We hebben weer nieuwe huurders. Het jonge stel vliegt af en aan. Ze zijn druk bezig om een eigen touch aan hun huurhuisje te geven.
Ach ja, in tijden van kredietcrisis neem je ook genoegen met een casco woning.
Het is in ieder geval een echt liefdesnestje aan het worden.

Zondagmorgen. Tijd voor ons 2de bakkie koffie. We gaan ‘m buiten opdrinken. Lekker relaxed. Alleen het geluid van de vogels en de kikkers.
Als we zo voor ons uitstaren worden we opgeschrikt door het gewirwar van rondvliegende boerenzwaluwen. Ze schieten richting bomen aan de zijkant, wijken af naar boven, klapperen even met hun vleugels en maken weer een duikvlucht richting veranda. Ze scheren er langs, even een paar vleugelslagen en met een buiteling naar links weer onder de veranda.
Daar hebben ze een oud nestje ontdekt. Met veel gekrakeel wordt deze geïnspecteerd. Pa en ma worden het niet eens met elkaar. Gaan ze voor een 2de handsje of wordt er een nieuwe gebouwd. Met veel gekwetter komen ze onder de veranda vandaan. Ze schieten druk overleggend van links naar rechts en het enige wat het ons oplevert is een stijve nek. Na veel heen en weer gefladder blazen ze weer de aftocht.
Eentje heeft het in de boom zo es aangezien. Ze vliegt met een rustige zijlvlucht het nest in. Gaat even zitten, draait een paar keer en vliegt weer weg. De aanstaande echtgenoot komt erbij en er volgt een luchtoverleg. Ook hij neemt een kijkje maar toch vertrekken ze weer.
De rust is weer gekeerd. Maar voor hoelang en wie krijgen we als nieuwe huurders?

Vandaag neem ik me voor om het onkruid onder de druiven weer es weg te halen. Ik heb van de week gemaaid en de druiven staan er goed bij. Er komen al kleintjes aan.
Als ik buiten kom, komt de zoete geur van de bloesem van de acaciabomen die in ons bos staan me tegemoet. De krekels maken om het hardst lawaai om boven het geluid van de vogels uit te komen. Het lukt ze, want ze zijn met een ruime meerderheid.
Joey en Banjer hebben er nu al geen zin in want ze liggen breed uitgestrekt op de betonvloer van de veranda. Wij doen deze keer niet mee.
Ik pak de kruiwagen en twijfel of ik handschoenen mee moet nemen. Ik besluit het niet te doen.
Als ik langs het bankje loop langs de zijkant van ons huis zie ik een groene boomkikker zitten op een van de spijltjes. Veels te warm denkt ie en z’n koppie draait mee als ik voorbijloop. Zal ik ‘m nog op de foto zetten maar dan is ie al weg denk ik. Andere keer maar weer.
Vol goede moed begin ik aan de klus. Ik krijg gezelschap van twee kleine witte vlindertjes die om me heen dartelen. Maar als er een prachtig klein blauw vlindertje bijkomt fladderen ze gezamenlijk weg.
Ik ben alleen met de klaproos, de vogelwikke, de tere blaadjes van het zeepkruid en nog een plantje met minuscuul kleine prachtige bloemblaadjes. Ik zal het toch es op gaan zoeken hoe ze heten.
Ik bied m’n excuses aan wanneer ik ze eruit trek. Maar ik weet dat ze er over 2 weken toch weer staan.
M’n eerste kruiwagen is vol en ik rij ermee naar de composthoop. In het afgemaaide gras wat op de composthoop ligt heeft een bruine salamander een holletje gegraven en hij schiet vlak langs me heen.
Ik vind het wel koffietijd geworden. Ik strek m’n rug nog es en geniet van de omgeving. Als ik op de stoel zit hoor ik in m’n linkeroor een heel zacht geknaag. Muizen? Maar waarvandaan dan? Ik volg het geluid en kom uit bij het “Welkom” bordje. In de achterkant is een blauw-zwarte houtbij dame een gaatje aan het graven om een nestje te bouwen. Ik pak snel m’n fototoestel maar helaas, ze is alweer vertrokken. Een gaatje achter latend met een doorsnede van 1 cm. Ben ik hier blij mee?
Ik ga maar es verder. Ik ben al aardig opgeschoten als het alweer etenstijd is.
In de verte hoor ik een zacht maar doordringend “hoep, hoep” het is het geluid van een Hop. Deze keer zit ie in de linkerbosrand en ik loop ernaar toe. Het geluid verplaatst zich naar achteren. Daar heb ik geen zin in. Als ik weer op de stoel zit hoor ik het weer dichterbij. Nee, ik laat me niet nog es beet nemen.
Vol goede moed ga ik weer rekken en strekken. Vigo komt zelfs nog langs om te kijken wat ik doe maar verder merk ik weinig respons.
Als ik bij de rand van het aangeplante bos ben hoor ik een gerommel alsof de jongens door het bos rennen. Ik kijk op en zie een vos…een vos?! met grote vaart op Vigo afrennen. Ik schrik en schreeuw een vloekwoord naar ‘m. De vos zet het op een lopen maar waar is Vigo? Als ik roep reageert ze niet. Ze zal toch niet… Maar als ik omhoog kijk zit ze in de boom naast me haar snuit af te likken. Die heeft een beste haal gehad, die vos dan. Mijn kleine, grote, dappere Vigo!
Nog even volhouden denk ik als ik alle moed verzamel om de laatste stroken van onkruid te ontdoen. Met eelt op m’n vingers, eigenwijs hè, vanavond nog de meloenen verpoten en dan heb ik het met de tuin wel gehad.
Gewoon maar een dag????

Wat is 2 minuten op een mensenleven. Stel je wordt 75. De eerste 5 jaar gedenk je nog niet mee. Is 70 x 2 minuten = 140 minuten = 2 uur en 20 minuten.
Hoe vaak zit je gedachteloos voor je uit te staren of sta je te wachten in de rij bij de kassa of bij de tandarts de Weekend van vorig jaar te lezen om de tijd op te vullen.
Wij hebben dit jaar niet alleen de doden herdacht die in de 2de wereldoorlog zijn omgekomen, waaronder mijn opa, maar natuurlijk ook alle slachtoffers van zinloos geweld. En dan met name de recente slachtoffers die gevallen zijn in Apeldoorn. Zo zinloos. Als je toch uit het leven wilt stappen, waarom dan andere mensen erbij betrekken die niet zo denken en er dus totaal niets mee te maken hebben.
Herdenken is niet aan plaats, land en tijd gebonden. We “herdenken” vaker zonder dat we ons er bewust van zijn. Een blik op een foto, een geur, een uitspraak…
Ach die 2 minuten wat stelt dat dan nog voor.