Zo eens in het jaar is het achter elkaar feesten.
Het begon met de luchtshow in Kecskemét. Fred is er naar toe geweest. Hij kwam verbrand terug maar vond het geweldig terwijl hij eigenlijk niet wilde. Zijn vinger bleef op de camera zitten wat resulteerde in behoorlijk wat foto’s.
Daarna volgt het Hí­rös Hét Festival. Dit duurt bijna een week. Het centrum van Kecskemét staat dan vol met kraampjes. De dag dat wij er waren, stonden de bakkers uit de stad hun speciale brood uit te delen. Iedere dag was er wel wat anders. Er zijn bijvoorbeeld verschillende dorpen uit de regio die hun waren laten zien. En uiteraard mag je overal proeven. Wijn, kaas, fruit, brood. Gelardeerd met live muziek heb je een echt vakantiegevoel. We voelden ons even toerist in de stad.
Dan op 20 augustus natuurlijk de Nationale Feestdag. Vorig jaar trad in het dorp de Hongaarse groep Nox op. Zij gaven een live concert en hadden zelf een podium meegenomen. Een indrukwekkende show inclusief een lasershow. Geweldig was dat. Maar dan wel dankzij de financieringen van de waterfabriek uit het dorp.
Dit jaar was het wat povertjes. Er waren wat kermisattributen. En er stond een podium maar dat was voor de plaatselijke dorpsgenoten die hun kunsten gingen vertonen. Zang, dans en onze buurjongen deed karate, een zeer afwisselend programma dat wel. En dan ‘s avonds vuurwerk.
Ach ja, de waterfabriek had 3 weken geleden gebeld dat ze niet meer meegingen financieren. Het werd dus weer een ouderwets dorpsfeest.
Maar wij hadden het heldere idee om naar Kecskemét te gaan. Daar zou zo rond 10 uur ‘s avonds ook vuurwerk zijn en meestal mooier en groter. Maar helaas toen wij om halftien Kecskemét binnen reden was het al het einde van het vuurwerk. Toch iets vroeger begonnen.Jammer.
Dan maar weer supersnel richting dorp waar we het vuurwerk net op tijd hebben gezien. We hebben toch nog het complete dorpsfeest meegemaakt.
Hier en daar zal er nog wel wat gevierd worden maar de grote feesten zijn weer voorbij. We moeten weer een heel jaar wachten.

Even bijkletsen

Momenteel zijn ze druk aan het oefenen voor de luchtshow aankomend weekend in Kecskemét.
Vanochtend om 9 uur kwamen de eerste helicopters alweer langzaam overvliegen. 3 Stuks. Een hels kabaal maken die dingen.Bij de 3de keer had ik wel zoiets van:’nou weten jullie het toch en ik hoop dat die vlag die ze onderaan de helicopter hebben hangen es ergens aan een tak van een boom blijft hangen’. Het wordt een beetje griezelig.
Gistermiddag begonnen ze ermee en de honden begonnen gelijk te blaffen en renden naar de ingang. Waarschijnlijk dachten ze dat er een auto aan kwam. Helemaal teleurgesteld kwamen ze terug. Bij de 2e keer probeerden ze het nog een keer maar daarna lieten ze het maar voor gezien.
De straaljagers kunnen er ook wat van. En natuurlijk niet 1 maar ze vliegen soms in formatie ,dus dat zijn er meestal 3 of meer. Het is geen reclame voor de camping. Rust ja, ja. Het is maar goed dat we even geen gasten hebben. Of ze moeten natuurlijk hiervan houden. Dan zitten ze gebeiteld.

Gasten.
De eerste gasten zijn geweest en er volgden er nog meer.
Geheel onverwachts zonder reserveringen kwamen ze binnen.
Zij hebben, zeggen ze tenminste, een leuke vakantie gehad.
En wij hebben van ze genoten en van ze geleerd. Elke gast heeft bij ons een indruk achter gelaten. Waardoor al onze gasten van ons eerste seizoen uniek zijn geworden.
Het seizoen is nog niet afgelopen en wij hopen natuurlijk er nog meer te ontvangen.

Pruimen, pruimen en nog eens pruimen.
Vorig jaar was het niks maar dat heeft het dit jaar dubbel ingehaald.
De eerste boom was al vrij vroeg rijp. Terwijl de rest van de bomen nog lang zo ver niet waren. Daar hebben we jam van gemaakt. Beetje mislukt dat wel. Dus dat wordt in de yoghurt gedaan en ingekookt op een vlaai gedaan.
Daarna kwamen de andere bomen. De moeder van de buurvrouw wilde wel 30 kilo om te wecken. Maar er zijn er meer.
Palinka maken wordt riskant. Stoken is officieel verboden. Iedereen weet wat we aan het doen zijn. We worden goed in de gaten gehouden. Zelfs de burgemeester wist dat de eerste gasten er waren.
Wijn mocht wel. Dus wordt het pruimenwijn. Dat vonden onze buren wel heel apart. Dus we hopen dat het wel wat wordt. Maar er zijn nog meer pruimen!

Peren.
En nu komen er ook alweer peren aan. Waar vorig jaar aan de jonge bomen nog geen peren hingen, zaten nu rode peren. Via internet kan ik niks vinden dus ik denk dat het een stoofpeertje is.
Maar wat doen we met die peren? Perenwijn dan maar? Maar daar kunnen we nog even over nadenken!

Druiven.
En dan komen er binnen niet al te lange tijd ook de druiven. Daar zijn er echt veel van. Weer meer als vorig jaar. De witte beginnen al zoet te worden. Maar over het algemeen moeten ze nog wel meer zon hebben.

Zon
Dat is wel grappig. Zoals wij tegen het weer aankijken en de gasten of de Nederlanders die hier weer naar hun vakantiehuis komen.
We hebben prachtig weer gehad. Behoorlijk droog zelfs en af en toe willen we natuurlijk een bui regen. Maar “de anderen” zijn hier voor het mooie weer en willen als het even kan natuurlijk 3 weken droog/ zonnig weer.
We zijn eigenlijk helemaal niet zo met het weer bezig merken we. Ja als we regen willen. En als we het dan ook nog krijgen. Dan hoor je ons niet klagen.
Ik ben al 3 kwartier bezig om de groentetuin te sproeien dus dat scheelt behoorlijk in de tijd als het regent.
Maar zij wel hoor.

Onweer.
Het kan hier behoorlijk spoken. En dan niet één behoorlijke klap. Nee dat kan soms de hele avond doorgaan.
Van de week was het echt heftig. We hadden alles uit voorzorg maar ontstekkerd.
We waren druk bezig onder de veranda met het persen van de pruimen voor de pruimenwijn.
Een felle flits van heel dichtbij en een scheurend knallend geluid. ‘Dat was dichtbij’ zeiden we tegen elkaar. En we gingen weer verder.
Als de bui voorbij is zetten we de tv aan en internet. Tv doet het, internet niet. Kan natuurlijk. ‘Zeker die ene harde klap’. Morgen maar es proberen.
Weer geen internet. ‘s Middags bellen we met Opticon. Lag aan onze computer, zij konden ons wel bereiken. We worden terug gebeld. Moet nog gebeuren.
Wij ‘s middags naar Opticon. De volgende dag zou er iemand langskomen, 10 uur.
11 uur geen Opticon. Ach dat had ik kunnen weten. Hongaarse 10 uur is altijd wat later. Stom natuurlijk. Kwartier later komt ie aan. Stekkertjes nagekeken. En, hoe vreemd, via zijn laptop deed ie het ook niet. Nee dat wisten we wel hoor. Het kastje is nl. stuk door het onweer. Even bellen met de grote baas en ja hoor hij mocht een nieuw kastje geven. En.we hadden weer internet. En allemaal garantie. Dat is dan wel mooi.

Groente
We hebben meer gezaaid dan vorig jaar en de opbrengst is dan ook beduidend meer. Allemaal lekkere verse aardbeien, sla, worteltjes, tomaten, courgette.
Heerlijk. Alleen dat onkruid. Ik kan er maar niet aan wennen. Zo saai werk!

Kaas
Kaas maken we even niet meer.
Doordat het buiten behoorlijk warm is loopt de temperatuur in de kelder op. We zijn wel bezig om daar een oplossing voor te vinden. De kaas die we hebben houden we met de ventilator nog op een redelijke temperatuur.
Eigenlijk moeten we zo snel mogelijk weer gaan maken want we krijgen vooral van de Hongaren daar vragen over.
Nog even wachten!

Ze beginnen weer te vliegen. De vogels in de omgeving houden even hun adem in en stoppen met zingen. Deze keer zijn het straaljagers die met een behoorlijke vaart ons luchtruim onveilig maken. Ze buitelen een paar keer om en vliegen weer verder. Mooi om te zien eigenlijk. Ik zou er niet in willen zitten.