Eindelijk, de winter is voorbij
Weer een afgesloten periode
’s Morgens opgestaan
Hoor al de eerste lentebode
Zet fanatiek de deuren en de ramen open,
Frisse lucht
Nieuwe geluiden, nieuwe geuren
Een diepe zucht
Kom maar, groei maar
In alle bonte kleuren
Ik geniet
Begin weer op te fleuren
Ik zie het helemaal zitten
Maar ’s avonds is het niet zo aangenaam
Toch wel wat frisjes
Realiteit, ik doe de kachel aan
Ongeloof, woede, machteloosheid… Een paar woorden die niet kunnen uitdrukken hoe je je voelt.
Zaterdagnacht om 4.00 uur word ik gebeld door onze dochter. Je schrikt je rot want dat doet ze nooit. Dus er zal wel iets gebeurd zijn.
Ze vertelt dat onze jongste zoon op de fiets van een bezoek aan een vriend door een 4 tal jongens van z’n fiets is afgeslagen.
Mijn zoon wordt afgevoerd met de ambulance naar het ziekenhuis. Hersenschudding en een behoorlijk dik oog. Hoe dit verder geneest is nog afwachten.
Maar wat houdt je daar verder van over? Dit zul je nooit meer vergeten. Het blijft je verdere leven bij je. Maar hoe gaat hij hier straks mee om. Is hij dan nog steeds de jongen die, omdat het een beetje mooier weer is, met de fiets naar z’n vrienden gaat.
Ik voel de afstand. Je kunt vanuit hier niets doen. Maar ook als ik daar was niet.
Nederland denk goed na als je gaat stemmen.
Willen we niet meer veiligheid op straat. En niet dat die bendes ongestoord hun gang kunnen gaan. We moeten toch gewoon ’s avonds over straat kunnen blijven fietsen.
We accepteren, tolereren en doen nog meer water bij de wijn.
Wordt het niet es tijd om te zeggen: Ik ben tegen zinloos geweld! En er dan ook daadwerkelijk wat aan doen.
Ik merkte het gelijk toen ik ’s morgens opstond. Normaal gesproken mag ik lekker rondlopen buiten om te “je weet wel” te doen. Maar nu moest ik aan de lijn en die rooie niet. Ja sorry hoor, het vrouwtje weet het wel, maar dan doe ik dus niks. Dat had ze dus wel door en ze liet me nog voor het hek even los. Snel een bosje opgezocht. Beetje privé wil ik wel. Ik ben tenslotte vrouw, niet waar.
En dan lekker naar huis rennen. Heerlijk brokken. Van die knapperige die zo lekker knisperen in je bek. Mmmm. Maar nee hoor. 2e teleurstelling geen eten! En die rooie wel, buiten, maar ik zag het wel.
Driftig gelikt bij het vrouwtje. Nog even in de spiegel gekeken. Nee, ik vond niet dat ik te dik was. Ik snapte er echt niks van.
En het duurde maar…Ik begon me echt zorgen te maken. Ze waren me toch niet vergeten. Ik denk ik ga naar de prullenbak. Misschien snapt ze het dan. Maar toen werd ze boos. Oeps.
En toen kwam het…ik mocht in de auto en die rooie niet. Dat vond ik nou leuk. Verrassing natuurlijk. Ja die rooie keek me jaloers aan maar ik lag ‘prinsesheerlijk’.
Ik kende het wel waar we naar toe gingen. Aardige man ook. Kroelde me op m’n rug en voelde aan m’n buik.
Prima, maar waar blijft m’n eten nou?
Hij tilde me op een tafel en ik voelde een venijnige prik in m’n poot. Net zo’n stekel die op het veld liggen. Heel irritant. Maar gelukkig was m’n vrouwtje en de baas bij mij. En toen, ja, ik werd zo moe, zo moe… Even liggen dacht ik nog…
Hé moet dat nou. Ik droomde zo heerlijk van zo’n grote reu. Met van die grote oren en zo’n mooie staart. Hij had me bijna te pakken.
Ik lag nog steeds op die tafel en ze zaten aan me trekken dat ik wakker moest worden.
Die man tilde me in de auto maar ik kon best lopen hoor! Ik was alleen nog steeds zo moe. Ik heb toch niks bijzonders gedaan?
Jekkes, wat stinkt dat in de auto? Ben ik dat? Getverderrie.
Ik was blij dat ik thuis was. Lekker op een handdoek liggen in de kamer. Poeh, zo moe zeg…Moet eigenlijk nog even plassen, geloof ik… of heb ik dat al gedaan? Nou ja, slapen, lekker…Even niks aan m’n kop.
Welterusten!