Zaterdagavond 19.00 uur. Bal in het dorpshuis. Entreegeld, maar dat is wel inclusief eten en een liveband. De collega’s van het stadhuis gingen en de buren zouden gaan. Dresscode? Gewoon. Voor de zekerheid maar een rok aangedaan en het haar “op zolder”, je weet het maar nooit.
In het dorpshuis stonden de tafels al klaar. Ingedeeld in groepen waarschijnlijk n.a.v. de reserveringen. Wij hadden een tafel voor 2. En er was plaats voor 100 man!
De dorpsgenoten. Van lang in groen fluweel en kapperskoppie-haar-in-de-krul geflankeerd door een driedelig kostuum. Zij deed me sterk denken aan een tante van vroeger. Stijlvol maar over de datum. Tot net iets te kort, net iets te zwaar in een net iets te klein strapless glitter shirtje en korte leggingbroek…???? Korte leggingbroek? De zomer is al voorbij hoor. En o ja, de laatste hit onder de jongeren een bolerovestje. Jammer alleen dat er al vijf van rond liepen.
Ook namen ze flinke manden en tassen mee.
Onze beheerster van het dorpshuis, een hele lieve dame, rende de benen uit d’r lijf om iedereen te bedienen. Gelukkig werd ze bijgestaan door 3 jonge godinnetjes van rond de 10 jaar. Met veel gedrevenheid joeg ze ze voort. En keurig zonder gespat en gemor. Pörkölt met aardappel en bijbehorend zuur. Altijd lekker maar wel een beetje saai.
Nadat de borden waren opgeruimd kwamen de manden op tafel en werden de meegezeulde tassen uitgepakt. Bij onze buren in het groenfluweel gingen grote schalen met gebak de rondte in. Een tweede maaltijd. Bij de buren aan de andere kant werd de sterke drank te voorschijn gehaald en in waterglazen gedaan. Toch slecht voorbereid want wij hadden niets bij ons. Hadden ze het maar verteld… Gelukkig was er wel een bufé voor drinken.
En dan de band natuurlijk. Een vijfkoppige band in leeftijd variërend tussen 40 en 50 jaar. Ze begonnen met vrij rustige muziek. Na het tweede nummer kwamen er al wat mensen op de dansvloer. De band had er zin in want het ritme van de muziek werd bij elk volgend nummer al sneller en sneller. Het publiek vond het geweldig en er werd enthousiast op z’n Hongaars meegehost. Een kruising tussen een klompendans en vrijwillige draaimolen.
Onze 3 godinnetjes hadden dolle pret wanneer ze met hun armen om elkaar schouders op het opzwepende geluid van de muziek supersnel rondjes draaiden. Eerst linksom en daarna rechtsom onder luid gegil. Een gratis folklore voorstelling.
Maar onze “tante” deed niet minder want ook zij ging samen met haar buurvrouw flink tekeer. Volgens mij duren die Hongaarse nummers wel 5 minuten. Respect voor het uithoudingsvermogen. Goed voor de conditie.
Wij hebben ook onze best gedaan. Jammer dat de band af en toe het ritme kwijt was. Zo begonnen ze met een quickstep en aan het einde van het liedje was het een slowfox geworden.
En, o ja, niet te vergeten. De tombola. Op het podium stond in een lange rij allemaal keurig in cellofaan verpakte prijzen. De hoofdprijs een magnetron. 12 uur was de trekking. Wij hadden 5 nummers gekocht en goed geoefend op de uitspraak. Onze nummertjes trekker was waarschijnlijk de leukste thuis, want hij verzon hele verhalen rondom die nummers. Ik had soms niet eens in de gaten of hij wel een nummer zei. Maar onze dorpsbewoners waren maar al te oplettend. De doos chocola en de plantjes waren snel weg en onze echte buren namen een pak koffie mee naar huis. De magnetron werd onder luid gejuich ontvangen. Ach, het is toch maar een stroomvreter zeiden we tegen elkaar.
Om 1 uur hadden we het wel gehad en gingen naar huis. Het heeft, hoorden we vanochtend, nog tot 4 uur geduurd. Wat een feestbeesten en er volgen er nog meer…

Kijk, ze mogen me dan af en toe zo noemen, intimi, maar dat wil nog niet zeggen dat ik er verstand van heb. En dan heb ik het dus niet over een balpenveertje. Maar we spreken over de bladveren van onze auto.
Fred is altijd zeer bereidwillig om mij alles uit te leggen. Maar dit is dus echt “mannentalk”.
Een maand geleden brak er eentje en die hebben ze dan vast gezet met een verbandje. Maar echt verband gebruikten ze er niet voor. Nee, dat ging met “pisbakkenstaal”. Je kunt je misschien wel voorstellen wat ik hierbij dacht.
Zo kon ie er weer een paar weken mee rijden, dachten ze. Maar niet voor lang. Want toen had ook de andere het wel bekeken. Uit evenwicht zijn ze dan. Ok, dat snapte ik ook nog wel. Weer een stukje staal en dat reed weer.
Tot vorige week. We wilden op verjaardagsvisite. Nog geen 50 meter van ons huis vandaan reden we in zo’n piepklein-veneinig-diep-k..-kuiltje. En dat was het einde van de bladveren.
Rustig terug gereden maar meer konden we er echt niet mee rijden. Het schijnt dat de ophanging uit balans is en de onderas kan breken…Heeft men mij verteld.
Dan is het dus gewoon bellen met de dealer in Nederland. Maar als ik ergens wel verstand van heb dan is het geld. Zo’n bladveer moet maar liefst € 125,00 per stuk kosten. En dan hebben we het nog niet over de BTW, de verzendkosten en het erop zetten.
Onze buurman Joszef, echt zo’n autofreak, had hem er vrij snel af gehaald. Dat viel dus gelukkig wel mee. Dus erop zetten zou ook niet zo’n groot probleem moeten zijn.
En toen zijn ze gaan shoppen.
Om jullie niet te vermoeien met onze telefoon gesprekken naar Nederland en zelfs Tsjechië. We hebben ze nu. Bladveren uit Hongarije. Alleen weer een andere maat dan die erop zat. Nu blijken de bouten/platen (ik zal wel iets fout zeggen nu) niet de juiste maat.. Dus de bevestiging moest met de hand gemaakt worden. Als het goed is (even afkloppen) komen vrijdag de onderdelen en kunnen we zaterdag weer rijden.
Fred gaat ze er dan zelf onder maken. Die wordt nog handiger als dat hij al was. Goed hè!
9/11 Even updeetje. De bouten e.d. heten dus “een strop”. Moest ik er vooral bijzetten van Fred. En deze “stroppen” waren origineel dus niet allemaal gelijk. De smid had er dus eigenlijk eentje langer moeten maken. Maar… we rijden weer! Petje af voor mijn Fred!!