Een aantal weken geleden hadden we een gezin met twee kleine kindjes, bijna 2 en 4 jaar, op ons terrein. De moeder vertelde mij een verhaal waar ik behoorlijk van geschrokken ben.
Vorig jaar rond dezelfde tijd waren zij bij haar moeder op visite en zaten gezellig in de tuin in het zonnetje. De kleintjes waren luidruchtig in het opblaasbadje aan het spelen Toen het ineens heel erg stil werd bemerkten ze dat de oudste onder water was geraakt. Ze hebben zo snel mogelijk gereanimeerd. Ze was weer bij kennis maar is toch naar het ziekenhuis gebracht.
Voordat ze het aan mensen in haar omgeving vertelde wat er was gebeurd ging er wel wat tijd over heen. Ze hadden een schaamtegevoel. De reacties van de omgeving varieerden van, “o wat vreselijk, dat is veel te erg, ik wil het niet weten” maar ook hoorden ze “mij zal zoiets nooit gebeuren.”
Op de site www.verdrinking.nl vond ik heel wat informatie.
De gevolgen wanneer je gered wordt, een bijna verdrinking noemen ze dat, zijn behoorlijk. Van een flinke longontsteking, doordat je water binnenkrijgt, waaraan je dus alsnog kunt overlijden tot een hersenbeschadiging omdat er functies uitvallen door zuurstofgebrek.
Ieder jaar worden 82 kinderen van 0-4 jaar in het ziekenhuis opgenomen na een verdrinkingsongeval. Jaarlijks overlijden gemiddeld 15 kinderen in deze leeftijdsgroep door verdrinking.
Wist je ook:
Dat kinderen onder 5 jaar die geen drijfmiddelen gebruiken vrijwel geluidloos het water in kunnen lopen en NIET meer boven komen uit zichzelf. Zelfs kinderen die al zwemles hebben kunnen dit automatische gedrag nog vertonen.
Dat kinderen onder water geen alarm slaan. Zij hebben helemaal niet door dat onder water zijn gevaarlijk is. Zij zullen dus ook niets doen om boven water te blijven.
Dat ze in minder dan 3 minuten kunnen sterven.
“Zwemles is in de eerste plaats de verantwoordelijkheid van de ouders” zegt een woordvoerder van staatssecretaris Sharon Dijksma van Onderwijs.
Op 24/8/2009 is er een meisje van 3 bijna verdronken in een zwembad op een camping in Oostenrijk.
Ik hoop dit echt nooit te hoeven meemaken.
Maar dit kan, volgens mij, iedereen overkomen.

Fred had al een aantal jaren geen contact meer met ‘r. Ik heb dat gestimuleerd en zo was daar weer een hernieuwde kennismaking met haar zoon.
Ze was een verbitterde vrouw geworden. Commentaar op alles en iedereen en bijna niemand kon goed doen bij haar.
Maar van haar schamele uitkering lag er met Kerst altijd wel een kadootje voor iedereen onder de boom. Ze maakte dan geen onderscheid tussen
achterklein-, klein- of kinderen dan wel schoondochters/zoon. Steevast was er ook altijd teveel rollade bij het koude buffet. Want ze wilde absoluut niet laten blijken dat ze het toch wel wat krap had.
Vorig jaar kreeg ze een aantal tia’s. Na haar ziekenhuis verblijf werd ze opgenomen in een verzorgingshuis. We belden regelmatig maar het praten vond ze lastig. Ze kwam niet meer uit haar woorden en was mede daardoor erg verdrietig.
Van het voorjaar, toen we in Nederland waren, zijn we bij haar op bezoek geweest. Van de stoere vrouw was weinig over. Ze was naar de kapper geweest. Maar de zelfgebreide maatwerk trui slobberde om haar heen. Ze krabbelde aan haar hand omdat ze dacht dat ze jeuk had en keek om haar heen alsof het haar wereld niet meer was. Af en toe was ze helder en ging het praten weer wat beter. Dan sprak ze over de tuin. Haar lust en leven. Bij het weggaan kregen we drie dikke natte babyzoenen.
We bleven bellen, maar de laatste keer zo’n 2 weken geleden was het niet meer mogelijk om met haar te praten.
Vorige week kregen we bericht dat ze was overleden. Alleen.
Fred is naar Nederland geweest om op zijn eigen manier afscheid van haar te nemen.
De kist was afgesloten want veel was het niet meer.
Het einde van een bewogen leven. Dag ma, dag schoonmama. Je was een aparte.

Van de week was het een hele heldere maan. Zelfs de sterren zag je niet zo duidelijk omdat het zwart van de hemel donkergrijs was geworden.
Zoals gebruikelijk liep ik nog even buiten met de jongens op m’n hielen. De bedrijvigheid buiten was zeer opmerkelijk. De honden van de buren waren nog zeer actief ondanks dat de buurman ze probeerde tot stilte te manen. En ook onze jongens hadden nog helemaal niet het idee om te gaan slapen. Volop drukte van auto’s en af en toe waaide er nog geschreeuw van stemmen over.
Een omgekeerde wereld vond ik het toen ik op de grond keek. De maan trok een schaduw van mijn gestalte. Even bleef ik stilstaan, de geluiden verstomde en ik genoot van dit aparte verschijnsel. Mijn lichaam zei me dat ik moest gaan slapen en met tegenzin ging ik naar binnen.

Ik dacht net weer aan ze. M’n gympies die ik maar moeilijk weg kon gooien.
De aanleiding kwam doordat één van onze gasten ’s morgens vroeg om ½ 8 naar de Tesco reed om een nieuw Senseo apparaat te kopen. Ze hadden geen Senseo en dus maar een nieuw koffieappparaatje gekocht. Toen Fred uiteindelijk naar de Senseo keek had deed ie het gewoon en lag het aan het aantal ampère. Wat verbruikt zo’n apparaat veel trouwens. Maar wat leven we in een weggooicultuur.
Maar goed, terugkomend op m’n gympies.
Van het voorjaar hadden we ons bos opgeruimd en een flink vuur gemaakt. Lekker slim als ik ben had ik met die gympies wat takken uitgetrapt die te ver van de vuurstapel lagen. Niks in de gaten. Tot ik een paar dagen nadien bijna uitgleed. Ik onder m’n gympies kijken. Ik miste wel een halve zool onder m’n rechtervoet. Weggesmolten.
Ik kan moeilijk iets weggooien zeker als ze nog lekker zitten. Maar ik kreeg er ook natte voeten in. Dus ik heb er tenslotte toch afscheid van moeten nemen.
Zuinig als ik ben heb ik wel de veters eruit gehaald voor “je weet maar nooit.”