Vrijdag 5 uur. Het is warm en ik wil naar huis.
Ik loop naar de tramhalte. Er komen steeds meer mensen aan en de halte begint al aardig vol te raken. Als ik er 10 minuten sta heb ik nog geen tram gezien. Aan de andere kant komt er nu wel een. Raar.
Er rijden ook bussen maar ik weet niet waar ze naar toe gaan.
Verdorie, nou was ik zo lekker op tijd. Wat zal ik doen? Ook in zo’n bus stappen? Nog even wachten? Ik krijg het nog warmer als ik had. De tijd dringt. Ik moet nu wel een beslissing nemen. Anders haal ik de trein niet.
Als ik bijna naar de andere kant wil lopen om een bus in te stappen komt er eentje over de rails aanrijden. Geen tram deze keer maar we zullen ons in deze ene bus moeten proppen. Het liefst laat ik hem voorbij gaan maar ik moet hem wel nemen. Ik wurm me tussen de mensen in naar binnen.
Het is vol, warm en het ruikt niet fris. Ik voel me als een haring in een tonnetje. Ik word aan de ene kant plat gedrukt door een wat gezette dame en aan de andere kant een jonge knul.
Aan de achterkant voel ik een tas tegen m’n onderkant aan duwen. M’n eigen tas wordt tegen me aangedrukt. Nee, stelen kunnen ze niet van me.
Bij de eerste halte voel ik de bus bijna overstag gaan. Vast houden hoef ik me niet. Iedereen houdt zich aan elkaar vast. Jammer dat er wat uit moet want dan moeten we ons weer uit elkaar peuteren en weer in elkaar persen.
De tas prikt. Ik probeer achterom te kijken maar dat lukt net niet.
Eindelijk het station. Ik mag weer adem halen. Nu kan ik eindelijk achterom kijken wie er toch met zijn tas tegen me aan zat te prikken.
Maar nee, het is geen tas. Het is een keurig net mannetje die met z’n hand een volgend slachtoffer zoekt.
Triest. Toch kan ik een glimlach niet onderdrukken. De grote stad. Ik was het ontwend.

Als ik zondags van huis ga, op het station en in de trein hoef ik niet. In de tram kan ik niet. Maar als ik dan een kwartiertje moet lopen, niks leuk zo in je eentje als het zo stil is, dan moet ik dus. En dan gaat het dus niet. Dus vlieg ik naar boven. Draai met gekruiste benen m’n sleutel in de deur, laat alles vallen en plof op de wc neer.
En dus heb ik maar besloten om in de trein te gaan. Ver voor de trein het station van Boedapest nadert ga ik. De wc ligt altijd bezaait met wc papier. En dan boven de rails. Het rare is dat je toch een urinelucht naar boven krijgt.
Snel de boel weer netjes maken.
Handen wassen doe ik niet. Ik hoor het je zeggen. Viezerik! Doe ik als ik thuis ben. M’n eerste gang is naar de kraan.
Want niet alleen de wc is vies maar eigenlijk alles wat je vastpakt is vies in de trein. De stangen om je vast te houden als je binnen komt. De roodfluwelen zitting heeft vlekken. OK het is 2de klas. Maar ook de eerste klasse ziet er heus niet veel schoner uit.
Afgelopen zondag ook weer het hele wc ritueel in de trein. Maar toen ging er iets mis.
Aan de binnenkant van de deur zat nl. geen deurklink. Wel de pen maar geen handvat. Heb ik natuurlijk weer niet in de gaten gehad. Huppa, deur dicht en op slot. Mooi dat ik er dus niet meer uit kon. Dan is zo’n ruimte wel heel klein en die urinegeur begint steeds penetranter te worden.
Ik hoorde de trein vaart minderen, remmen en stoppen. De eerste mensen gingen pal voor m’n deur naar buiten.
Nu raak ik niet zo gauw in paniek maar ik kreeg al visioenen over slapen in dit kleine hokje. Want misschien werd ie pas morgen schoongemaakt.
Dus ik bonk op de deur. Hij werd gelijk opengemaakt door iemand met een “waar maak ik me druk om” blik. Toen ik hem de deurklink liet zien aan de binnenkant, althans die er niet zat, begreep hij het.
Ik kon ‘m wel zoenen.

Vrijdagmorgen als Fred de kippen eten wil geven treft hij onze lieve broedse kip dood aan naast het broedkratje. De drie eieren liggen er verlaten bij.
Als ik hem tussen de middag spreek valt het hem zwaar om het mij te vertellen.
We proberen te achterhalen wat er fout is gegaan.
Zou de verhuizing naar het aparte gedeelte te stressig zijn geweest? Misschien te warm? Zou ze niet genoeg gegeten/gedronken hebben? Het is gissen en het is gebeurd. Jammer.
Maar wat nu met de eieren? De kuikentjes zouden met twee dagen al uit het ei komen?
Als ik ’s avonds thuiskom is m’n eerste loop naar de eieren. Fred heeft ze laten liggen in de hoop dat misschien één van de andere kippen er op wil zitten. Maar die hebben geen interesse.
We besluiten er eentje open te maken om te kijken of er nog leven in zit. Ze voelen niet echt meer warm aan. Gelukkig is de buitentemperatuur zo’n 30 gr. dus we hebben nog hoop.
Eerst houden we ze tegen de lamp en zien dat ze bijna vol zitten. Een goed teken.
Als we er eentje open maken is het een bloederige massa. Maar als we goed kijken zien we dat er heel voorzichtig nog een hartje zachtjes klopt.
We kijken elkaar aan. En krijgen allebei een brok in ons keel. Helaas, moeten we van dit jonge leven afscheid nemen. Zij of hij zou het niet meer overleven.
We zijn het aan onze pseudo mamakip verplicht en dus leggen we de twee resterende eieren binnen in een bakje met een bureaulamp erboven om ze lekker warm te houden.
En dan… zondagmorgen twaalf uur. Ik ben aardbeien plukken en Fred komt terug van de meisjes uitlaten. Als hij binnen komt hoort hij een heel zacht gepiep. In de veronderstelling dat er een vogel binnen zit…loopt hij naar binnen op zoek naar waar het geluid vandaan komt. En dan ziet hij dat in één van de eieren een paar barstjes zitten.
Het kleintje heeft inderdaad een behoorlijk stemgeluidje door het ei heen als ik binnen kom.
Zou het dan toch nog lukken?

Willen we dat niet allemaal weten? Wat zou er morgen gebeuren of volgende week of volgende maand of volgend jaar? Heb ik nog wel dezelfde baan of relatie of hoe rijk ben ik of ben ik nog gezond?
Maar gelukkig daar zijn dan…de horoscopen.
Ik kreeg er eentje via Facebook.
Deze horoscoop vond ik best eng. Ik ben vis. De Maandhoroscoop van juni voor de vissen volgens http://www.elle.nl.
Tijd om je flat op te knappen, Vissen. (Hoe weten ze dat ik in een flatje zit?) De plaats waar je je terugtrekt van de dagelijkse drukte moet natuurlijk wel een paradijselijke (Ons kleine paradijs inderdaad) zijn. Met actieplaneet Mars in de mix (vanaf de 20e) (een heel belangrijke dag voor ons) komt dat vast helemaal goed. Halverwege de maand verschuift de focus naar carrièrezaken. Op de 15e valt de volle maan in de werkzone van je horoscoop – met veranderingen & verschuivingen tot gevolg.(alle calls opvangen inderdaad, moeilijk, bleh) Kan zijn dat het lastig wordt (ja zeker!) om evenwicht te vinden tussen werk en privé, maar jij weet vast wel wat het belangrijkste is. (privé dus)
Nu ben ik niet zo goedgelovig dus ben ik even een rondje horoscopen gaan doen op internet.
Op deze site vond ik dus dezelfde http://www.astropsychologie.nl. ?????
Ben je een mannelijke vis? Dan heb ik op de website http://www.adversus.nl deze horoscoop gevonden.
‘Sommige vissen halen deze maand voldoening uit hun werk, maar als de maand nadert zou je ook wel eens kunnen worden overvallen door vermoeidheid en behoefte aan vakantie. Begin met het plannen van de zomer en streef ernaar om lopende projecten zo snel mogelijk af te sluiten.’ (Goed idee zeg, ook al ben ik vrouw!)
Hier kan ik me ook helemaal in vinden http://www.astro-share.nl.
‘Je bent deze maand emotioneel bezig en fysiek, je bent serieus maar je bent op zijn tijd ook plezier (Vraag maar aan mijn collega’s! ) aan het maken.
Ik ben een open boek of herken jij jezelf ook hierin en ben je helemaal geen vis? Is het allemaal maar nep?

Van het weekend hebben we de eieren ‘geschouwd’. Dat wil zeggen tegen een felle lamp aangehouden om te kijken of ze bevrucht waren. Door het felle licht kun je er door heen kijken.
Het eerste, een wit ei, was bijna volledig doorzichtig. In de andere drie zag je al een vruchtvlies drijven. Dus van eentje hebben we afscheid genomen.
We hebben geprobeerd het moeders voorzichtig te vertellen, maar ze was het er niet mee eens dat ze nog maar drie eieren over had om op te zitten.
Ook wilde ze het geslacht niet weten.
Moest een verrassing blijven maakte ze ons duidelijk. Niet dat we het zouden weten.
Alhoewel het wel makkelijk zou zijn. Wat moeten we straks met 3 hanen? In de pan dan maar?
Eerst maar even afwachten of deze het wel overleven. Er zitten genoeg vijanden klaar.
Het blijft natuurlijk spannend. Ik voel me echt een stadse meid. Ik kan niet wachten tot het grut uit het ei is.