Blijf trouw aan jezelf, bouw een hut in de wereld
waarin je kunt wonen, kunt schuilen voor het kwaad,
je warmen en wapenen in hoop en begrijpen,
wanneer men je pijn doet, in liefde, in haat
Blijf trouw aan je wezen, aan zwakte en krachten,
en speel heel alleen voor jezelf wat muziek,
want jij bent een mens om zoveel van te houden,
in jou is de wereld bijzonder uniek.

(dank je wel Hanneke)

Heel belangrijk, privacy
Zo’n ei dat gaat niet 1,2 3
Dat is een feit
Dat kost wel even tijd

Je zit dan liever helemaal alleen
Geen andere meiden om je heen
En dan is het persen heel verhit
Tot het voor het gaatje zit

Eindelijk met een diepe zucht
Kijk je opgelucht
Naar je prestatie daar benee
En je bent weer heel tevree
Zo’n prachtig eind product
Toch maar weer gelukt

Morgen weer maar dat is morgen,
Nu heb je andere zorgen
Eten, drinken en dat haantjesgedrag
Dus weer over naar de orde van de dag

Eindelijk, de winter is voorbij
Weer een afgesloten periode
’s Morgens opgestaan
Hoor al de eerste lentebode

Zet fanatiek de deuren en de ramen open,
Frisse lucht
Nieuwe geluiden, nieuwe geuren
Een diepe zucht

Kom maar, groei maar
In alle bonte kleuren
Ik geniet
Begin weer op te fleuren

Ik zie het helemaal zitten
Maar ’s avonds is het niet zo aangenaam
Toch wel wat frisjes
Realiteit, ik doe de kachel aan

Ongeloof, woede, machteloosheid… Een paar woorden die niet kunnen uitdrukken hoe je je voelt.
Zaterdagnacht om 4.00 uur word ik gebeld door onze dochter. Je schrikt je rot want dat doet ze nooit. Dus er zal wel iets gebeurd zijn.
Ze vertelt dat onze jongste zoon op de fiets van een bezoek aan een vriend door een 4 tal jongens van z’n fiets is afgeslagen.
Mijn zoon wordt afgevoerd met de ambulance naar het ziekenhuis. Hersenschudding en een behoorlijk dik oog. Hoe dit verder geneest is nog afwachten.
Maar wat houdt je daar verder van over? Dit zul je nooit meer vergeten. Het blijft je verdere leven bij je. Maar hoe gaat hij hier straks mee om. Is hij dan nog steeds de jongen die, omdat het een beetje mooier weer is, met de fiets naar z’n vrienden gaat.
Ik voel de afstand. Je kunt vanuit hier niets doen. Maar ook als ik daar was niet.
Nederland denk goed na als je gaat stemmen.
Willen we niet meer veiligheid op straat. En niet dat die bendes ongestoord hun gang kunnen gaan. We moeten toch gewoon ’s avonds over straat kunnen blijven fietsen.
We accepteren, tolereren en doen nog meer water bij de wijn.
Wordt het niet es tijd om te zeggen: Ik ben tegen zinloos geweld! En er dan ook daadwerkelijk wat aan doen.

Je was zo snel verdwenen, geen afscheid kon er af
Stiekem keek je wel eens even, maar ik voelde dat als straf

Ik wil je graag omarmen
Me helemaal aan je warmen
Dan zal ik me ontkleden en laten betasten door jou
En als je me laat gloeien, dan weet ik weer waarom, ik zoveel van je hou
Dan ben ik helemaal ontspannen en laat me door je strelen
Ik ben dan niet meer hier en mij kan niets meer schelen

Hoe lang zal het gaan duren, voor je weer bij me bent
Ik weet het wel, het is mij wel bekend
Maar als ik nu mocht kiezen, als het even kon…
Dan bleef je altijd bij me, mijn allerliefste…
Zon

Het ruizen van de bomen in de wind
Krakende takjes
Vogelwieken
Of gewoon
Helemaal niets

Ik wou dat ik wat sterker was
Dan ging ik zelf wel zagen

Ik wou dat ik wat technischer was
Dan hoefde ik niet te vragen

Ik wou dat ik wat langer was
Dan kwam ik overal bij

Ik wou dat ik wat slimmer was
Dan vroegen ze aan mij

Ik wou dat ik 4 handen en 4 benen had
Dan deed ik het wel alleen

Ik wou dat ik wat geld had
Dan huurde ik iedereen

eigenlijk wil ik ietsje meer, gewoon voor af en toe
dat is toch niet zoveel gevraagd, ik weet alleen niet hoe

Het eerste woord is simpel, eigenlijk maar heel klein
Maar wel precies degene welke het moet zijn
Want woorden zorgen voor je, als beginneling,
Voor eten, aandacht en liefde zonder aarzeling

Woorden kunnen dartelen, als vlinders over je tong
Of komen soms naar buiten als hink-stap-sprong
Woorden kunnen snijden, troosten, strelen,
Maar ook eeuwige trouw mededelen

Soms is één woord al teveel
Of komt er geen woord meer uit je keel
Soms kunnen ze niet zeggen wat je eigenlijk bedoelt
Of zeg je ze verkeerd als hoe je je dan voelt

En al die onuitgesproken woorden
Die niet overkwamen waar zij hoorde
Of die keer dat je werd onderbroken.
Nee, het laatste woord is nog lang niet uitgesproken

Onkruid

De warme aarde wordt bedekt met een dikke groene laag
Sommige snelgroeiend, sommige traag
De een wat mooier dan de ander
Ze duwen en trekken aan elkander

De kleintjes proberen boven te komen
Maar hen wordt de frisse lucht ontnomen
Want door de grote sterke planten
Worden zij verdrongen aan alle kanten

Snel laten ze in honderdtallen
Wat zaden vallen
En verschrompelen in de wildernis
Tot er niets van over is

Behalve die ene op dat dunne steeltje
Het is een klein juweeltje
Dapper vecht ze door
Zij gaat ervoor

Zij heeft haar tijd afgewacht
En verzamelt nu al haar kracht
Als ze eindelijk boven is gekropen
Vouwt zij langzaam haar blaadjes open

En ondanks het regenwater
Heeft zij haar eigen theater
Deze kleine roze roos
Maar waarom zij nu juist deze tuin verkoos!

De mens lijdt het meest
Door het lijden dat hij vreest
En dat nooit op komt dagen.
Zo heeft hij meer te dragen
Dan God te dragen geeft.

Het leed dat is, drukt niet zo zwaar
Als vrees voor allerlei gevaar.
Doch komt het eens in huis
Dan helpt God altijd weer
En geeft Hij kracht naar kruis.