uur. Fred valt in slaap en ik mis de tv. Ik hoor iemand achter elkaar overgeven en ben nieuwsgierig waar dat vandaan komt. Twee kamers verderop ligt er een nog jonge vrouw een bakje vol te spugen. Haar man staat op 3 meter afstand en kijkt mij triest aan. Als het bakje vol is pakt hij het van haar aan met uitgestrekte hand. Langzaam loop ik terug. Ik heb de tijd. De balie is verlaten. Bij de behandelkamers staan geen bedden meer. Fred is wakker en komt op verhaal. Ze zijn kundig, erg aardig en heel behulpzaam, vertelt hij. Er wordt alleen geen onderscheid gemaakt tussen man of vrouw.
20.45 uur de dokter is er en vertelt in keurig Duits dat alle uitslagen goed zijn. Het leek hem wel verstandig om medicijnen te nemen en een dieet te volgen. Als we vragen wat Fred heeft en waarvoor die medicijnen dienen kijkt hij ons heel verbaasd aan. Zo kundig als hij is begint hij hakkelend te vertellen dat het voor zijn maag is. Wij zijn een mondig volkje dat blijkt wel weer. O ja, de papieren komen eraan. De infuuszak begint leeg te raken en we besluiten om een verpleegster op te zoeken. Bij de behandelkamers worden we gesommeerd terug te gaan naar de kamer.
21.30 uur. De verpleegster verwijdert met haar keurig in paars gelakte gel nagels het infuus. Dokter komt zo.
22.00 uur Fred is het nu wel zat en we gaan maar weer naar de behandelkamers. Daar komen we de vriend van de jongedame ook nog tegen.
22.15 uur Dokter heeft de papieren klaar. Even ondertekenen en we mogen naar huis. Oppassen met koffie, geen alcohol, chocolade en frisdrank of scherp gekruid eten. Het valt gelukkig allemaal wel mee.