Als het even kan zetten ze een voet tussen je deur. Dan denk je dat je toch ver genoeg woont om ze niet te krijgen.
Maar nee hoor, zelfs zij kunnen ons hier vinden.
Vanochtend, een beschaafd autotoetertje. Onbekende auto. Twee keurig geklede mannen in pak met wit overhemd. Gasten denk je nog? Vreemd. Maar wel een Hongaars kenteken. De weg kwijt, kan niet anders.
Maar nee hoor. Spreek je Hongaars? Beetje. Doof op alle fronten ratelt hij in het Hongaars tegen me. Onderwijl overhandigt hij mij een folder Aha, Jehovagetuige lees ik. Zo win je geen zieltjes hoor, denk ik nog. Je moet wel naar ze luisteren. Er wordt een bijeenkomst georganiseerd in Boedapest. Met een keurig ‘csókolom’ nemen ze afscheid.
Jehovagetuigen. Wie heeft ze deze weg gewezen?

Tussen de meloenen, wat eigenlijk niet allemaal meloenen worden, omdat het een verrassingspakketje was. Dat hoorden we later er kunnen ook wel courgettes of pompoenen uitkomen. Maar goed, tussen de “meloenen” stond aardig wat onkruid en dat moest er uit.
Handmatig. Omdat wanneer ik het met de schoffel zou doen, mijzelf kennende, ook de “meloenen” eraan zouden gaan. Met een zonnetje en een lekker windje erbij was het goed te doen.
De eerste rij ging lekker en werd weer keurig netjes. Vol goede moed begon ik in de 2de rij een flink stuk onkruid er uit te trekken toen ik een zacht gepiep uit de grond hoorde. Ik fronste m’n wenkbrauwen en bedacht dat het misschien m’n schoffel was die ik zeer onhandig in m’n linkerhand hield. Maar eerst even neerleggen dus.
Er zat nog een klein plantje naast en net toen ik deze eruit wilde trekken hoorde ik weer dat zachte gepiep als van een piepbeestje.
Nu werd het toch tijd om mij meer onder de mensen te begeven. Dit ging niet goed. Ik praatte tegen onkruid maar ik had nooit verwacht dat ze mij antwoord zouden geven.
Ik ben niet helemaal gek dus nieuwsgierig als ik was pakte ik een klein stokje en poerde voorzichtig in de grond waar het geluid vandaan kwam. En ja hoor, met een sprong kwam er een grote bruine kikker tevoorschijn. Hij piepte nog even ter bevestiging, ik ben echt en doe dat nooit meer. Ik schrok maar moest erg lachen.
Gelukkig ik had ze nog op een rijtje.

Niet bestemd voor mannen!
Van de week had ik het weer. De aanleiding weet ik niet eens meer. Maar de hele dag liep ik te mopperen en zag ik het helemaal niet zitten. Ik ergerde me aan alles en een laken zou niet genoeg zijn om m’n tranen te drogen.
Volgens mij hebben alleen vrouwen dat. Ik heb het bij mannen tenminste nog nooit zo gezien. Maar die zullen het wel verbergen. Stiekem op de wc of achter veel vloekwoorden.
’s Avonds ben ik helemaal leeg en val ik van vermoeidheid in slaap.
’s Morgens is het over en vraag ik me af waarom ik me zo heb gedragen. Maar ik heb danwel een gevoel of ik kilo’s lichter ben, ik heb weer zin om nieuwe dingen te doen en de dag ziet er weer vrolijker uit ondanks de regen.
Ik maak me er daarom maar niet zo druk over. Zeg ik achteraf dan. Want op de dag zelf zou ik me wel willen verstoppen onder een grote dikke wollen deken en niemand willen spreken. Maar helaas dat gaat niet.
Toch word ik ouder en besef dat ik die dagen niet te vaak moet hebben. Want om je dagen te verknallen met depri zijn…
’s Avonds kijk ik naar het programma “je zal het maar hebben” en ik spreek mezelf toe dat ik me niet meer zo moet aanstellen!