Het terugbrengen van Rocky was zacht gezegd nogal vreemd. Opeens begrepen ze het Duits/Hongaars niet meer van Fred. Ze liepen bij hem weg en wilde de hond niet aannemen. Toen uiteindelijk iemand wel bereidwillig was om hem aan te horen werd de reden “kippen verslinderraar” af gedaan met “het zijn maar kippen”. Dat het niet alleen de kippen waren maar het ook net zo goed andere kleine huisdieren kunnen zijn. Wij kunnen, als campingeigenaar, niet van te voren inschatten wie er met wat komt, dat vonden ze maar vreemd.
Na een ruime denkpauze besloten we het er nog een keer op te wagen en vol goede moed gingen we weer naar het asiel.
Eigenlijk waren ze gesloten maar we werden vriendelijk te woord gestaan door een voor ons onbekend meisje. Maar dat duurde maar even want de dierenasiel brigade kwam al op volle sterkte aanrennen.
Nee, GÉÉN HOND kregen we meer mee. We begrepen ze niet. Maar geen probleem. Er werd een telefonische hulptroep ingeschakeld die Duits sprak.
Zij konden niet garanderen dat de nieuwe hond die we uit zouden zoeken niet andere trekjes had die ons misschien niet aanstond. Dus kregen we niets mee.
Dat we hun beweegredenen wel begrepen maar dat ook zei beter hadden moeten luisteren naar ons. Dat we al een hond hadden uit het asiel… Nee regels waren regels.
Er zijn meer asiels en er zal er vast wel eentje bijzitten voor ons. Maar die halsstarrige houding.
Laten we wel wezen. Eigenlijk mogen ze ons wel dankbaar zijn. Ze weten niets over zo’n hondje. En wij hebben ze wat info gegeven. Prima toch voor de volgende eigenaar.
Of hadden we ‘m misschien toch in het bos los moeten laten…
Jammer, jammer, echt jammer.

Het kostte me echt moeite om naar het asiel te gaan. De wetenschap dat we er al 2 in nog geen jaar kwijt zijn. De liefde en niet te vergeten de tijd die je in een beestje steekt en dat natuurlijk wel weer terug krijgt.
Maar toen we eenmaal in het asiel waren smolt m’n hart en wilde ik ze wel weer allemaal mee nemen.
We hadden als meest belangrijke eis dat hij moest blaffen. Een alert hondje. Niet te groot en lichte kleur.
We hadden weer een keuze. Moeilijk, moeilijk. Een bruine. Maar die was eigenlijk best wel rustig, een zwart witte maar die was erg bijterig naar andere honden (Lana?) en een wit bruin keffertje.
Onze keuze was gevallen op de laatste. Een Jack Russell typje met guitige oortjes en een vrolijke blik. Wij noemden hem Rocky.
Ik spreek in de verleden tijd. We hebben hem alweer terug gebracht. Hij is nog geen week bij ons geweest.
In het begin ging het goed. Vrolijk, leuk met Lana. Iets minder met de katjes want hij bleef ze maar achterna zitten. Ze hadden hem al een haal gegeven wat consulteerde in een bloedende neus. Maar dat deed hem niks. Ze hadden geen rust. Maar we verweten dat aan z’n speelzigheid.
We hadden er een vierde muizenvanger bij. Hij at ze niet op maar groef ze uit hun holen. Evenals de mollen.
Maar vooral was hij geobsedeerd door de kippen. Hij bleef maar rondjes rennen rondom de ren. Ze werden er gek van en vlogen alle kanten uit. Dan weer werd ik boos, schreeuwde of strafte hem. Dan leidde ik hem weer af en rende hij alweer de andere kant op. Hij vond alles prachtig. Maar het hielp niet.
Blaffen deed hij alleen naar de kippen en naar de katjes maar als iemand het terrein op kwam zei hij niets. Wennen dachten we…
Maar hij was al behoorlijk gewend. Hij sliep naast Lana op het matje en deed mee in de routine van alledag.
Maar die kippen…
Vanochtend was het weer raak. Hij rende als een gek om de ren. Ik wilde naar binnen stappen toen hij achter me stond. Ik maakte een schoppende beweging en hij rende alweer weg.
Net op het moment dat ik het hek weer opendeed schoot hij met een flits er tussen naar binnen. Hij vloog op de kippen af die uit elkaar stoven. Maar te laat voor eentje die hij vasthad en niet meer losliet. Ik er achter aan om z’n bekkie open te maken. Maar had daar twee handen voor nodig en ik wilde tegelijk zijn riem vasthouden. Helaas, dus kip verlost maar mijnheer stoof alweer weg op zoek naar de volgende prooi. Kip in het nachthok. Aha, dacht ik. Luikje dicht. Oeps, er zaten nog twee kippen binnen. Een aan de leg en de andere in de wachtrij. Dus luikje weer open en daar ging mijnheertje met een nieuwe kip in z’n bek de ren in.
Deze keer lukte het me wel om z’n bek open te maken. Kip te verlossen en hem aan z’n riem mee te nemen. Ik tilde hem op en zette hem binnen onder de veranda.
Maar er zat “kip” in z’n hoofd. Hij was nog eerder bij de ren dan ik. Touw opgezocht en vastgebonden aan de tafel.
Ik was nu wel als eerste bij het kippenhok maar mijnheer ook, ietsjes later. Touwtje doorgebeten.
Dan maar in de schuur. Toen wilde mijnheer wel blaffen.
Schade: 1 dode kip en de 2de is er slecht aan toe.
Dit was de limiet. Ik wil geen hond voor m’n verdriet. Of eentje waar ik continue boos tegen moet zijn. Voor de vossen het hok zo gemaakt maar m’n eigen hond die ze opeet? No way.
Dus m’n besluit stond vast. Terug.
Maar het doet me verdriet. Waarom nou? Waarom deed je nou zo? Het zit helaas gewoon in hem. Ik weet het met m’n verstand maar m’n hart wil er nog niet aan.
Een leuk vrolijk hondje wacht in het asiel in Kecskemét op een nieuwe baas maar dan eentje zonder kippen, kleine huisdieren, muizen, mollen… Voor de rest is hij vreselijk lief.