Losse flodders

Het was een warme beetje benauwde dag. Er hingen wat donkere wolken boven Budapest maar niet echt schrikbarend veel.
Fred belt op om te zeggen dat hij z’n internet eruit gehaald heeft. Ondertussen is er hier ook wat water naar beneden gekomen en binnen no time barst het ook hier los. M’n hoofdpijn doet gezellig mee.
Ik zoek op internet naar een leuk muziekje zodat ik de donder niet hoef te horen.
En dan moet ik denken aan het afgelopen weekend.
Veel wind en knalrode, superzoete aardbeien. Tja, ik weet het, een vreemde combinatie maar het schoot me te binnen. Die “beitjes” worden elk jaar zoeter. Het zijn er dit jaar niet heel veel. Een potje jam kun je er niet van maken. Maar om ze zo op te eten, zonder suiker!! Super lekker!
En ook denk ik aan de emailtjes die ik heb gekregen naar aanleiding van het berichtje “met de rug tegen de muur”. Hartverwarmend jullie reacties. Wat ik tegen een schrijver al zei, we hebben ook onze dipjes en dippen.
Als ik dan een uitzending zie van het weekend van “Ik vertrek”. “Iedereen zou moeten emigreren en het is geweldig”, wordt er gezegd. Tuurlijk! Maar wees realistisch. Het wordt vaak zo geromantiseerd.
Tegen al diegene die ons met een jaar wel terug zagen komen wil ik zeggen: we zijn er nog! Maar we hebben het niet voor jullie gedaan. Voor wie moeten wij ons bewijzen dat we het wel kunnen? Voor niemand! We doen het omdat we het zelf willen. En kijk es wat we al bereikt hebben.
Maar dan moet je ook op de blaren zitten. Ik hoor het je al denken. Tuurlijk, helemaal gelijk. Maar mogen we dan, net als iedereen, es een beetje mopperen. Want ach, volgens mij hebben we het allemaal wel es een beetje moeilijk en lukt het niet zoals we het zouden willen. Ik hoor het Brigitte Kaandorp zaterdag avond nog zeggen.
Daarom heb ik het geschreven. Ik twijfelde wel of ik het zou publiceren. Maar ach… we zijn ook maar mensen.
Morgen weer een nieuwe dag met, misschien wel, weer mooi weer.
Het is tenslotte Hongarije. 😉

4 juni 2012 | Reageren niet mogelijk

Reageren is niet mogelijk.