Nu te koop!

Verse Acacia Honing van ons plaatselijk “honingvrouwtje”.

14 juli 2013 | Reageren niet mogelijk

Iedereen kan een boek schrijven

Laatst kreeg ik een boek te leen. Ouwe hoeren op reis, van Martine en Louise Fokkens. Ik heb de dames wel es voorbij zien komen in het programma “Spuiten en slikken”. Ze schijnen “wereldberoemd” te zijn in Nederland en omstreken. Ik heb er verder niets mee, maar toch was ik wel nieuwsgierig.
Achteraf gezien had ik waarschijnlijk hun eerste boek eerst moeten lezen want ik kon er geen touw aan vast knopen.
De reden dat ik hem niet binnen een uur uit had, was omdat het in het Amsterdamse dialect geschreven was. Nou kom ik uit Amsterdam maar ik vond het behoorlijk lastig en vrij irritant omdat je niet kunt doorlezen.
Uiteraard respect voor de dames maar daar gaat het even niet over.
Het boek staat vol met een algemene opsomming van gebeurtenissen verpakt in oppervlakkige korte verhalen die wat mij betreft best wat verder uitgediept hadden mogen worden. Ik mistte hun eigen gevoel en wat mooi beschreven sfeerbeelden zouden het zeker wat meer diepgang hebben gegeven. Ik was blij dat ik het geld er niet aan had uitgegeven.
Maar goed, wie ben ik eigenlijk om daar over te oordelen.
Het deed me wel sterk denken aan het concept van het programma The Voice of Holland, waarvan een aantal zangers/zangeressen al bezig in de business zijn maar nog niet goed genoeg bekend bij het algemene publiek. Dus een berg publiciteit en dan gaan we de merchandise erop los laten. In het geval van The Voice brengen we een cd uit. En in het geval van de dames gooien we een boek in de verkoop.
Ik vraag me zo af: wanneer komen ze met de O.H. poppen met klant Baba en vriend Willem, de O.H. condooms met pikketanissie smaak of een vibrator in de vorm van een Amsterdammertje met gebruiksaanwijzing in grote letters, leuk voor de 65+ ers.
Ze brengen me wel op een idee. Misschien zou ik zelf es een boek moeten schrijven. Eerst maar es naar De Wereld draait door…
Of zouden de dames ook kunnen zingen….?

17 januari 2013 | Reageren niet mogelijk

13 januari 2012

De ramp met de Costa Concordia.
Wie weet het niet meer? Zo’n “niet te geloven” en “dat zo iets in deze tijd kan gebeuren” ramp. Met zoveel technische snufjes uitgerust cruise schip. Maar dan blijkt dat zelfs een mens deze vreselijke ramp kan laten gebeuren.
De Nederlandse tv was er vol van. En dan wil je het ook allemaal weten. Zijn er Nederlanders omgekomen? En de verhalen van de overlevenden? Ja, zelfs een bekende Nederlander Justine Pelmelay was aan boord. We worden “rampen-tv-toerist”. We willen ons identificeren om te begrijpen hoe iedereen zich voelt die zich in de situatie bevonden. En stilletjes zijn we blij dat wij het niet waren.
Een jaar na dato wordt er een bijeenkomst gehouden en is er op National Geographic een reconstructiereportage te zien. Ik kan het niet zien want ik kan het kanaal niet ontvangen.
Terwijl ik op internet naar informatie zoek stuit ik op een artikeltje van het Algemeen Dagblad gedateerd op 22 januari 2012.
“Een van de 12 lijken die zijn gevonden in het gekapseisde cruiseschip Costa Concordia, was mogelijk een verstekeling. Het gaat om een Hongaarse vrouw die op geen enkele lijst van passagiers of bemanningsleden voorkomt. Duikers hebben vandaag het lichaam van de vrouw gevonden in het wrak van het cruiseschip Costa Concordia. Het lijk lag op dek zeven, ongeveer 10 meter onder water. De vrouw droeg een reddingsvest…”
Ik wil het ook weten. Waarom ging zij mee als verstekeling? Was zij de vriendin van één van de bemanningsleden, de enige andere Hongaar, die ook overleden is? Een stille geheime liefde die zo abrupt moest eindigen. Heeft ze op hem gewacht? Met dat reddingsvest aan zou ze zich dan aan hem vast klampen en zouden ze samen proberen te overleven? Hoe waren haar laatste uren? Waarom heeft ze het niet gered?
En haar familieleden? Wisten zij dat ze mee was?
De rederij heeft behoorlijke bedragen moeten betalen aan de nabestaanden van de passagiers. Wie heeft wat ontvangen voor haar? Niemand? Want ze stond niet genoteerd als passagier…
Wat is jouw verhaal onbekende verstekeling?
Je bent in mijn gedachten vandaag.

13 januari 2013 | Reageren niet mogelijk

2 meisjes

Er waren eens…
2 jongens die een paar dagen op vakantie gingen naar Boedapest.
Ze wilden ook het nachtleven van Boedapest ontdekken. En dus dwaalden ze door de nog met Kerstverlichting getooide straten op zoek naar een leuke bar.
Tot ze plotseling werden aangesproken in het Engels door 2 prachtige meisjes die vroegen of ze een kaart hadden van Boedapest.
De jongens vonden het hele aardige meisjes en ze raakten aan de praat.
Maar het was koud en de meisjes vroegen aan ze of ze het leuk vonden om ergens samen wat te gaan drinken. Ach, waarom niet, dachten de jongens en dus gingen ze met z’n allen naar een leuke bar. Het was er erg gezellig.
De meisjes bestelden een Energy drankje, daarna volgde een Palinka en nog een rode drank. De jongens hielden het bij 4 bier. Het gekke was dat het leek alsof de meisjes niet zo’n dorst hadden want ze nipten aan de glaasjes en lieten de helft staan, maar dat bedachten de jongens later pas.
De jongens wilden de volgende dag op tijd opstaan want ze hadden maar een paar dagen om van Boedapest te genieten. En dus vroegen ze om de rekening.
Daar schrokken ze wel erg van. Het totale bedrag van alle consumpties bedroeg wel bijna Huf. 40.000,00! Dat vonden ze wel erg veel en ze werden boos op de bediende. Ze vroegen hem of hij het wel goed gedaan had. Maar deze liet hun de kaart zien. Daar stond toch echt op dat een aantal drankjes die de meisjes hadden besteld wel Huf. 6.000,00! per stuk kosten. Ze pakten nog een kaart maar ook daar stond hetzelfde op.
Ze vroegen aan de meisjes of ze nog geld hadden want ze wilden niet alles betalen, maar die hadden maar een heel klein beetje bij zich.
Even twijfelden ze nog maar toen ze achterom keken en twee hele grote brede mannen bij de deur zagen staan hebben ze de rekening toch maar zelf betaald.
Eenmaal buiten werden ze wat verderop weer aangesproken door 2 andere prachtige meisjes die vroegen of ze een kaart van Boedapest hadden maar daar trapten ze natuurlijk niet meer in.
Een sprookje? Nee, de realiteit van Boedapest.
U bent gewaarschuwd!

215 Miljoen

De prijzenpot van 215 miljoen valt gegarandeerd!
Ik ben het helemaal vergeten te vragen. Maar is er toevallig iemand van mijn lieve lezers of lezeressen miljonair geworden dit jaar? Laat het me even weten. Ik weet nog wel een goed doel hoor. Tja, het was te proberen. 🙂
Het is toch geen bedrag meer. E. 215.000.000,00. Ik heb het even omgerekend naar forinten. HUF. 62.957.541.619,25 Nou probeer dat maar es uit te spreken.
Ach, wat is geld? Mijn gezondheid is niet in geld uit te drukken en dus vele malen belangrijker.
Maar wat als er voldoende geld is voor je eigen gezondheid en je kunt de informatie niet lezen, begrijpen en dus ook niet daadwerkelijk toepassen? Het is echt waar. Vijftig (!) procent van de ouderen in Europa kan dat niet. Hierdoor kunnen zij onvoldoende goede beslissingen maken over hun eigen gezondheid of zelfs hun eigen gezondheid in gevaar brengen.
Dus er is gezondheidszorg maar we snappen er niets van.
En daar hebben we de Europese Unie. Zij hebben wel een idee! Wij stellen 3 miljoen euro subsidie beschikbaar voor een onderzoek. Healthy Ageing, gezond en actief ouder worden. Het onderzoek wat moet leiden tot… Tja, tot wat eigenlijk?
Wat zullen ze doen met die 3 miljoen? Leesbrillen? Begrijpelijker uitleg in de bijsluiter? Begeleiding bij de zieke ouderen? Ik heb geen idee. Maar ze nemen er de tijd voor. De afronding van het onderzoek wordt verwacht eind 2015.
Nee, mijn advies: direct verdelen onder de ouderen. Zij mogen zelf beslissen wat ze ermee willen doen. Een leuke verpleegster, een kekke leesbril, een super rollator of wat dies meer zij. Als het maar de gezondheid ten goede komt.
Eigenlijk zou die grote prijzenpot daar boven ook die richting uit moeten gaan. Ter preventie! Iedere Nederlander een evenredig deel van die grote prijzenpot met verplichting tot uitgave aan je gezondheid. En dat kan zijn een dagje zwemmen in een tropisch zwembad of een leuke massage of…
Waarom eigenlijk zo’n onderzoek? Ligt het aan deze generatie? Is deze wat…anders… als al die andere generaties ervoor?

8 januari 2013 | Reageren niet mogelijk

Een wazig begin van 2013

Oudejaarsavond. Er is al veel vuurwerk afgestoken. De meiden zijn onrustig. Dit is wel extreem voor ze. Buiten begint langzaam een mist op te komen.
23.00 uur. Ik check de meiden buiten maar die liggen nu lekker rustig onder de tafel. Ik hoor geen vuurwerk meer. Die bewaren ze waarschijnlijk voor straks.
De caravan is bijna niet meer te zien. Het licht bij de buren is al helemaal niet meer zichtbaar.
Ik ga naar binnen om nog een rondje te gaan zappen. De oudejaarsconference van Guido Weyers hebben we gezien op de 30e tussendoor zappend naar de Darts wedstrijd. Spannend! Nee, het valt nu allemaal een beetje tegen.
We blijven steken op De Wereld Draait Door en voor we het weten is het 12 uur geworden.
Buiten luisteren we samen met de meiden naar het vuurwerk. De knallen komen van dichtbij. De buurjongens hebben voor het eerst vuurwerk gekocht. De andere buren zijn nu ook buiten met vuurwerk bezig. Het geluid van hun stemmen wordt gedragen door de mist onze kant op. Luid lachend en pratend verdwijnen ze weer naar binnen. Als we richting het dorp of de andere kant richting Tiszakecske kijken, waar we het vuurwerk meestal nog kunnen zien, kijken we tegen een dikke deken van mist aan. Teleurgesteld gaan we weer naar binnen.
We laten ons meeslepen door de muziek van de Top 2000.
Als Fred de meiden voor een laatste ronde meeneemt hoor ik flarden van zijn zang in de mist. Hij geniet nog even na.
Nieuwjaardag. In de loop van de middag begint de mist langzaam weg te trekken. Ze laat een fijn wit, breekbaar, fragiel laagje rijp achter op de takken en het gras. Als ik het zachtjes aanraak valt het op de grond en versmelt tot water.
Mmm… wat zou 2013 voor ons hebben verstopt achter die laag mist?

Wij wensen iedereen een helder 2013!   

Eigenlijk is het flauwe kul. We kunnen er natuurlijk lyrisch over doen maar het blijft natuurlijk een nacht die gewoon overgaat in een nieuwe dag. 🙂

Losse flodders

Het was een warme beetje benauwde dag. Er hingen wat donkere wolken boven Budapest maar niet echt schrikbarend veel.
Fred belt op om te zeggen dat hij z’n internet eruit gehaald heeft. Ondertussen is er hier ook wat water naar beneden gekomen en binnen no time barst het ook hier los. M’n hoofdpijn doet gezellig mee.
Ik zoek op internet naar een leuk muziekje zodat ik de donder niet hoef te horen.
En dan moet ik denken aan het afgelopen weekend.
Veel wind en knalrode, superzoete aardbeien. Tja, ik weet het, een vreemde combinatie maar het schoot me te binnen. Die “beitjes” worden elk jaar zoeter. Het zijn er dit jaar niet heel veel. Een potje jam kun je er niet van maken. Maar om ze zo op te eten, zonder suiker!! Super lekker!
En ook denk ik aan de emailtjes die ik heb gekregen naar aanleiding van het berichtje “met de rug tegen de muur”. Hartverwarmend jullie reacties. Wat ik tegen een schrijver al zei, we hebben ook onze dipjes en dippen.
Als ik dan een uitzending zie van het weekend van “Ik vertrek”. “Iedereen zou moeten emigreren en het is geweldig”, wordt er gezegd. Tuurlijk! Maar wees realistisch. Het wordt vaak zo geromantiseerd.
Tegen al diegene die ons met een jaar wel terug zagen komen wil ik zeggen: we zijn er nog! Maar we hebben het niet voor jullie gedaan. Voor wie moeten wij ons bewijzen dat we het wel kunnen? Voor niemand! We doen het omdat we het zelf willen. En kijk es wat we al bereikt hebben.
Maar dan moet je ook op de blaren zitten. Ik hoor het je al denken. Tuurlijk, helemaal gelijk. Maar mogen we dan, net als iedereen, es een beetje mopperen. Want ach, volgens mij hebben we het allemaal wel es een beetje moeilijk en lukt het niet zoals we het zouden willen. Ik hoor het Brigitte Kaandorp zaterdag avond nog zeggen.
Daarom heb ik het geschreven. Ik twijfelde wel of ik het zou publiceren. Maar ach… we zijn ook maar mensen.
Morgen weer een nieuwe dag met, misschien wel, weer mooi weer.
Het is tenslotte Hongarije. 😉

4 juni 2012 | Reageren niet mogelijk

Goodnight my angel

Goodnight my angel. Time to close your eyes. And save these questions for another day. I think I know what you’ve been asking me. I think you know what I’ve been trying to say. I promise I would never leave you. And you should always know, I never will be far away.
Goodnight my angel, now it’s time to sleep. And still so many things I want to say. Remember all the songs you sang for me. When we went sailing on a emerald bay. And like a boat out on the ocean. I’m rocking you to sleep. The water is dark and deep inside this mother’s heart. You’ll always be a part of me.
Goodnight my angel, now it’s time to dream. And dream how wonder your life will be. Some day a child may cry and if you sing this lullaby. Then in your heart there will always be a part of me.

Voor een prachtige gezongen versie even zoeken op Google
Celtic Woman – Goodnight My Angel

| Reageren niet mogelijk

Een bijzondere avond

Zegt het woord flashmob je iets? Een collega van mij was er achter gekomen dat er één ging komen op de Szabadtéri in Boedapest.
Een Tango flashmob. Als je even gaat Googelen vind je er een heleboel maar het is natuurlijk hartstikke leuk om het zelf van dichtbij mee te maken.
Het decor. Een prachtig plein met een plaveisel van figuren en cirkels in beige met blauwe kleuren. Omsloten door majestueuze gebouwen met ingelegde mozaïeken en een imposante kerk met een breed bordes.
Een zwoele donderdagavond. Er is wel volk op de been maar eigenlijk niet veel meer dan het gewone aantal winkelend publiek. Een camera op een statief die op een hoek van het plein is opgesteld is het enige vreemde.
De onderste trappen van de kerk zijn al bezet en we zoeken het hogerop. Zo hebben we een mooi uitzicht over het hele plein. We denken al eventuele dansers gespot te hebben. Gezien de hoge hakken waarop de meeste mensen geen boodschappen gaan doen. Op een terras zit een uitgedoste man waar we onze twijfels over hebben en achter ons komt een dame met een knalroze jurk.
Op de onderste tree gaat een vrouw zitten met een accordeon en naast haar een violiste. Naarmate de tijd nadert waarop het moet beginnen begint het drukker te worden op het plein. Een bijna voelbare spanning.
De accordeoniste zet in gevolgd door de violiste. De klanken weerkaatsen tegen de hoge gebouwen. Mensen blijven staan. Een rugzak wordt afgedaan, het flesje water er naast gezet.
De eerste dansers gaan beginnen en langzaam vult de cirkel op het plein zich met dansende paren. Een jonge vader en moeder met hun kinderen allebei op de rug en een ouder echtpaar dansen een prachtige warmbloedige tango. Mensen in makkelijk zittende kleding, alleen de schoenen verraadden dat het voorbereid is. De vrouw in de roze jurk zien we niet meer evenals de uitgedoste man.
We staan er stilletjes van te genieten. 10 minuten en dan is het afgelopen. Gaan ze allemaal hun eigen weg en is het plein weer als voorheen. Alsof er niets is gebeurd.
Een wonderbaarlijke avond.

31 mei 2012 | Reageren niet mogelijk

Beneden en boven

We zijn gezond van lijf en leden,
Maar in ons hart toch niet tevreden.
We hebben twijfels over het leven.
Wat heeft hij ons te geven?
Is er wel een “hij” daar boven?
Moeten wij wel in hem geloven?
We ademen en gaan weer door.
Maar waar doen wij het allemaal toch voor?
Voor anderen om ons heen?
Die geloven ons meteen,
Wat wij hun doen willen geloven.
En dat komt van beneden en niet van boven.

30 mei 2012 | Reageren niet mogelijk