Martin, dank je wel voor het plaatsen van een filmpje op You Tube. Voor wie het nog niet heeft gezien: een klein stukje van de uitzending van de Reünie van de KRO.

Ik mocht en kon er niets over vertellen. Dan zou de verassing ervan af zijn.
Maar het was wel een heel aparte ervaring. Een cameravrouw op je hielen die je de hele dag volgt. En er zijn wat opnames gemaakt. En wat gesprekken gevoerd waarin zinnige en onzinnige dingen zijn gezegd. Weken heb ik in angst gezeten wat ze daarvan zouden gebruiken.
In Nederland zag ik al die meiden van vroeger weer. Sommige haal je er zo weer tussenuit. Je hoort ze en zonder dat je ze ziet weet je wie het is. Geen spat verandert. Sommige lijken wel 30. Wat doen ze daarvoor vraag je je dan af. Maar nog steeds dezelfde spontane meiden gebleven.
Lachen en huilen zitten dicht bij elkaar als je tijdens de opnames de verhalen hoort. Het grijpt je aan. Het zijn wel je oude klasgenoten. Het is eigenlijk teveel in een uitzending. De ellende valt als een koude douche over iedereen heen.
We zijn er allemaal stil van als we bijkomen in de kantine.
De opnames die bij ons gemaakt zijn vallen gelukkig mee. Ze hebben laten zien wie we zijn. Gelukkig geen rare opmerkingen.
Maar dan, wat zouden ze uitzenden. Hoeveel blijft erover van die 2 uur durende opname.
We hebben net gekeken. In 50 minuten hebben ze een mooi beeld geschetst van onze klas. Een doorsnee klas. Maar dan wel een met veel bagage. Wij hebben zelf een keuze gemaakt om te emigreren. Maar sommige hadden geen keus. Het overkwam hen. Dat komt hard aan.
Al met al leuk om mee te maken. Tot over 10 jaar?
Het grappige was dat Fred een oud buurmeisje herkende die in mijn klas zat. En dan te bedenken dat hij toen al zo dichtbij was.