Je was me er eentje hoor. Als pup kon je al niet normaal eten. Het liefst at je het in 2 seconden op want anders at iemand anders het op dacht je waarschijnlijk. Je was er ook eentje uit een gezin van 10 en daar was jij de jongste van.
We noemden je een ADHD hond. Je blaakte van energie en wilde met iedereen wel spelen.
Maar je was ook lief voor iedereen. Voor de meisjeskatjes, voor de kleine kinderen die op de camping stonden, eigenlijk voor iedereen waar je maar je kop op je been mocht leggen. Het maakte jou niet uit.
Met Joey had je wel es wat aanvaringen. Je wilde toen je wat ouder werd je gezag laten zien maar dat werd door Joey niet altijd op prijs gesteld. Maar eigenlijk konden jullie ook niet zonder elkaar. Dat merkten we wel toen je niet meer binnen mocht slapen ’s nachts. Maar achteraf vond jij het eigenlijk wel fijner zo. Dan kon je uitgebreid blaffen tegen de herten die ’s nachts langs kwamen. Of aan de buurhonden laten merken dat jij er was.
Hele verhalen kon ik tegen je vertellen. Jij begreep het allemaal. Je week niet van m’n zijde als we het terrein gingen verkennen.Een echte mensenhond was je. Daarom geloofden we diep in ons hart ook niet dat je zolang weg bleef. Je wilde toch altijd wel even controleren of we er allemaal waren. Dat ging niet altijd even zachtzinnig en met name Vigo vond dat niet altijd even leuk maar ze liet het toe. Ja, je deed je naam wel eer aan.
Je was nog veel te jong en je had nog een heel vruchtbaar leven voor je. Heb je er nog wat mee gedaan?
Sommige noemden je geen Banjer maar Kanjer. En dat was je, mijn allerliefste Banjerboef!
We zullen je vreselijk missen.