Ze zijn er weer en het zijn geen kleine jongens en meisjes. Tussen de 2 en 3 cm. En nu alweer IN mijn welkombordje. Ik twijfel wat ik zal doen.
In Wikipedia lees ik: “Het vrouwtje graaft lange nesttunnels die 30 cm lang kunnen zijn en stouwt het einde vol met nectar en stuifmeel als voedsel voor de larve. Op iedere voedselvoorraad wordt een eitje afgezet, de eitjes worden in aparte kamertjes afgezet en gescheiden door schotjes van fijn geknaagd hout”.
Moet ik ze dan maar wegjagen want het kost me natuurlijk wel m’n bordje als mevrouw zo actief doorgraaft.
“Ondanks de grootte is deze solitaire soort niet agressief en steekt alleen in uiterste nood, en dan alleen de vrouwtjes want mannetjes hebben geen angel”. Kijk, dat scheelt dan alweer.
Het is wel grappig om te zien hoe dit stelletje een nestje bouwt.
Dit vond ik ook zo grappig en het is echt waar. “De mannetjes jagen andere mannetjes weg en achtervolgen vrouwtjes om mee te paren, hierdoor letten ze niet op de omgeving en botsen overal tegenaan”.
En ze zijn echt prachtig om te zien. Ik kan het niet zo mooi verwoorden. “Zwart met een sterk iriserende paarse glans. Vooral in het zonlicht lijkt het insect eerder paars dan zwart van kleur, vooral de vleugels”.
Als ze zich gedragen, mogen ze blijven.

Zo je weet werkt Fred in zijn beperkte vrije tijd als een gek aan het kippenhok. De planning voor de kippen begint al snel te komen. Dus het is aanpoten nu.
Tot afgelopen zondag. Onze “vrienden”, die ons de haan cadeau zouden doen, stonden met haan op ons terrein. Vrienden? Ik kreeg even een flashback. (30-8-2007)
Gelukkig de buitenren was redelijk klaar. Hij kon er in ieder geval niet uitvliegen. Maar binnen was nog geen stok en alles open. Dus in de derde versnelling…
Nou ziet mijnheer haan er niet helemaal uit. Maar ik geloof in hem.
Ik heb hem, uiteraard in overleg met mijnheer zelf, de naam Wilhelmus van Nassouwe gegeven. Onder dat verenpak zit koninklijk bloed daar ben ik van overtuigd.
Hij beschouwt mij als zijn onderdaan. Zijn schorre kraaiende stemgeluid roept mij al van verre. Ik mag hem Koninklijke hapjes brengen en hij vindt het goed als ik Willempie tegen hem zeg. Ondertussen heeft hij de beste plek op de stok uitgezocht en is druk bezig om zijn koninkrijk in orde te maken.
Van de week zullen de dames wel komen. Dan heeft hij geen oog meer voor mij. Maar tot die tijd hebben we samen hele goede gesprekken.

Vorige week komt Fred op weg naar huis de buurman tegen. De buurman is lopend en Fred geeft hem een lift. Buurman heeft nogal haast. Vrouwlief, zegt ie, heeft een baby gekregen. Volgens buurman een 6 ponder en een meisje.
Nu wisten we wel dat de buurvrouw zwanger was. Maar eigenlijk is ze altijd zwanger als we er nog es goed over nadenken. Maar goed.
Ik bak een Limburgse vlaai met eigen gemaakte abrikozenjam en we kopen snel nog een leuk babypakje. Van dat meisje was Fred niet helemaal zeker dus we houden het neutraal. Nou doen ze hier niet echt aan het roze en blauw voor een meisje respectievelijk jongetje.
Maandagavond staan we met pakje en taart bij de buurman voor de deur.
We moesten opschieten want ½ 8 is eigenlijk al aan de late kant voor Hongaarse begrippen. Gemiddeld liggen ze er zo rond 8 uur wel in en kijken dan in bed tv en rond 9 uur is het lichten uit. Zeker onze buren.
Buurman komt in onderbroek naar buiten. Die was al in bed waarschijnlijk en buurvrouw werd geroepen. We moesten even wachten buiten. Waarschijnlijk ook al in nachttenue maar dat vonden we niet zo raar als je toch net bent bevallen.
Maar wat schets onze verbazing als de buurvrouw naar buiten komt met een wel hele dikke buik. Die staat op springen maar is nog niet gesprongen. Nee, nee half juli pas van nummertje 5. En inderdaad ook de kleintjes komen achter moeders vandaan. We hadden het nog niet zo slecht ingeschat. Als ik het zo zie is er bijna elk jaar wel eentje bijgekomen.
Nou is buurman niet onaantrekkelijk en onze buurvrouw, als ze een keer naar de tandarts gaat, ook niet lelijk. Zo rond de 30 en een open vriendelijke uitstraling.
We moeten er met z’n viertjes hartelijk om lachen. De taart moet ze dan maar opeten maar Fred neemt wijselijk het pakje weer mee terug.
Tot over 2,5 maand.

Even een berichtje voor iedereen die zich zorgen maken over ons in verband met de regenval.
Nee, dat valt gelukkig allemaal wel mee. De weg is goed te berijden en vandaag schijnt de zon alweer volop en de voorspellingen zijn zelfs helemaal super!
Ach, gelukkig hebben we allebei ons zwemdiploma.

Donderdagmorgen.
Zoals gebruikelijk hang ik de handdoeken op het rekje en babbel onderhand tegen de beesten. Joey komt kwispelend naar me toe omdat hij denkt dat ik wat zeg of denkt dat ik hem roep. De twijfel is in z’n ogen te lezen. Maar ik neem het hem niet kwalijk.
Lana neemt niet eens de moeite om op te staan en kwispelt op afstand. Maar iets zegt me dat ik toch even naar haar toe moet om ‘r een aai te geven.
En dan zie ik het. Onder haar bek is een flink stuk huid weg van ong. 1 cm. diep. Een winkelhaak van 7 cm. Het ziet er eng uit. Ook heeft ze bloedvegen op haar poten. Maar de wond zelf bloedt niet. Er trekt een rilling over me. Ze kijkt me droevig aan. Als ik er aan wil komen begint ze te piepen.
De dierenarts zit nu niet meer dus wachten tot 4 uur vanmiddag.
Ondertussen bedenk ik me wat het zou kunnen zijn. Gevochten? Nee, zo is ze helemaal niet. Een dier wat kleiner is als zij en die uit afweer een hapje heeft genomen. Een vos, een marter…
De dierenarts is aan het puzzelen en komt tot de conclusie dat hechten geen zin heeft want ze mist een stukje. Dus schoonhouden is de remedie en een antibioticakuurtje.
Hoe het kan vragen we hem nog. Tja, inderdaad een hapje uitgenomen en een flinke scheur. Weer voel ik die rilling.
O ja, dat zwarte stukje dode huid moeten we er zelf later maar van af knippen. Nu niet want dan gaat het bloeden. Ok dat is dus van later zorg.
Maar nu eerst schoonmaken. Makkelijker gezegd dan gedaan. En dat minimaal 3x per dag. Meer de manier waarop we haar in bedwang houden vind ze niet zo leuk als het schoonmaken maar ze laat het toe onder luid gepiep toe. Nog even volhouden meiske.
En dan afwachten hoe het geneest. Tja, ze is niet meer moeders mooiste. Zo met die blote buik die maar langzaam begroeit met haren en nu al dat bekkie. Maar ze is wel heel erg lief.

Laatst hadden we het er zo over met wat goede kennissen over het maken van kaas. Zij hebben zelf geiten en ze vertelde toen dat ze zoveel geitenmelk in de vriezer had liggen. Ze deed er niet zoveel mee en of ik er misschien kaas van wilde maken.
Ach bedacht ik me. Wat zou er mis kunnen gaan. En ik probeerde het op de “Goudse kaas manier“.
Van een campinggast vorig jaar uit Zwitserland kreeg ik een recept, om van de wei die overblijft bij de eerste aftapping, een zachte kaas te maken. Dit had ik al gedaan met koeienmelk. En ook dat testte ik uit. Je houdt dan een soort boursin achtige kaas over. Kruiden of jam erin. Op een toastje of als toetje. Erg lekker.
Zo gezegd, zo gedaan. Hij was droger die geitenmelkboursinkaas. Dus wat extra mayo. Eerst maar es met kruiden. Smaakt goed en daarna met jam. Ook niet mis.
Fred meegenomen naar zijn collega’s in het stadhuis om te testen. Vinden het natuurlijk lekker. Knoflook en zout. Slechte combi maar dat slaat aan bij de Hongaren. En ook de combi met jam. Als het maar zoet is.
En de rest van de kaas laten rijpen zoals gebruikelijk bij de Goudse kaas methode.
Ik/we waren erg nieuwsgierig. Draaien, ruiken. Niet slecht. Ruikt goed.
En eindelijk na 2 weken proeven. Ik had al es geitenkaas van de Hongaren geproefd. Of ongelooflijk zuur of ongelooflijk zout. Echt smerig!
Hij was wat droger dan de koeienmelkkaas. Maar voor de rest viel het me niks tegen.
Aan onze kennissen laten proeven en deze waren enthousiast. Samen delen dus een stukje voor ons en een stukje voor hen.
Zo heb ik ondertussen alweer 3,5 kilo kaas gemaakt maar nu is het op. Een klein beetje melk in de vriezer nog en ook de geiten van de kennissen geven niet zoveel meer.
Jammer, ik had nog wel wat door willen experimenteren.
O, ja en de collega’s vonden deze geitenkaas natuurlijk super lekker. Is hij niet te koop???
En nou zaten we er aan te denken om maar es aan de geiten te gaan…
Nee, eerst maar es het kippenhok afmaken. Wordt een plaatje maar Fred moet het in de avonduren en het weekend doen. Ik ben al bezig met schilderen. Wordt leuk.
En over 2 weken komen onze dames dan en o ja toch een haan… Gekregen.

Het is alweer drie jaar geleden dat we hier naar toe zijn geëmigreerd. Wat gaat de tijd toch snel. Lekker oubollig gezegde maar het blijft een feit.
En wat doen we anders dan 3 jaar geleden?
Nog steeds hetzelfde. Ik heb bijvoorbeeld net weer een stuk gras gemaaid. Terrein is weer bijna strak. Alleen nog bij het zwembad met de “kantjesmaaier”. Bosmaaier dus.
En ach ja, misschien vanmiddag dus weer onkruid wieden in de groente tuin. Niets speciaals eigenlijk.
Het is drukkend warm nu. 27 gr. Dus kijk tijdens m’n koffiepauze es op de weersverwachting. En ja hoor, ze verwachten onweer. Laat het dan maar snel gebeuren want dan hoef ik niet te sproeien.
Maar zie ik dat nou goed. De weersverwachting voor Nederland 7 gr.! Huh… Jemig. Er komt een zin van een liedje naar boven “dat maakt het verschil…”. Ach voor alles is wat te zeggen.