1e Kerstdag ’s avonds begint het te sneeuwen. Aha, toch nog een witte kerst denken we.
Maar het houdt niet op. Gestadig wordt het pak sneeuw dikker en dikker. Op sommige plaatsen 15 cm. en op andere wel 30 cm.
2e Kerstdag ’s morgens besluiten we een frisse wandeling te maken. Maar het is binnen lekker warm en de tijd verstrijkt. Tegen vieren besluiten we het erop te wagen.
Het is prachtig buiten. De takken dragen een dik pak sneeuw. Waar eerder nog plassen water op de weilanden lagen, ligt nu ook een pak sneeuw en het lijkt zo één egaal wit sneeuwtapijt.
Loekie verdwijnt erin en met moeite klautert ze soms weer naar boven. Maar het is dolle pret en zeker nu we met z’n allen zijn vinden Loekie en Lana het prachtig.
Enthousiast geworden besluiten we er een lange wandeling van te maken.
Dochterlief klaagt erover dat we als ganzen achter elkaar lopen. Maar het kan niet anders. Soms maakt Lana een paadje voor ons vrij maar meestal moeten we zelf een pad maken door de dikke laag sneeuw.
Bij de bomen is het lekker beschut maar op de open gedeeltes waait de wind door onze mutsen en langzaam veranderen we in witte sneeuwmannetjes/vrouwtjes.
We steken af en gaan dwars door het bos.
Halverwege trekt Lana met een ferme ruk aan de lijn en Fred kan nauwelijks zijn evenwicht bewaren. De reden: een haas die vlak voor onze voeten voorbijschiet. Loekie kan nog net boven de sneeuw het diertje zien en probeert er achter aan te rennen. We roepen haar terug en met tegenzin gehoorzaamt ze. Toch moeten we dit een aantal keer herhalen want zo’n nieuw soort “kat” is toch wel heel aantrekkelijk voor d’r.
Door de laan van het bos zien we de lampen van de poort al oplichten. Het lijkt zo kort maar het laatste stuk leggen we al ploeterend zwijgend af.
Het is al bijna donker als we thuis komen. En bij een kopje thee verromantiseren we de wandeling. Vooral niet toe geven dat het eigenlijk wel een beetje tegenviel.

Dit jaar komt onze jongste dochter met de kerst. Dat wordt even lastig want ze slaapt in de woonkamer.
Dus dat was dubben. Wel of geen kerstboom. Op de achtergrond draait John Lennon met “So this is Christmas, and what have we done…”. Hij vraagt om een beslissing.
Geen kerstboom dus want dat wordt wel erg vol en het vrouwtje kan niet tegen stof. Maar wat dan?
M’n rode kerstboom die eigenlijk in de tuin staat? Eigenlijk is het niet eens een kerstboom. Maar een plastic draadgeval met rodekunstbloemetjeslampjes. Het heeft zelfs niet eens groene takken of blaadjes. Maar als het donker is in de tuin merk je dat niet op. Binnen in het volle licht wel. Dan zie je dat het eigenlijk maar een raar ding is.
Maar goed het is nog niet eens zo’n gek idee. Met m’n meest kitscherige plastic ballen. Lekker op de alternatieve tour.
Ballen aan lintjes voor de ramen. Kerststalletje in de hoek. M’n rode kleedje op de tafel. En voor m’n kussens heb ik kersthoesjes. Nee, dit is eigenlijk best leuk. En jeetje wat ben ik snel klaar. Dat wordt snel opruimen straks in januari.
Eigenlijk gaat het er toch niet om hoe vol je je huis hebt. Het gaat toch om het sfeertje. En als je dat teweeg brengt met een kerstboom getekend met viltstift op je behangetje. Of met een trendy opgetuigde blauwspar met superdesignballen. Het gaat om de kerstgedachte. Denken aan een ander die misschien je hulp kan gebruiken. Doet me denken aan degene die we ’s avonds uit de sloot trokken omdat ze met de auto eraf was gegleden. We leken wel gek. Sneeuwstorm, glad en slecht zicht. En dan doe je dat toch. In de hoop dat als jij daar staat ooit es een keer, dat er ook iemand voor je stopt.
Ach, en dan vergeet ik voor het gemak maar al de kersten die niet helemaal sfeervol verliepen met bijvoorbeeld zieke kinderen. Zo’n kleintje die als een klein hoopje ellende in zo’n grote stoel zit. Want kerst is toch altijd heel apart voor de kids en daar willen ze wel bij zijn.

Leuk de tips die ik krijg n.a.v. de nieuwsbrief. Zo hoef ik zelf tenminste het internet niet af te struinen.
Van onze Belgische vrienden kregen we een site door waar toch wel hele interessante informatie staat.
De site van de Federale Overheidsdienst Buitenlandse Zaken oftewel de officiële site van het Koninkrijk België.
Ik kwam onderstaand berichtje tegen:
“Op 4 oktober brak de dam bij de aluminiumfabriek in Ajka in het Westen van Hongarije. Na de breuk overspoelde giftige modder de omliggende dorpen waarbij 4 mensen om het leven kwamen en 130 gewond werden.
In drie departementen werd de noodtoestand afgeroepen: Veszprém, Győr-Moson-Sopron en Vas.
Het wordt dan ook sterk afgeraden om zich naar deze gebieden te begeven.”
Datum: 11 oktober 2010 Geldig op 20 december 2010
Lijkt mij een beetje achterhaald. Misschien toch nodig dat ze de site es even updaten. Ik heb me ook altijd al afgevraagd waarom er zo weinig Belgen komen.
Natuurlijk heb ik ze geschreven. Maar helaas, nog geen antwoord gehad dus dit wordt zeker vervolgd. Ik verwacht dat het nog wel even zal gaan duren. Eerst zal de site wel geüpdate moeten worden.
Gelukkig schrijven ze ook wel wat positieve dingen. Zoals het Hongaarse treinnet (MÁV) die schijnt voldoening te geven. Ik denk dat ze daarmee bedoelen dat het leuk reizen is. Maar misschien zit ik er wel naast.
En ook geven ze onze Belgische reizigers een tip om geen geld in het zwart te wisselen. Dit wordt een lastige. In de zomer eigenlijk wel te doen maar in de winter mag je dus geen zwarte kleding dragen als je geld gaat wisselen. Lastig, lastig.
En bij het eventueel niet preventief inenten tegen teken doet men best elke dag een lichaamsonderzoek. En ik maar denken dat Nederland zo’n betuttelend landje was.
Het blijft een apart volkje. Maar ik zou onze Belgische vrienden toch een vrijblijvende tip mee willen geven. Kijk es verder dan je neus lang is. Nederlandse vertaling: Kijk ook es op een andere site als behalve deze. Waar veel en goede informatie op staat is bijv. http://hongarije.startpagina.nl/

Fred komt tussen de middag thuis met de mededeling dat ze hem niet meer nodig hebben. Door de heftige sneeuwval kunnen ze buiten niets meer doen. Morgen mag hij weer komen opdraven.
Het zonnetje schijnt en we besluiten om bij goede vrienden die in het bos wonen op bezoek te gaan. Meestal doen we dat op de zondag maar onze vrije zondagen zijn beperkt. En dan zijn er nog genoeg andere klusjes bij ons thuis te doen.
Ik neem m’n fototoestel mee. Het is zo mooi buiten.
De wegen zijn stevig bevroren. Onze rammelkast is al stug maar dan heb je echt het idee dat je in een stuiterbal zit.
De eerste reeën zijn al niet ver van ons vandaan bij de buren in zijn weiland. Ik ben er nog niet op voorbereid en heb m’n fototoestel nog niet paraat. In het bos komen we er weer een aantal tegen. Ze staan te ver weg en als ze ons zien rennen ze door de sneeuw verder het bos in.
De zon schijnt op de sneeuw en het lijkt wel of ze van boven een doosje glitters erover uit gespreid hebben. Kleine kristalletjes laten allemaal minuscule kleurtjes schitteren.
We vervolgen onze weg en komen prachtige silhouetten tegen van besneeuwde takken tegen de blauwe lucht. Meer binnen in het bos is het wat donkerder maar er ligt nog een dik pak sneeuw. Ze is slechts belopen door ontelbare reeën pootjes.
Ik heb me gefocust op de reeën maar dan ineens duiken naast me de verstilde stelen van de zijdeplant op. Ik ben verrast. In de zomermaanden verspreiden ze een zachte zoete geur. En dan komen de zijdeslierten. Ze zijn er nog niet van afgevallen maar bevroren aan de takken blijven zitten.
Op de open stukken in het bos waar de zon doorheen komt, glanzen de draden in de zon. Een schouwspel van gouden en zilveren kunstzinnige kerstversieringen.
Ik maak een aantal foto’s in de hoop dat de glinstering die mij zo betoverd heeft overkomt op de foto.
Het zijn de kleine wondertjes van de natuur.
Een klein kerstkadootje op een onverwacht plekje.

Achter mij probeert een jongedame nog snel langs mijn voorganger te schieten. Hij kijkt haar van grote hoogte aan, want hij staat al op de bovenste trede. Ik wacht geduldig tot hij binnen is. Ik probeer mijn lange rokken zo netjes mogelijk op te tillen zodat er niets te zien is. Mijn medepassagier reikt mij galant een hand zodat ik makkelijker in kan stappen. De jongedame achter mij schiet als een haas naar binnen. Schichtig kijkt ze nog achterom. Als ze binnen is kijkt ze door het raampje in de coupé naar buiten. Mijn rokken beletten mij om net zo snel de coupé in te stappen maar ook dan is mijn medepassagier weer daar. Als ik tegenover de jongedame zit slaat ze haar ogen neer. Een juiste houding voor zo’n opgewonden standje. Als ook ik door het raampje naar buiten kijk zie ik wat haar bezig houd. Een paar jongemannen op paarden racen voorbij de trein op zoek naar de jongedame. Ik schuif een stukje naar het raam zodat ze niet zichtbaar is. Een diepe zucht is hoorbaar als de fluit gaat en de trein zich langzaam in beweging zet.
Maar de jongemannen op de paarden hebben haar toch ontdekt. Nee, niet weer denk ik. Waarom heb ik dat toch steeds als ik es een keer met de trein ga.
Mijn mannelijke medepassagier is verdiept in een papier en let niet meer op de buitenwereld.
De rook van de trein kiert door de openingen van de raampjes. Ik spuit nog wat eau-de-cologne om ze te verbergen.
Het duurt niet lang of de trein mindert vaart. Het scenario is bekend. De jongedame staat al op en loopt naar de uitgang. Gelukkig deze keer geen bloed en schoten. Een flinke rookpluim en de trein dendert weer verder. Eindelijk kan ik mijn bril en boek pakken.
Verzonnen??? Ja, natuurlijk!
Maar niet alles want de rook kiert ook hier door de ramen. Fred heeft kolen gekocht. Het stookt als een tierelier maar de stank is in het dorp te ruiken.
Wacht, ik hoor de fluit. O nee, de toeter van mijn eigen statusblik.
Instappen!

Als we dingen van iemand wilden weten gingen we vroeger gezellig bij iemand op bezoek. Even bijpraten onder het genot van een bakkie troost.
Maar tegenwoordig hebben we daar een nieuw medium voor gevonden waar we dat gemakkelijk op aan kunnen geven. Twitter. We schrijven wat we doen, hoe het met ons gaat en vooral waar we zijn. En iedereen die geïnteresseerd is leest maar mee.
Vooral bekende Nederlanders zijn erg geliefd. Het schijnt dat er altijd mensen zijn die willen weten of Paul de Leeuw op hetzelfde moment als zij op de wc zitten.
En er komen steeds meer nieuwsgierige mensen bij. Waren er in juli 200.000 Nederlanders actief nu zijn het er al 300.000. Waar halen de mensen de tijd vandaan denk ik dan. Maar ja, met die tegenwoordige telefoons is het wel een fluitje van een cent. Waar ik met mijn mobiel nog 3x moet drukken voordat er een C op het schermpje staat, zijn er al met volledige toetsenborden, internet of zelfs kun je de sterrenhemel met planeten binnen in je luie stoel bekijken.
Zinvol? Van die sterrenhemel misschien niet…
En de hele wereld twittert (kwetteren) te pas en te onpas met z’n 190 miljoenen tegelijk.
Er is in Nederland zelfs al een eerste twitterhuwelijk gesloten. Een twedding. (Hoe kom je er op?) Het huwelijksaanzoek verliep eerder dit jaar via Twitter. Vervolgens hebben twitteraars alles voor het huwelijk beschikbaar gesteld. De taart, het feest met de band, de drank, de ringen, de foto’s, de trouwkaart en de huwelijksreis werden allemaal geregeld. Via Twitter volgden honderden geïnteresseerden live de gebeurtenis. Wie zal er het eerst “ja” gezegd hebben? Wacht even, voordat ik antwoord geef even twitteren. En strakjes een eerste babytwitter. Als ze die gaan maken willen we daar natuurlijk ook live bij zijn.
Misschien zal ik me toch maar aanmelden?
Is het nodig? Ik zeg het nu alvast. ’s Morgens om 7 uur word ik wakker, daarna ga ik eten, douchen en koffie drinken. Denk dat ik tussendoor nog wel naar de wc moet. Zo, dan weten jullie dat alvast. Scheelt me weer twitteren.

Zondag 15.30 uur. Een kopje thee met een speculaasje (van de Lidl hier in Hongarije). Zappen op tv. Langzaam gaat de tijd naar 16.00 uur.
Fred pakt het dekbed en een kussen op de bank en ook Loekie nestelt zich in een holletje op het dekbed.
Ik trek mijn jas en moonboots aan, m’n handschoenen en pak de riem. Ik neem afscheid van m’n moppies.
Buiten is de zon al ver onder de horizon. Ik wilde dat ik de kleuren kon schilderen.
Lana is blij onrustig. Ze ruikt in de lucht en trekt me mee. Gezellig naar buiten. Als ze haar 1e plas heeft gedaan kijkt ze vrolijk achterom. Ze heeft iets puppie achtigs in haar blik. Misschien van Loekie waar ze het spelen mee heeft herontdekt.
Ik word al gauw verrast met een ondeugend sprongetje van haar midden in de sneeuw. Ik draai de riem die om haar heen zit weer terug en ze kijkt me aan: leuk hè baas? Haar oogjes twinkelen in de sneeuw. Een paar meter verder laat ze zich met een doffe dreun vallen en rolt zich om in de sneeuw. Weer moet ik haar ontwarren maar ze ontgaat het gelaten en vindt het allemaal even leuk.
Het uitlaathalfuurtje loopt behoorlijk uit. Want al die gekke dwaze dingen herhaalt zich nog een aantal keren. Ze kan er maar geen genoeg van krijgen.
Op de terugweg kijk ik naar de lucht van de ondergaande zon. Er is nog maar een oranje streepje over. De lucht is al behoorlijk donker maar de sneeuw weerkaatst nog wat licht.
Bij het hek aangekomen laat ze zich nog één keer in de sneeuw vallen en schudt zich lekker uit. Nog één hapje sneeuw en dan huppelt ze verder met me mee. Jammer hè baas, lijkt haar blik te zeggen als ze zich omdraait. Ja, Lana. Ik kan van je genieten. Van de kleine dingen die je omarmt met een onbezonnen vrolijkheid. Nee, ik heb er geen spijt van dat ik met je ben meegegaan.
Ik vul de buiten kachel bij en als ik de kamerdeur opendoe hoor ik een zacht gesnurk.

Opmerkelijk nieuws.
In Tengelic is tijdens het Worst- en Glühweinfestival op 4 december de langste worst ooit in Hongarije gemaakt. Een worst van 205 meter gevuld met 165 kilo varkensvlees, van een bij zonsopgang geslacht varken, gemengd met ongeveer 4 kilo zout, 4 kilo paprikapoeder, een flinke hoeveelheid peper en 1 ½ kilo knoflook.
Of hij ook goed smaakte werd er niet bij vermeld.
Het heeft 12 mensen meer dan 5 uur gekost om hem te maken.
En of hij dan nu nog te drogen wordt gehangen? Geen idee. Het lijkt me niet verstandig om deze worst nu te eten.
In Hongarije is het wel gebruikelijk dat de worsten opgehangen worden om dan met nieuwjaarsdag om 12 uur flinke stukken er van op te eten.
Trouwens de dunne darmen van een varken zijn slechts 15 tot 20 m. Dus zal er wel gebruik gemaakt zijn van een kunstdarm. Jammer want met de originele darmen smaken ze toch anders
Ook in Nederland worden ze gemaakt. Voor degene die in de Zuidelijke Provincies wonen in het Noorden zijn er nog veel ambachtelijke slagerijen en zijn ze ruim gesorteerd verkrijgbaar in de supermarkten. De Groninger en de Friese droge- en de Drentse koster worst. Ook wordt er nog met regelmaat zelf geëxperimenteerd en afhankelijk van de smaak van de maker/slager gekruid met bijvoorbeeld kruidnagel.
Mocht je er zelf aan willen beginnen. De droogruimte moet een temperatuur hebben van min. 15 graden, luchtvochtigheid van 85 % en een goede windcirculatie (geen tocht). Het schijnt dat in de Noordelijke provincies de luchtvochtigheid beter is voor de worsten. Het drogen gebeurt vanuit de kern van de worst. Daarom is het van belang dat de buitenkant zo lang mogelijk poreus blijft.
Van de week maar es boerenkool uit de tuin met rookworst eten. Trouwens wij hebben ook een record. De langste rookworst meet 216 meter en 36 centimeter, goed voor een vermelding in het Guiness Book of Records.
De HEMA maakt negen miljoen worsten per jaar. Officieel zeggen ze niks over de herkomst, maar publiek geheim is dat de HEMAworst van Zwan komt.
Sssttt! Niet verder vertellen!

Het is zacht weer en het miezert. De temperatuur onder de veranda geeft 11 gr. aan. De binnenkachel is aan. Toch doet het wel een beetje somber aan.
Ik vraag me af wanneer die winter gaat komen.
Voor zaterdag verwachten ze al weer -5 ’s nachts en overdag 3 gr. En vandaag 13 gr. Ik liep net in m’n trui naar buiten en had het niet eens koud.
Straks nog even de blokken ophalen, die Fred gister snel gezaagd heeft, en onder de veranda leggen. Ik zal ze van de week dus wel nodig hebben.
In Nederland glibberen ze over de wegen. Trein- en vliegverkeer heeft problemen. Nee, dat is ook niks.
Het weer is behoorlijk van slag. Normaal zouden de temperaturen zo rond de -1 met een maximum van 3 gr. zijn. In Januari gaan we nog meer naar beneden met een -3 en een max van 2. En dan komt er ook de sneeuw nog bij. Geef mij maar een flink pak sneeuw en gewoon koud. En dan slaan we het ontdooien over en gaan we gewoon door naar het voorjaar.
Ik mag wel oppassen met de verkoudheid en de griep. Zeker met deze schommelingen heb je al snel wat te pakken. Maar gelukkig zijn er maar weinig mensen die hier op visite komen en een verkoudheid meenemen. We zijn nog maar weinig ziek geweest.
Even afkloppen. Raar iets dat afkloppen. Het schijnt uit de tijd van de Germanen te komen. Men geloofde dat er in de bomen geesten woonden. Hout zou de boze geest opnemen en dan de grond in zenden. En dan met name op ongeverfd hout van de eiken-, wilgen- of appelboom.
Apart hè, dat je dat in de tegenwoordige tijd soms ook nog doet. En wereldwijd. Niet alleen wij in Nederland maar zelfs in Perzië, Hong Kong en Turkije kloppen ze er lustig op los. En vooral nog wat bezweringen er achteraan.
M’n was is bijna klaar. Ik geef nog even een tik onder de tafel en vraag om nog een beetje droog weer. Ach, misschien helpt het.

Van de week kreeg ik een nieuw Nederlands blad in m’n handen genaamd Bright (nr. 36 € 5,25) Althans voor mij nieuw dan. Nou is dat natuurlijk niet maatgevend want wanneer lees ik eigenlijk Nederlandse bladen?
“Bright besteedt aandacht aan elektronica, gear en gadgets maar zoekt ook de ‘tech-factor’ in design, media, industriële vormgeving, interieur en zelfs auto’s, mode en architectuur. De motor van Bright is onze eigen fascinatie voor technologie. Bright probeert en beschrijft produkten, diensten en concepten, portretteert liefhebbers en gebruikers, beschouwt trends en bespreekt innovaties die impact hebben op ons leven.”
Op de cover staat simpel dat ze vol van vernieuwing zijn. Nou denk ik zelf dat elk willekeurig blad nieuws heeft cq vernieuwend is. Anders zouden er niet zo veel bladen op de markt komen. De één nog vernieuwender dan de andere. En binnen de kortste keren weer verdwenen.
Het staat vol met artikelen over de nieuwste snufjes. Variërend van design stoelen ontwerpen, de I-Pad, dikke winterjassen met internetsites als winkels en prijzen van tussen de € 135,00 tot € 630,00. Reclames van NRC Handelsblad en SMEG (?) voor een design kookunit. Een artikel over Dutch Digital Design.
En heel verrassend een aantal interviews met mensen over hoe ze wassen. Artikelen die in een Libelle of het reclameblaadje van de AH, de Allerhande, niet zouden misstaan maar danwel gevolgd door een viertal reclame pagina’s van wasmiddelen die nou net toevallig in de aanbieding zijn. Maar nee, deze artikelen worden gevolgd met een artikel over hoe je zelf je teledildonics moet maken. Het is precies wat je denkt. Een dildo die je zelf maakt. Misschien voor, tijdens of na het wassen.
Maar het meest opvallend is wel het papiergebruik. Vooral de buitenkant. Ik kan er niet achter komen waar het van gemaakt is. Het voelt een beetje/ruw/plastic aan. Ik vind het eigenlijk niet eens een fijn gevoel. Mocht je in een boekenwinkel zijn ga maar even voelen. En misschien weten jullie waar het van gemaakt is.
Al met al een vernieuwend blad althans aan de buitenkant. Maar ik ben maar een amateurtje en inmiddels belegen.