Tja, eigenlijk niet zo veel. Tenminste… De groentetuin is weer klaar. De eerste zaden komen alweer boven. Van de kolen en de worteltjes bijvoorbeeld. De uien en aardappels doen het ook goed. Eigenlijk mogen we helemaal niet klagen. Misschien wordt het dan toch een beter groentejaar als vorig jaar. En o ja. De gele suiker meloenen en de courgettes allemaal prima. Komt denk ik ook door het slechte, lees lange, winterweer. De afgelopen week een behoorlijke plens regen. Vanaf vandaag weer volop zon. Dus een prima groeiweertje. Jammer dat het onkruid het ook altijd zo lekker vind.
We zijn trouwens ook begonnen met een kippenhok. Nu pas? Ja ik weet het. Was 2 jaar geleden al de bedoeling maar niks van gekomen. Achter het huis dus daar hebben we weinig last van. En nee, geen haan! Het hok is pal achter onze slaapkamer. Dus lijkt me niet zo verstandig en ik wil het goede humeur van Fred natuurlijk wel behouden.
Zo nu net weer veels te lang pauze gehouden. Maar die zon is ook zoooooo lekker.
En dan nu maar weer verder met de schoonmaak. 8 Pootjes kunnen behoorlijk wat zand naar binnen brengen en dan de 4 van ons er nog bij.
Heerlijk die ramen open!

Ik ben altijd alles kwijt. Nou denk ik dat iedereen dat wel heeft.
Ik heb bijvoorbeeld dagen naar een gasaansteker gezocht. Gevonden achter de plaat van het kooktoestel. Helemaal vervormt=gesmolten. Wonder dat dat ding nog niet was ontploft door het gas wat erin zat want hij lag pal onder een gaspit. Maanden naar een tuinschepje gezocht en die kwam in één keer tevoorschijn. Ook heb ik wel de vuilnisbak leeg gehaald omdat ik dacht dat ik iets weggegooid had. Weet zo niet eens meer wat. Maar kwam natuurlijk toch weer te voorschijn. Op een plek waar je het toch zeker (denk je dan) NIET neergelegd hebt. En natuurlijk is het nooit jouw schuld maar geef je altijd iemand anders de schuld. Lekker makkelijk.
Nu was het deze keer inderdaad niet de schuld van ons.
Mijn snowboots. Het had behoorlijk geregend en dan zijn die dingen heerlijk. Blote voeten erin, droge voeten en lekker warm. ’s Avonds uitgedaan en onder de veranda gezet want ze waren behoorlijk vies.
’s Morgens stond er nog maar eentje.
Nu krijgen we vaak bezoek van de vriendjes van Lana ‘s nachts. De buurhonden. Ik heb al es een keer m’n klompen midden op het grasveld terug gevonden.
En dus zit er niets anders op om maar het hele terrein af te zoeken. Want waar ligt dat ding? Hij is knalrood dat scheelt dan weer.
Fred naar de buren tussen de middag maar daar lag niks. Ik kon het me niet voorstellen want ze nemen alles mee naar hun “nest”. Dus ’s middags weer zoeken.
Toch nog maar een keer naar de buren en ja hoor. Ze hadden hem in de schuur gelegd. Hapje uitgenomen dat wel want ze moesten hem wel slepen. Maar gelukkig nog wel draagbaar.
Ik heb ze nu maar binnen gezet. Voor de veiligheid.
Dan moet ik denken aan wat m’n moeder altijd zei: wat het huis neemt geeft het ooit wel es terug. Tja, het kost wel even wat tijd…