16.15 uur. Langzaam sluit de schemer het daglicht af.
Ik kijk de kachel nog even na en gooi er nog een blok op. Banjer zucht nog es diep. Eten kan hij nog niet verwachten.
Als ik om me heen kijk zie ik de skyline van het dorp. De kerk en de huizen aan de grote weg. Het stoplicht springt op rood. Geluiden komen deze kant niet op. De wind blaast ze de andere kant op.
Bij de buren gaat de kerstverlichting aan. De flikkerende lampjes ketsen af tegen het wit van de sneeuw. Aan de andere kant zie ik de rode punt verlicht van het huis van de andere buren.
Geen hond die een blaf de lucht ingooit. Geen auto die naar huis komt over het door ijs verharde zandpad.
Het wordt niet echt donker. De witte takken van de bomen steken als kant af tegen de donkere hemel.
Ik blijf nog even kijken maar besluit dan toch naar binnen te gaan. De t.v. staat aan en ik doe hem uit. Ik wil de serene rust en magie van buiten mee naar binnen nemen. Maar helaas.
Het gehakt wat ik uit de diepvries heb gehaald moet ik in veiligheid brengen voor Vigo die achter me aan naar binnen is geslopen.
Realiteit. Alweer een dag afgelopen en zo gaat het maar door. Morgen ook en dan en dan..

We hadden nog geen vlokje sneeuw gehad deze winter. Alhoewel de weersvoorspellingen het wel soms hadden aangegeven.
Maar het wonder was daar, gisteravond, op kerstavond begon het toch nog te sneeuwen. En zo hadden we vanochtend toch nog een witte kerst.
Zou er dan toch “iemand” zijn..

Zondagmiddag hoorde we een hoop geblaf van Banjer. Een vreemd geblaf. Wel enthousiast maar toch zeer oplettend. Het geluid verplaatste zich naar de zijkant van het huis.
Fred zat achter de computer en ik stond achter hem toen ik in m’n rechterooghoek een hertje het raam voorbij zag rennen.
De kleine werd door Banjer steeds verder de hoek van het gaas in gedreven. Hij begreep maar niet waarom hij toch niet met hem wilde spelen. Vrolijk kwispelend met zijn staart bleef hij om hem heen rennen.
We rende naar buiten. Ik stond nog geen halve meter van de kleine vandaan. Hij bleef rustig staan en twee grote bruine ogen keken mij vermoeid en angstig aan. Waarschijnlijk was Banjer niet de enige die interesse had getoond want z’n hele lichaam zat vol wondjes en de onderliggende huid was duidelijk zichtbaar.
Ik probeerde Banjer weg te halen maar dat liet hij niet zo maar toe. Fred leidde de kleine door de open gaten in het hekwerk. Uitgeput ging hij midden op het open veld liggen. Banjer luid blaffend eromheen. Dat was toch niet zo interessant meer voor Banjer en hij besloot om toch maar naar ons te luisteren en ik bracht hem naar binnen. De kleine zag zijn kans waar en rende het bos in.
Na 10 minuten besloot ik Banjer weer los te laten in de veronderstelling dat hij het voorval wel was vergeten. Verkeerd gedacht. De eerste twee uur was hij nergens meer te bekennen. Het enige wat wij hoorde was een luid geblaf in het bos maar niet alleen van Banjer. Toen hij eindelijk terug kwam was hij behoorlijk dik geworden. Wat had hij gegeten?
En Joey had nergens erg in. Jachthond? Ja toen hij de plukjes vacht rook die de kleine had verloren ging er een lichtje branden bij hem. Je zag hem denken.
Dinsdagmorgen 10 uur.
Ik loop naar buiten en zie Joey met een wel heel lange stok spelen. Als ik dichterbij kom zie ik dat het een poot van een hert is. De onderkant is nog bezet met haren en het hoefje zit er nog aan. Banjer en Joey grommen om het hardst wie er nou mee mag spelen. Ik pak het van de grond af en gooi het in de vuilnisbak.
Niet onder mijn oog. Wat ze buiten het terrein doen.

Dit klinkt wel zwaar, maar zo bedoel ik het niet.
Het gaat niet goed met de gezondheid van Fred z’n moeder.
Dat deed me terug denken aan de tijd dat mijn moeder was overleden. Mijn vader was al ruim daarvoor overleden. Ik besefte toen dat ik nu behoorde tot de laatste generatie waar m’n kinderen iets aan konden vragen. Maar het rare was dat ik het zelf niet meer aan iemand kon vragen. Geen antwoord krijg op vragen als: hoe deed jij dat vroeger, hoe voelde dat toen jij zo oud was.
Ik kreeg een vreemd verantwoordelijkheidsgevoel over me. Alsof ik de eerste keer was bevallen.
Maar ook een soort eenzaamheid. Ik stond er nu alleen voor. Ik en mijn broer en zus waren verantwoordelijk voor de generatie die na ons kwamen.
Toen ik dat vertelde aan Fred begreep hij het niet. Ik zou het ook niet begrepen hebben, toen, maar dat komt nog wel.