Soms heb ik het gewoon niet.
Zie ik in de groentetuin de eerste tomaten, wil ik ze wel zelf rood kleuren…
En dan onze eerste watermeloen. 1 cm. en zo groeit ie best wel in een redelijk tempo door. Maar het gaat mij dan allemaal te langzaam.
En zo ook met het eerste ei van onze jongste chickies. Toen we ze kochten zouden ze al binnen één week leggen. Echt niet, dat zou één maand moeten zijn. Echt niet.
En ik maar voeren en vertroetelen en hele verhalen tegen ze vertellen. Maar nee als de tijd, lees ei, rijp is dan komen ze wel.
En ja hoor. Vanochtend een echt ei. Beetje vreemde kleur. Niet bruin, niet wit maar iets wat er tussenin zit.
We laten ‘m even rusten want zo’n vers eitje is niet te pellen als ie hardgekookt is. Maar dan eindelijk…
Tja, geduld is een schone zaak en echt je wordt beloond.