Dag lieve Jojo

Je was aan het kwakkelen. Maar eigenlijk al een poosje. Het type krakende wagens leven het langst. Je wist nooit of het nou aanstellerij, aandacht vragen of echt was dat gepiep van je. Maar dan bromde je een beetje en was het over.
Je was geen knuffelhond als er andere honden bij waren. Beetje macho was je wel. Wel als er geen andere hond keek. Maar de afgelopen week vond je het wel fijn en je kwam zelfs naar me toe voor een knuffie.
Je had het van de week moeilijk. Je at maar heel weinig maar dronk wel. Je vermagerde in rap tempo. Je sliep veel en als ik je aanstootte reageerde je soms niet. Maar gelukkig bleef je in de buurt dus we konden je goed in de gaten houden.
Zaterdagmorgen werden we wakker van een klaaglijk hartverscheurend geluid en we schoten uit bed. Je lag lekker onder de tafel onder de veranda. Je keek ons aan, zuchtte even en sliep weer verder.
We vertrouwden het niet en ’s middags zijn we met je naar de dierenarts geweest bij ons in het dorp. Je kreeg nog een aantal flinke spuiten. De dokter geloofde er nog in. Zondag moesten we terugkomen voor controle.
Zondagmorgen waren we je kwijt. Je lag bij het kippenhok. De kippen hebben de hele dag geen ei gelegd.
’s Middags, midden op het grasveld, genoot je nog van het zonnetje. Je lag lang uitgestrekt en we knuffelden met je. Veel beweging zat er niet meer in. We hadden het moeilijk om te zien hoe zwaar je het had met adem halen en je hartje wat zo tekeer ging. Eigenlijk hoopten we in stilte dat je het zelf zou opgeven.
We konden niet anders en hebben zelf de beslissing genomen.
Je vond de narcose prik pijn doen en je stak je kopje onder mijn arm, je wilde wel in me kruipen. Toen je dan toch je rust vond en ging liggen kwispelde je nog even met je staart. Een laatste groet.
We zullen je vreselijk missen maar toch ben je altijd dicht bij ons.

Weet je nog.
Die keer dat je het Weerwater in sprong omdat je achter de eenden aan wilde. We hebben nog 112 gebeld want je was nog maar een speldenknop. Maar je zwom uit eigen kracht terug. En wij maar denken dat je uitgeput was, maar nee hoor. Toen we je aan de kant trokken rende je er weer vandoor.
Of toen we je ’s avonds kwijt waren en we de dierenambulance belden. Hun eerste vraag: een mannetje? O, die komt wel terug. En inderdaad ’s morgens om 4 uur stond je weer bij de deur, helemaal afgepeigerd.
En of je bij ons was of bij anderen. Het maakte jou niet uit je vond het overal gezellig.
Wat vond je Hongarije toch geweldig. Als we langer dan een uurtje in de auto waren wist je het al. Je bleef onderweg braaf in de auto. Maar zodra we er waren schoot je als een raket er vandoor. Het terrein verkennen.
De vrijheid die je hebt gehad de laatste drie jaar. Je hebt ervan genoten. Al die reeën die je achterna gezeten hebt. Je was een echte jachthond.
Maar voor de kleintjes Vigo, Loesje en Floortje was je de grote waakhond en ze kropen vaak dicht tegen je aan.
En dan Banjer die je mee hebt geholpen met opvoeden. Als grote broer keek je toe en je vond het prima als hij aan je staart hing. Maar hij wist feilloos wat wel en niet bij je kon. Dat liet je wel blijken. Je had er veel verdriet van toen hij er niet meer was.
Lana was je grote liefde op late leeftijd. Jullie waren veel samen en zij trok jou overal mee naar toe. Zij nam de leiding over maar liet dat niet blijken.
We zijn heel dankbaar dat je bij ons was en dat je voor ons en voor al die anderen zo’n grote steun was. Dank je wel grote kleine macho voor de kameraadschap en voor de onvoorwaardelijke liefde die je gaf.
Dag lieve Jojo rust maar lekker uit.
12.6.1998-8.8.2010