Heerlijk om bladen met van die lekkere onnozele stukjes te lezen. Dat hapt zo lekker weg. En dan vooral in de coupé van een trein die naarmate het uur reizen verstrijkt steeds donkerder wordt op de zondagavond richting Boedapest.
Maar dan moet je dus niet een Elsevier gaan lezen. Daar moet je wel je aandacht bijhouden. En eigenlijk internet naast je hebben aanstaan. Sorry, ik ben niet zo intellectueel. Ik wil graag wat taalkundige nootjes met jullie delen.
Het paasnummer van 2011. Een interview met Cees Nooteboom (78).
Hij heeft zojuist in die week de Bob den Uyl prijs gekregen. (De Bob den Uyl Prijs is in het leven geroepen door de VPRO Gids en bestaat uit een geldbedrag van 7500 euro. De prijs wordt jaarlijks uitgereikt aan de schrijver van het beste literaire en/of journalistieke reisboek uit het voorgaande kalenderjaar.)
De dood zit in zijn boeken. Maar het is niet alleen deficit (hulp, bestand?), rouw en afscheid. Zo’n treurig kereltje ben ik niet. Canetti (Elias Canetti won de Nobelprijs voor literatuur in 1981) was woedend dat hij dood moest zijn. Hij heeft zijn handtekening in beton gegrift op zijn graf. Dat ik ook als dupe (afkorting voor het Engelse duplicate) zal eindigen, weet ik best, maar wel graag bewust.
Er komt altijd wel iemand op bezoek, in de bucolische (bucolische, pastorale, of herderspoëzie is een in oorsprong literair genre uit de Oudheid herdersdichten, van het Grieks boukolos = herder) rust van dit kasteeltje.
Heersend over zijn eigen unieke landschap van speelse en tegelijk diepzinnige en metafictionele (In metafictionele kunst gaat het betekenisproces waartoe de kunstenaar in zijn kunstwerk een aanzet geeft, gepaard met stimuli aan het adres van de ontvanger om niet te verzinken in afbeelding, uitbeelding of verhaal. Ja, ja) literatuur.
En zo kan ik nog wel even doorgaan. Want wat zijn de existentialisten? Ik heb ze niet gelezen. Misschien jullie? Friedrich Nietzsche, Simone de Beauvoir of Jean-Paul Sartre.
Mocht je geïnteresseerd zijn er staan nog vele opzoekertjes in. Want wat te denken van fremdkörper, absolutisme of Kolossus van de intuïtie.
Een laatste nog en dan leg ik het artikel weg en zal het nog es rustig doorlezen met de vertaling ernaast.
In Nederland denken ze al gauw dat ze internationaal zijn, maar dat is niet zo. Ze leven in hun polis en maken zich druk over hun polis.

Fred dacht dat ze ziek was. Eén van onze dames kippen.
Ze bleef maar in het kratje zitten waar ze eieren in legt. Lastig als je eieren wil pakken. Dus hij tilde haar eruit en dan liep ze vrolijk naar buiten.
Dat ging al een paar dagen zo.
Tot ik van het weekend thuis was en er es even goed naar ging kijken. Mevrouw deed wel heel vreemd toen ik haar uit het kratje tilde.
Eerst begon ze al te piepen toen in haar oppakte. Een apart geluidje. Het zinde haar absoluut niet. Toen ik haar dan eindelijk naar buiten duwde liep ze met een breed gespreid verenpak, terwijl ze luid tokkelende geluidjes maakte, rond.
De haan die haar wel wilde besnuffelen werd met wijduitstaande veren die tot op de grond kwamen van een afstand gehouden. Hij was te verbouwereerd en droop gedesillusioneerd af. Zelfs de veren van haar achterwerk stonden wijduitgespreid naar boven. Ze was wel 2x zo groot geworden. Een imposant gezicht van zo’n klein kippenmeisje.
Maar zelfs de andere dames gunden ze geen blik.
Ze liep maar heen en weer te pronken en wist met zichzelf eigenlijk geen raad. Ze dronk wat water en nam een paar hapjes voer. Maar snapte van zichzelf volgens mij helemaal niks.
Ondertussen hadden we het hok schoon gemaakt en de 4 eieren waar ze op zat met een viltstift gemerkt.
Dit was overduidelijk. Mevrouw was broeds. En ze wilde eigenlijk gewoon met rust gelaten worden.
Toen we dan ook het luikje weer open deden ging ze met veel lawaai weer naar binnen. En na een paar minuten was er weer rust in de tent.
De dagen er na heeft ze nog wel geprobeerd om wat extra eieren te verzamelen maar deze heeft Fred maar weggehaald.
3 weken zag ik op Internet duurt het voordat de kuikentjes naar buiten komen. Dat zou dan weer in het weekend moeten zijn.
Ik vind het maar hartstikke spannend.
En dat terwijl ik dacht dat zo’n legbatterijkip helemaal niet broeds zou zijn. Tja, ze kunnen niet alles manipuleren.

Als ik van het weekend thuis ben krijg ik van vrienden een tas met tijdschriften in m’n handen geduwd. Voor als ik me verveel ’s avonds in Boedapest.
Vervelen dat valt wel mee. Ik heb tv met Hongaarse zenders.
Wat kunnen die Hongaren toch kletsen. Ik zie bijna alleen maar praatprogramma’s. Af en toe es een film of een Amerikaanse documentaire. Maar zodra er ook maar één woord Engels te horen is komt er een Hongaarse tante overheen om de boel te vertalen. Nasynchroniseren. Wat is dat toch irritant.
Voor de variatie zet ik hem ook nog wel es op het nieuws om 8 uur. Maar het zal wel aan de staats tv liggen maar ¾ van de tijd wordt gevuld met Hongaars, en het liefst nieuws uit de hoofdstad.
Dan pak ik m’n breiwerk of zoals vanavond één van de bladen.
Het is het blad Happinez. Nooit eerder gelezen. Nr. 5 uit 2010.
Er staat een interview in met Jerry Greenfield. Bekende naam? Ja, inderdaad van het Ben en Jerry ijs. Ik ben gek op B. en J. ijs. Vooral die met die stukjes chocola erin. Het is alleen jammer dat het zo duur is en hier al helemaal niet te koop.
Het hele assortiment heeft het Max Havelaar keurmerk lees ik. Vandaar die hoge prijs, die neem ik dan maar voor lief.
Verderop in het blad lees ik dat ze een aktie zijn opgestart.
Ze hebben 100 ijsjes uitgedeeld en de ontvangers hiervan hebben daarvoor iets gratis terug gedaan voor anderen. Een tafellamp, een appeltaart, een uur gitaarles noem het op. De ontvangers hiervan gaven weer iets liefs of leuks door aan weer anderen. Via de website www.givolution.nl.
Ik ben benieuwd hoe het er mee is, nu een jaar later. Is de intentie er nog? De fairtrade gedachte van B. en J. overgekomen en heeft hij standgehouden?Als ik de site bezoek staat er als laatste een berichtje uit september 2010 op.
B. en J. is volgens mij ook al overgenomen door Unilever.
Draait het in deze wereld dan toch alleen maar om geld?
Ach het is idee was leuk…

Ik wil graag internet in m’n appartement. Zou geen probleem moeten zijn volgens de huisbaas. T-Home heb je nodig.
Geinformeerd bij T-Home en ja hoor, geen probleem.
Maar ik was er nog maar net dus eerst even afgewacht. Of het wel goed ging met het werk enz.
Van collega’s hoorde ik dat je niet persé T-Home hoefde te nemen. Dus toch ook maar even bij UPC binnen gestapt. Nee, helaas niet mogelijk.
Goed weer naar T-Home gestapt. Deze keer ben ik naar het Mammut winkelcentrum gegaan. Een supermoderne shoppingmall met van alle bekende merken winkels, sushi bars, Tapasrestaurant. Allemaal leuk en lekker. Het eten is zelfs nog redelijk betaalbaar.
Kleding Europese prijzen uiteraard.
Bij de T-Home werken ze met nummertjes. Toch wel wat anders als de T-Home bij ons in Kecskemét.
Ze hebben een paspoort nodig. Jammer, niet bij me. Maar kan ik wel internet op dit adres krijgen vraag ik ze? Ze begrijpt me niet. Welk adres? Internet?
Maar goed bij deze T-Home is het dus niet mogelijk. Wel met een stick. Mobiel dus en geen kabel. Ik snap er niets van. En bij het station kunnen ze het wel regelen zeg ik ze. Tja, Hongarije zeggen ze. Nou dat is dan wel heel simpel zeg ik ze als ik wegloop.
Volgens mij kunnen ze dit in Kecskemét ook regelen. Ik geloof er helemaal niets van dat ik geen internet kan krijgen.
En inderdaad als ik zaterdag bij T-Home in Kecskemét informeer is het, natuurlijk niet, geen probleem hoor.
Dus binnenkort via internet vanuit Boedapest supersnelle plaatsing van de webberichtjes.

M’n verhuurder belt me. Ik zit net bij de arts voor een medische controle van het bedrijf. Stelt niet zo heel veel voor. M’n plasje, m’n bloeddruk en m’n hart, tja die gaat iets sneller als wat zou moeten. Maar dat komt omdat ik m’n eerste echte werkdag heb. Ik heb nog net een telefoontje afgehandeld. Goedgekeurd, bij de keuring. Uiteraard!
1/5 bij m’n huis zegt m’n huisbaas. Dat is mooi. Dus ze gaan het gas regelen. Maar dat is dus een tegenvaller. Mijn huisbaas dacht dat ik het over het gasformuis had. Sorry hoor, ik ben niet zo blond. Als ik hem uitleg dat de meter blijft lopen terwijl alles uit is belt hij toch het nummer van het gasbedrijf. Met 2 uurtjes moeten ze er zijn.
Ik durf geen eten te koken en haal weer een paar boterhammetjes uit de vriezer.
Ik ben net aan de laatste hap van m’n appel als de bel van de intercom van beneden gaat. Zo, dat is snel. Twee mannen waarvan één met zijn rechteroog in z’n linkerbroekzak kijkt, lijkt me lastig werken, in traditionele kledij. De blauwe tuinbroek.
Ze hebben niet veel bij zich.
De al wat oudere man pakt een apparaatje. Het blijkt behoorlijk te piepen wanneer hij ermee in m’n kast gaat. Hun gezichten kijken serieus als het apparaatje de leidingen volgen van m’n badkamer.
Het ziet er niet goed uit begint hij en druk ratelt hij verder in het Hongaars. Ik zeg hem dat ik maar een beetje Hongaars spreek. Hij vraagt me wie er wel Hongaars spreekt. Het is niet goed.
Ik besluit m’n verhuurder te bellen. Het is tenslotte zijn appartement.
Het wordt een heftig gesprek. Ik begrijp al uit hun woorden dat alles vernieuwd moet worden. De leidingen zijn niet goed en alles moet afgesloten worden.
Als ik de telefoon terug krijg hoor ik hetzelfde verhaal van mijn verhuurder. Hij klinkt niet echt blij.
De vervanging kan een maand duren.
Ondertussen wordt alles afgekoppeld en verzegeld.
Mijn huurbaas belooft me om morgen een elektrische kookplaat te brengen.
Ik moet een paar handtekeningen plaatsen en ze verdwijnen weer.
Ik heb grote vraagtekens. Was dit al zo? Hoe ernstig was dit?
Ik heb altijd de balkondeuren open gedaan als ik thuis was. En ik heb gekookt.
Het zal wel goed komen. Nu kan het in ieder geval geen kwaad meer.

Als ik thuis kom zit er een briefje tussen de deur dat de man van het gas is geweest. Nieuwsgierig als ik ben kijk ik hoeveel ik inmiddels heb gebruikt. Ook handig om het even op te schrijven en te checken met hun rekening bedenk ik me.
Als ik het deurtje open doe van het kastje waar de gasmeter in zit, ruik ik gas. Vreemd, dat zou toch niet moeten. Ik zal het me wel verbeelden. Ondertussen zoek ik de papieren van het huurcontract op. Tjonge 1 cuub gebruikt. Weer check ik de stand op de meter en weer ruik ik gas. Ik bel Fred om te vragen of hij dat toen ook rook toen we het huis de eerste keer inkwamen. Maar nee, en het is ook niet normaal zegt ie er nog bij dat je dat ruikt. Ik raak lichtelijk in paniek. Hoe erg is dit?
Fred geeft me het advies om ook de cijfers achter de komma op te schrijven en met een halfuurtje te checken. Voor de zekerheid. Goed plan.
Een half uur is niet nodig. Na 15 minuten zie ik het cijfer al oplopen. Ik heb niets open staan. Gebruik geen gas.
De paniek slaat toe. Ik doe de deur naar het balkon open en op advies van Fred de gaskraan dicht. En inderdaad het oplopen van de meter is gestopt.
Op het briefje staat dat ze morgen nog een keer langs komen.
Ik slaap onrustig maar weet dat het geen kwaad meer kan.
Is dat eigenlijk altijd zo geweest?
De volgende dag om 1/2 7 is de meteropnemer langs geweest. Ik heb van hem een telefoonnummer gekregen om te bellen. Ik weet nu al dat ze me niet verstaan (willen)dus ik bel m’n huurbaas op en vertel hem het verhaal.
Tja, zegt ie betaal alles wel. Geen probleem. Als ik hem nogmaals uitleg dat dat het probleem niet is zegt ie dat ie geen telefoonnummer heeft. Maar ik wel zeg ik hem.
Als hij 5 minuten later terug belt zegt ie dat ze er niet meer zijn. Vreemd, m’n metermannetje zei iets anders.
Maar morgen zou m’n verhuurder het regelen.
Ik vind het allang prima. Eén dag brood eten kan nog wel maar morgen wil ik wel kunnen koken.

Als we uit het bos de poesta op rijden zie ik het al. Wat is alles groen geworden! Wat is nou één week weg? Het water in de velden is al bijna weg. Ik zie alles weer opnieuw. Ik weet niet waar ik moet kijken. Ik wil alles in me opnemen. Daar, de koeien bij de buren. Loopt daar nou een kleintje bij?
En die boom? Die was toch veel breder. O, gesnoeid. En daar komen de eerste klaprozen al. En wat voor nieuwe vogels hoor ik allemaal?
Als ik de auto uitstap en Loekie mij wil begroeten weet ze van blijdschap niet wat ze moet doen. Op de rug liggen of plat op d’r buik en ze blijft maar plassen. Ook Lana piept van blijdschap en wil wel in me kruipen. Zelfs de katten komen even kijken waar die herrie vandaan komt. Maar ze vinden het niet echt belangrijk.
Binnen lijkt het alsof ik niet ben weggeweest. Alles nog net zo opgeruimd als toen ik was weggegaan. Later blijkt dat Fred de boel ook steeds opruimt als hij naar bed gaat. Iets wat hij promp vergeet als ik er ben. 1000x roepen dat ie z’n boel moet opruimen heeft totaal geen zin. Laat ze maar een weekje alleen, komen ze er vanzelf wel achter.
De groentetuin, de voorgetrokken plantjes, alles schiet de grond uit. Toegegeven het is groeiweer geweest. M’n handen jeuken om lekker in de aarde te vroeten.
Zaterdags halen we wat bloeiende plantjes om de hangbakken onder de veranda te vullen. Ik kan er maar één dag van genieten. En heb Fred weer opgezadeld met extra werk. Nog meer planten om water te geven.
Zondags ga ik met de meiden wandelen en glij prompt uit over een stukje modderig pad. Een blauwe plek op m’n dijbeen is het gevolg.
Als ik weer in bed lig in Boedapest voel ik het.
Een souveniertje van het thuisfront.

Deze keer bevind ik me in het gezelschsp van wat ouderen. Een ouder echtpaar, dagje Budapest gedaan misschien. En nog een paar oudere werknemers.
Bijna had ik hem niet gehaald, de trein. Het meisje van de uitleg van het berichtenscherm was zo enthousiast om 2 minuten voor 5 ons nog even een case voor te leggen. We hadden onze concentratie al verloren en waren met ons hoofd al thuis. Dus we konden het niet vinden. Iets was ons gister nog verteld was…Tja, korte termijn geheugen…
Ik hoorde m’n collega naast me zuchten, kijkend naar m’n scherm of ik al iets had gevonden. We hebben het gered maar ik moest rennen voor de tram en natuurlijk stond er deze keer wel weer een superlange rij voor het loket. Het bonnetje voor het bedrijf heb ik deze keer niet uit laten schrijven. Probeer het wel op de terug reis.
We zijn pas drie haltes verder en het wordt steeds warmer. Het viel me al op bij het station in Boedapest dat het zelfs in het Engels werd omgeroepen dat de trein naar Kecskemét zo vertrekt. Het toeristenseizoen is langzaam begonnen.
Mijn 3 van de 5 medereizigers liggen met hun ogen dicht. Ik kan dat niet. Moet toch es een puzzelboekje meenemen.
Mijn linkerbuurvrouw, die iets aan de stevige kant is, houdt haar tas stevig omklemt. Alsof ik hem mee zou willen nemen.
Ik word opgeschrikt door een bedelaar (?) die met een leeg plastic bekertje langs de coupés gaat. Hoe komt hij in de trein zonder kaartje? Maar de controle begint meestal na een halfuurtje in het lange stuk naar Cegléd.
O, ja niet verder vertelllen. Ik rijd ook wel es zwart in de tram. Wordt bijna nooit gecontroleerd zeggen mijn collega’s. Wel op de metro. Ik heb wel een kaartje in m’n zak voor de zekerheid. Stomme buitenlander weet niet wat ze ermee moet doen.

Een auto snelt voorbij.
De laatste tram weerkaatst door de stille straten.
Nog even een bezoekje aan de hondenuitlaatplaats.
De nacht maakt zich klaar.

De eerste zonnestralen schijnen voorzichtig door de smalle steegjes en komen zachtjes neer op de golven van de Donau.
Langzaam komt het verkeer op gang. De vrachtauto van de groenteman, de taxi’s voor het hotel gevolgd door de schoonmakers die met hun machines de straat schoon maken.
Auto’s worden snel midden op straat geparkeerd.
Langs de stoep proberen mannen en vrouwen hun riemen en kleding te slijten aan de voorbijgangers.
Maar het werkvolk heeft geen tijd. Er moet een tram gehaald worden en op tijd begonnen.
Toch laat een oude dame zich verleiden tot de aankoop van een zacht geel veel te lang negligé.
De eerste forinten zijn weer binnen.
Een nieuwe dag is aangebroken.

Ergens in de tweede week toen ik van m’n pauze weer naar binnen ging stonden ze daar. In de ingang van het bedrijf stond een tafeltje met Coca Cola reclame. Het meisje in het rode t-shirt met reclame deelde kleine blikjes cola uit. Ze trok ze alvast open. Dus bewaren was er niet bij.
Van de week was het weer raak. Deze keer ‘s morgens vroeg. Weer bijna zo’n zelfde tafeltje. Maar deze keer was Dove degene die ons wilden verleiden tot kopen van hun producten. Zodra ik het flesje douchecreme in m’n handen geduwd kreeg maakte ze een foto. Ik was me er niet van bewust dus ik zal er wel niet uit zien. Dat is mooi want die foto kunnen ze dus niet gebruiken voor de-doodnormale-vrouw reclame.
Eigenlijk best wel slim van die reclame meiden en jongens. Ze weten best dat we flink wat te verteren hebben. Dus we zijn een uitstekende doelgroep.
Als ik ook zie wat er tussendoor naar binnen geschoven wordt door de collega’s. Je moet helemaal niet vreemd opkijken als er een rol koekjes achter elkaar naar binnen gaat en weggespoeld wordt met een blikje energydrank.
Er liggen dus nog genoeg mogelijkheden open voor de reclamelui. Als ik een voorstel mag doen? Misschien een zakje cup-a-soup?
Heb ik al vermeld dat de koffie Huf. 0,20 kost? Alleen te verkrijgen met suiker en/of melk. Helaas zwart kennen ze niet. En dan hebben we de cola/frisdranken automaat. En nog een automaat met Marsen e.d. Maar niet op alle afdelingen. Denk dat sommige het meer nodig hebben als anderen. En dan zijn er nog genoeg kleine en grote supermarkten om ons heen om datgene te kopen waar we zin in hebben.
Ik mag wel oppassen dat ik niet dichtgroei.