Onze groentetuin doet het met sommige planten hartstikke goed. Zoals daar is met stip de courgette. Er staat maar 1 plantje maar hij heeft er al een stuk of 10 gegeven.
Maar als ik ‘m dan es vergeet blijven ze gewoon doorgroeien die dingen. Zo ook afgelopen zondag.
Tour de France en Hungaroring op tv. Die we buiten hadden gezet voor de gasten zonder tv. Altijd leuk natuurlijk.
En ach ik ging es in de groentetuin kijken. En ja hoor. Weer te lang gewacht. Megacourgette.
Eén van onze gasten wilde ‘m wel hebben. Maar hij bleek toch wel erg groot voor z’n viertjes.
Dus besloten we er een gezamenlijke maaltijd van te maken met een courgettesoepje, wat worstjes op de barbecue. Wat lekkere hapjes erbij.
Onze nieuwe gasten die juist die middag aangekomen waren deden gezellig mee. Ach en en passant hebben we onze rode wijn die we vorig jaar gemaakt hebben ook nog getest. Goedgekeurd en ruim van gedronken.
Leuke gasten en 1 courgette. Een prima combinatie!

Wanneer heb je eigenlijk vakantie nodig vraag ik me wel es af. Is dat wanneer je:
1 Veel emotionele momenten hebt gehad. Bijv. overlijden of scheiding.
2 Veel uren hebt gewerkt in 1 week en dat meerdere weken/maanden achter elkaar
3 Veel eentonig werk hebt gedaan
4 Veel gezeur en gezanik aan je hoofd hebt gehad van iedereen en niemand vraagt hoe het met jou is
5 Een verhuizing waar je totaal van in de stress bent geraakt
6 Dat ene boek wat je altijd had willen lezen en waar je nooit aan toe komt als alleen in de vakantie.
7 Je je kinderen veels te weinig ziet
8 Of misschien ben je wel gewoon aan iets anders toe en ben je iedereen een beetje zat.
Maar wie bepaalt dan wanneer je aan vakantie toe bent? En wat is de gradatie hoe erg je hebt gehad. Voor de een is 80 uur werken in de week een genot wanneer je workaholic bent. En rust en ruimte kunnen je naar de strot vliegen. Of misschien hou je wel van eentonig werk want dan kun je je gedachtes zo lekker laten gaan. Of ben je van je beroep verhuizer…
We hebben allemaal afleiding nodig. FF er lekker tussen uit. Even je hoofd leeg maken. We zien het aan onze gasten. Sommige moet je de eerste dagen maar even vermijden. Leuk om te zien hoe ze dan veranderen na die dagen. Dat geeft zo’n voldaan gevoel.
Wanneer hebben wij vakantie eigenlijk?

Het hele leven door bij alles wat je voor werk doet is er wel een wc moment. Zo’n klusje waarvan je denkt: is er niemand anders die dit voor me zou kunnen doen. Ik heb het wel hééél druk, ahum.
Als de kinderen klein zijn-de vieze luiers. Ook al zeggen ze dat moeders deze luchten beter kunnen verdragen, het blijft een vreselijk karweitje.
Bij het vorige werk als call center agent-de mensen die heel boos waren en je dan uit gingen schelden. Tja, elk telefoontje is weer een nieuwe dus gelukkig niet de hele dag door. Maar toch…geen pretje.
Soms heb ik wel es de neiging om ze te ontlopen. Ze even niet te willen zien of uit te stellen.
Abrikozenjam is erg lekker. Maar als er heel veel zijn is het leuke van het maken ervan er gauw vanaf. Of wat te zeggen van onkruid wieden. Typisch een gevalletje van een WC moment met hoofdletters.
En dan toch die voldoening als je het toch maar weer gedaan hebt. Als de kleintjes weer schoon waren en lekker roken ach… En als die ene vervelende klant weer tevreden ophangt ach…
We hebben best wel nette gasten maar er zal vast wel een echt wc-momentje komen…

Gisteravond hebben we weer ons controlerondje gelopen. Het is dan ook zo heerlijk stil buiten. Vogels slapen en af en toe hoor je wat geritsel in de struiken. Misschien een egel op zoek naar wat voedsel.
Even checken of het sanitairgebouw en de schuur dicht zijn. De filterinstallatie van het zwembad.
Eigenlijk doen we het ook wel een beetje voor onszelf. Even genieten van de prachtige sterrenhemel waar miljoenen, nou ja zeg maar ontelbare sterren staan. Dan sturen we van binnen even een groetje naar boven.We zoeken het steelpannetje of de Grote Beer en als we die gevonden hebben weten we, morgen wordt het weer een warme dag.
We wensen de jongens welterusten. De meisjes zijn op muizenjacht en nergens te bekennen.
En ja hoor nu ik ’s middags om 12.00 uur op de thermometer kijk heeft de sterrenhemel weer gelijk gehad. Onder de veranda is het 29 graden.

We hadden ‘m vertroeteld. Wat extra water, tegen ‘m gepraat en het heeft geholpen. Een boom tjok vol abrikozen.
En dan wachten tot ze echt lekker rijp waren. Tjonge, dat duurde wel even hoor.
De eerste waren hard maar smaakte alwel naar abrikozen. En dan ineens.
Bijna allemaal tegelijk rijp. Paniek. Wat moeten we ermee. Zo uit de hand. Ok lekker. Toetje. Ook lekker. Maar er kwamen er steeds meer.
Jam maken. Zoals gebruikelijk recept x 4. Oftewel 6 kg. Abrikozen. Zo dat scheelt wel in de boom.
Maar ze bleven vallen. Ha, gelukkig gasten die ons meehielpen met eten. Nog maar een keer jam maken. Nog meer toetjes met extra veel abrikozen.
Het einde is nu in zicht. Nog maar een paar kilo, nou ja wat zeg ik, daarboven in de boom zitten ook nog best wel veel.
En dan te bedenken dat we ook nog een perzikenboom hebben. Die hebben we alleen niet zo vertroeteld dus dat zijn echte mini, mini perziken. Oftewel meer pit dan vlees. Maar die vinden de jongens erg lekker. Joey eet netjes om de pit, Banjer slikt ze met pit en al door.
Maar stel je toch voor dat die ook allemaal groot waren geworden…