De trouwe lezers weten het misschien nog wel. Twee jaar geleden heeft onze tandarts me een zenuwbehandeling gegeven. Niet dat ik nu niet meer zenuwachtig ben…Maar de betreffende kies werd er wel peu nerveu van. Want dat was iets te veel van het goede voor ‘m. Hij gaf er de brui aan en brokkelende heel langzaam af. Tot hij twee weken geleden de laatste waarschuwing gaf en een flink stuk los liet. Tja, dan moet je hè?
Gisteravond geweest. “Zo, zo. Hopelijk krijg ik ‘m er zo uit en anders moet ik hechten.” Ach wel ja, alsof ik niet genoeg gestraft ben. Weet je nog die laatste behandeling?
Ik opperde nog even dat er al een heel stuk af was en dat dat geen pijn deed. Maar hij haalde dat gelijk onderuit door te zeggen dat DAT het bovenste gedeelte was en niet de wortel.
Ik had al een waarschuwing gegeven dat ie me niet, zoals de vorige keer, plat moest spuiten. En daar gaf ie dan wel gehoor aan door een lichtere verdoving te gebruiken.
Ik dacht dat ie m’n hersens eruit trok. En dat zijn er al niet zoveel. (Ik zal het zelf maar zeggen ) Sorry, maar werkt die verdoving wel?
In twee stukken eruit. Fred vond het geweldig interessant. Moet jij het niet zien? Nou nee, dank je.
De tip om eerst geen melk te drinken is wel achterhaald zag ik al op internet. Beetje rechter op slapen en proberen niet op die kant te liggen. Maar dat waren dan ook de enige tips die hij meegaf. En nee, ik zou geen pijn meer hebben als de verdoving uitgewerkt was. Beetje onwaarschijnlijk leek me dat. Het was dan ook best wel gevoelig.
Ik zit vandaag met een opgezette wang dit stukje te schrijven. Maar dat zal wel overgaan…toch?

Jemig wat gaat dat toch snel. Het is alweer 16 januari 2010. Voordat je het weet mag de kerstboom alweer naar beneden. Nou niet overdrijven zeg… Eerst nog zomer, warm weer, gasten en o ja… Van de week zijn we naar de drukker geweest voor de nieuwe folders. Even wat misverstanden. Beetje onze schuld, beetje van hun. Maar we zijn er uitgekomen. Dinsdag zijn ze klaar. En als ze zo mooi worden als de drukproef dan zijn we super tevreden. Dus het eerste begin van ons seizoen is gemaakt.
En dan naar de beurzen. Er begint alweer een berg spullen te groeien voor Nederland. Ongewild neem je toch weer meer mee.
We moeten plannen. Tjonge, we kunnen ons echt niet in vierendelen. Was het maar waar. Dus we zijn druk bezig om een tijdsplanning te maken om zo veel mogelijk mensen te zien. Mocht je niet in onze planning voorkomen? Echt sorry hoor. Maar we willen ook een beetje vakantie hebben. Dit is onze enige vakantie. Nee, niet zeggen dat we altijd vakantie hebben. Fred moet ook werken.
Maar eerst Nederland. We verheugen ons er echt op. We zien wel een beetje tegen de reis op want het is natuurlijk altijd koud, sneeuw, glad en ijs maar we doen voorzichtig dus dan komen we er wel. Gezellig, wij hebben er zin in!

“Twee weken daarvoor waren haar man, diens broer en twee van haar zonen neergeknald”. Zomaar een regel uit het interview wat Dries van Agt gaf in het Kerst Libelle nummer van 2009. Voor wie zou hij een kaarsje branden. Zomaar een regel waarin het diepste verdriet schuilt die een mens kan bevatten. In één regel je totale leven ondersteboven. Het zal nooit meer hetzelfde zijn.
En dan ga je vergelijken. Waar hebben we het over als Michael Jackson overlijdt bijvoorbeeld. De hele natie ligt plat. Het sneeuwt een poosje in Nederland. Heel Nederland ligt plat. En we stappen over het verdriet heen van de ellende van één willekeurig persoon ergens in de Gazastrook.
Mijn goede voornemen voor 2010 vragen ze dan?
De oorlog uitbannen lukt me niet in m’n eentje. Maar wat dichter bij huis: een beetje aardig zijn voor elkaar. Proberen er te zijn voor een ander die het nodig heeft. Want het kan morgen wel jouw einde zijn of het mijne. Daar heb je geen oorlog voor nodig.