Wat zijn er toch veel Nederlanders en Belgen in Boedapest vraag ik aan een collega? Niet zo raar zegt ie. Want het Sziget festival is er.
Bij mij pal om de hoek. Van 8 t/m 15 augustus.
Prince was er zelfs van de week maar ook De Jeugd van tegenwoordig uit Nederland komt strakjes om 21.50 uur!!!
En dan blijkt wel weer wat een feestbeesten we toch zijn. Busladingen vol.
Eigenlijk wel heel apart om zoveel Nederlands te horen.
Ze zijn wel aanwezig. Is het niet de lengte, dan is het wel de kleding en als laatste hun iets te harde stem. Maar ja, naarmate de dagen vorderen en de vermoeidheid toeslaat zijn ze al wel wat rustiger aan het worden.
Ze eten natuurlijk de lekkerste broodjes uit de supermarkt. Of kopen de voorraad abrikozen en meloenen van de groenteman.
Ja, ze doen goede zaken mijn buurtsuper en alle andere kleine winkeltjes in de buurt.
Ook moeten ze naar de apotheek. En dringen als het even kan voor. O, nee dat waren Spanjaarden. Of ze alleen op de wereld zijn en belangrijker dan de inwoners. Wat een arrogantie!
’s Avonds hoor ik vaker een politiesirene door de straat gieren of een ziekenauto. Want ze maken natuurlijk ongelukjes al die toeristen in mijn stad.
Toch is het gezellig druk.
Maar het brengt ook andere gasten op straat die er normaal niet zijn. De mensen die slechte bedoelingen hebben met de toeristen. Daar waar ik nu ook voor op moet letten als ik in de tram sta. Of als ik in de winkel mijn dagelijkse boodschappen haal. Waar ik normaal mijn tas rustig op mijn rug laat bungelen wordt mij geadviseerd om hem maar stevig vast te houden.
Ach, een paar maanden nog en dan is de rust weergekeerd.
Maar nu geniet ik van de mij zo vertrouwde stemmen. En loop ik stilletjes tussen mijn landgenoten te luisteren naar de verhalen die ze hebben over hoe prachtig ze mijn stad vinden.
Een beetje trots word ik dan en sluip zachtjes weer naar buiten.

In memoriam 8/8
Er brandt een kaarsje in de nacht
Langer dan jij kunt bidden
Smelt hij zacht doormidden

Het vlammetje wakkert zachtjes in de wind
Tot het zijn einde vindt
Een laatste zucht en het licht is gedoofd
Voor wie erin gelooft

In memoriam 8/8
Rust zacht

Wat vind je nou een goede eigenschap van de Hongaren? Daar hoeven we niet lang over na te denken.
De weggooicultuur is hier niet.
Nee, juist alles bewaren voor je weet maar nooit wanneer je het weer kan gebruiken.
Auto onderdeel bestellen? Eerst even kijken of we het niet kunnen namaken van deugdelijk 2de hands materiaal. Of we slijpen het bij tot het weer past. Nieuw kan altijd nog.
We hadden een paar jaar terug zoveel pruimen maar geen grote potten om ze op sap te bewaren. We hadden het er zo over met de buurman. Hij nam ons mee naar achter. Je moet weten, mijn buurman heeft achter z’n huis een ongelooflijke bende van allerhande materiaal wat hij in de loop der jaren heeft bewaard. En inderdaad tussen al die troep lag een grote doos met joekels van glazen potten.
Het is er niet van gekomen want z’n schoonmoeder heeft al onze pruimen toen meegenomen en wij hoefden niets meer te doen.
En dan natuurlijk alle voorbeelden van mensen die hier een vakantiehuis hebben gekocht en eerst de zolder moeten leegmaken omdat hij vol staat met lege flessen. Of de troep die uit de tuinen komt. Aanhangers vol met oud ijzer, oude potten en pannen en wat een mens in de loop der jaren weggooit.
We hebben zelf nog een berg die nu prachtig overwoekerd is met gras en planten. Maar er ligt nog een schuurtje onder en wie weet wat daar nog onder vandaan komt. Misschien gaan we daar nog wel es een trekker aan het werk zetten.
Het laatste voor beeld is mijn douchemuts. Het elastiek was dusdanig op. De rek was er uit.
Ik was al naarstig op zoek gegaan naar een nieuwe maar nergens te koop.
Nu had ik van mijn collega al gehoord dat Hongaren bijna nooit onder de douche gaan maar een bad nemen.
En dus adviseerde ze mij om een nieuw elastiekje te naaien aan de binnenkant van de muts. Je woont tenslotte in Hongarije was haar argument.
Ik had inderdaad nog wel een stukje onderbroekenelastiek liggen. En binnen 5 minuten had ik weer een pracht van een douchemuts.
We worden al bijna echte Hongaren.

Van de week kregen we weer een verzoekje van een gast. Of ze niet een stukje op de website of in de nieuwsbrief mocht zetten hoe leuk of het hier wel niet is.
Dat brengt me gelijk op het Gastenboek. Van onze webadministrator hebben we dat verzoek ook al es gehad. We hebben het nooit gedaan. Ten eerste voor de spam want die komt natuurlijk als eerste binnen. Hoewel je dat wel kunt tegen gaan.
En ook omdat het zo makkelijk te manipuleren is. Een slecht berichtje hoef je niet te plaatsen of verander ik dusdanig dat het toch nog positief is. Het is maar een optie maar het kan. Of ik het doe betwijfel ik. Want ik vind het wel zo eerlijk om te zeggen dat je een camping tegen vindt vallen.
Maar dat brengt me dan weer op het volgende. Wat de een vindt tegenvallen, vindt de ander misschien geweldig.
Neem bijvoorbeeld ons 3 km lange zandpad. Menige gast heeft hier wat over gezegd. Maar al vaak genoeg hebben we gehoord dat juist dat lange zandpad, zo landelijk omzoomd door de boerderijen en velden met maïs en zonnebloemen, de ultieme voorbereiding is voor een afgelegen rustieke camping. Een betonweg weg kan nooit het gevoel evenaren van vrijheid en rust die je ervaart op weg naar ons paradijsje.
Of de mensen die onze camping al gevonden hebben. En die soms alleen op ons plekje staan. Zij vinden het niet stil. Ze genieten van het wakker worden van de vogels of het relaxte genot van het samen zijn in ons zwembad.
En ook laten gasten zich graag verwennen door ons. Een eenvoudige maaltijd. Of op ontdekking in de 4 x 4 auto voor een ritje op de Poesta.
Natuurlijk het heeft geen hoogstaand entertainment gehalte.
Een goed gesprek met een eigengemaakte wijn erbij. Of zoals laatst een spekkie op een kampvuur. Soms zijn het de kleine dingen die een verblijf bij ons zo leuk maken.
Maar laat je niet tegenhouden om iets te schrijven. Misschien een reactie op dit artikel van de weblog of op een andere.

Heb je zin in pannenkoeken vraagt Fred donderdag door de telefoon? We hebben gasten en die hebben ons uitgenodigd voor vrijdagavond.
We vinden het allebei zo origineel dat ik niet anders dan ja, kan zeggen. En zo eten we op Fred z’n verjaardag pannenkoeken met hele leuke lieve gasten. We steken het kampvuur aan en Fred eet voor het eerst van z’n leven marshmallows aan een tak van het vuur. Het wordt een gezellige ongedwongen avond. Zaterdag ’s morgens vertrekken de gasten weer.
Zaterdagavond 6 uur. We hebben nog geen gasten en we hebben nog steeds iets te vieren.
Als we de bocht omgaan bij Joszef zien we in de verte twee…? Een paard, een ezel? Moeilijk te onderscheiden. Als we dichterbij komen zien we het beter. Twee fietsers bepakt en bezakt zigzaggen over de harde stukken van de weg. Fred draait het raampje open en vraagt in het Engels of ze op weg zijn naar de camping. Is het nog ver vraagt de man, duidelijk vermoeid. Nee, rijdt maar achter mij aan zegt Fred ik ben de eigenaar. Ondertussen kijkt hij mij aan met een verontschuldigde blik. Verdorie, we hadden er net zin in.
De eerste van de twee mannen fietst in best nog rap tempo achter ons aan. De tweede heeft er duidelijk iets meer moeite mee.
Ik heet ze welkom en vraag waar ze vandaan komen? Uit Quebec, Canada zegt de ene.
Later hoor ik dat ze van Canada naar Boekarest zijn gevlogen en daarna op de fiets naar Frankrijk waar ze weer op het vliegtuig stappen. Een hele onderneming waar ze 5 weken voor uitgetrokken hebben.
Gastvrouw als ik ben vraag ik of ze iets willen eten. Ja, als het kan maar hoeft niet veel te zijn zegt de ene. De andere heeft duidelijk ergens last van. Diarree dus. Misschien wat rijst anders en tomatensalade. Ja, dat gaat er wel in.
En ook deze avond eindigt weer gezellig en zo weten we weer veel meer van Canada en speciaal het Frans georiënteerde gedeelte Quebec.
Twee avonden om niet snel te vergeten.