Afscheid nemen.. treinreis… Dat lopen naar m’n appartement viel vies tegen. Donker, koud, regen, ongelijke straten en over iedere stap nadenken waar je hem gaat plaatsen.
Wat zal ik vinden in m’n appartement?
Wat ben ik soms onnozel in die dingen. Ik denk dat zit in de koelkast, kan niks mee gebeuren. M’n kaas beschimmeld en m’n jam. De eieren heb ik maar weggegooid. Ik snap nu wel waarom die Hongaarse kaas niet kan blijven liggen. Totaal zwart geworden. Wat zou daar voor vuiligheid in zitten? Nederlandse kaas zou oud worden en juist lekkerder smaken. Ik heb het maar niet eens geprobeerd…
M’n afvoerputje stonk een uur in de wind, maar daar hebben we mijnheer bleekmiddel voor. Dus dat probleem was snel opgelost. M’n bed verschoont en m’n wekker gezet. Het gewone leven begint weer.
Lopen naar m’n werk leverde me een dikke warme knie op. Ach, had ik gelijk iets om aan te tonen dat het nog niet helemaal beter was.
Wat heb ik er tegen op gezien. Je zou toch denken dat je na vier weken wel een beetje uit de roulatie bent. Maar niets is minder waar. Even wat problemen met inloggen maar dat kwam omdat iemand anders op m’n plek had gezeten. Die zat er heerlijk zei ze en ze vroeg of ik niet wilde verhuizen. Een andere plek waar de wind om je oren blaast, lekker rustig. Nee, dank je een stijve nek heb ik er niet voor over. Ik blijf niet in de ziektewet.
Maar ook “wat leuk dat je weer terug bent en we hebben je gemist en al die andere lieve zinnetjes”. Het was als een warm bad.
En daar gaan we weer. Ik werd al snel in de wereld van de ICT gezogen want niet alle users waren blij met mijn komst. Dat kan sneller en beter. En zelfs m’n Engels was naar m’n knie gezakt. Hellup!!
Ik heb het gered. M’n eerste werkdag in het nieuwe jaar is weer voorbij. Hoeveel zullen er nog volgen in goede en slechte gezondheid. Even afkloppen.

Nee, niks om jullie zorgen over te maken. We hadden het druk met andere dingen en dan ontbreekt je gewoon de rust, de concentratie, de inspiratie en de tijd. Tuurlijk hoor ik jullie al denken. Prioriteiten stellen. En uiteraard hebben jullie daar gelijk in. Maar wil ik iedereen wel alles vertellen?
Ok, Fred klaagde over moeheid in zijn hoofd. Is ook niet zo gek als je alles tegelijk wilt doen en dan ook nog 100%. Gaat alweer goed hoor nu, gelukkig.
En ik? Ik had het geluk (of ongeluk hoe je het wilt bekijken) dat ik op een zondag verkeerd uit de trein stap en plat op m’n knie val. Zo stom. Ik moest erom lachen. Die mensen dachten waarschijnlijk dat ik gek was geworden. Ik vond het nogal komisch. Nu niet meer.
In eerste instantie geen last. Goed gekoeld. Twee weken erna leun ik erop. Au! Nee, toch nog niet over. Een paar dagen daarna verdraai ik m’n knie als ik uit bed wil stappen. En ja toen was het feest.
Foto gemaakt. Niet gebroken. Ik kon naar huis vertrekken en daar zat ik met m’n poot omhoog. Gezellige kerst en oud en Nieuwjaar. Leuk voor Fred dat dan weer wel.
Ziekenhuis bezoeken. En daar begonnen ze met het strooien der recepten. Elke dokter geeft me weer een ander (lees beter in zijn ogen) recept.
Zo heb ik nu twee verschillende NSAID tabletten en nog 3 recepten liggen voor andere. Een flinke pot zalf en ook daar weer een nieuw ander recept voor.
Met het innemen van de tabletten ben ik snel gestopt. Wanneer ik ’s nachts uit bed stapte dacht ik dat de kast de kamerdeur was. Nee, niet leuk.
En dus heb ik nu alle tijd om bijv. Dr. Phil te kijken. Daar vertelt een meisje dat ze 300 sms’jes per dag verstuurt naar een vriendje. Iedereen verklaart haar voor gek, ook omdat vriendje de verkering steeds uitmaakt. Echt leuk. Er gaat een wereld voor me open.
Nee, het waren eigenlijk maar saaie maanden de laatste van 2011.
Andere mensen maken pas echt leuke dingen mee!