Fantázia Tanya

Verslaving

Vera — Wed, 16 May 2012 19:27:29 +0000

Waarom? Vraag ik me wel es af, neem ik dingen voor en komt het er gewoon niet van.
Je zou denken, daar in Boedapest, wat heb je nou te doen. Een kamertje van niks. Even kwaad en het is schoon. Wat maak je vies, zullen we maar zeggen. Dus heb je zeeën van tijd over toch.
En toch, ik snap het zelf niet eens, kom ik tijd te kort. Een kleine tijdsindeling. Als ik tot 5 uur werk ben ik rond 6 uur thuis. Moet soms boodschapje doen of blijf wat langer kletsen, of en dat gebeurt vaak genoeg, loopt het laatste telefoongesprek uit en wil je dat toch netjes afhandelen.
En dan eten. Tja, je moet toch koken, ik heb er niet altijd zin in. Het is toch ongezellig. En dan echtgenoot, administratieve afhandelingen voor het thuis front. Je neemt de dag es door. Je social media op orde houden. Je speelt es een spelletje Scrabble.
Een afwasje. Ik had laatst mieren in m’n keuken. 4 hoog!! Knappe mieren zijn het, doortastende beestjes.
Ik lees es een blaadje of een boek. Oppassen dat ik niet in slaap val, anders kan ik ’s avonds niet slapen. Ik moet wel bekaf zijn anders slaap ik niet door het lawaai wat mijn buurman maakt of het verkeer heen.
En dan ligt er naast mijn computer een boek, een Hongaars boek die mij aan ligt te grijnzen. Je kunt het niet, je hebt er de discipline niet voor zegt het.
En achter mij in de hoek van de kamer staat het spinnenwiel. En op het kastje naast mijn bed ligt een halve trui te wachten op de schapenwol die zo graag een draad wil worden. Ze wil zo graag gedragen en mooi gevonden worden. Al is het maar voor volgend winter…
En dus heb ik besloten om weer te gaan spinnen. Ik moet eerlijk bekennen. Het viel tegen. Ik was de slag kwijt. Ik werd er depri van. Het duurde even, ik liet me niet kennen, maar uiteindelijk kreeg ik het weer te pakken. Verslavend is het! Zo leuk!! Waarom ben ik er niet eerder mee begonnen…

Vergunning

Vera — Wed, 16 May 2012 18:59:05 +0000

5 jaar geleden… Wat gaat de tijd toch snel, hebben wij een verblijfsvergunning gekregen. Dat ging niet zomaar. Je moest aantonen dat je werk had, of geld uit Nederland ontving, een uitkering bijvoorbeeld of over genoeg contact geld beschikte om hier voor een aantal jaren te blijven. Een bedrag per jaar, hoe meer geld, hoe langer je mocht blijven.
Wij waren super blij, we mochten 5 jaar blijven. Een kaartje met foto en een datum. Maar die datum leek nog mijlenver weg.
Tot we van de week es keken op de kaartjes. We waren hier tenslotte alweer 5 jaar. Even naar de burgemeester om opheldering vragen.
Die verschoot van kleur toen hij de datum zag. De volgende dag al waren onze kaarten afgelopen. Ach, zei Fred zo’n haast heeft dat toch niet? Daar dacht hij toch even anders even. Later verlengen is alles opnieuw aanvragen.
Een paniektelefoontje op m’n werk. De volgende dag vrij nemen! Want ik moest lijfelijk aanwezig zijn.
En o ja, er waren ook nog papieren nodig van m’n werk. Direct naar personeelszaken. Die had toch een iets andere mening over de papieren en dacht mij het desbetreffende al papier al gegeven te hebben. Volgens hen had ik hele andere nodig. Maar de burgemeester… begon ik, maar nee, zei wisten overal van. De volgende dag zouden ze klaar liggen voor me.
Dus geen hele dag vrij.
’s Avonds spoedoverleg met de burgemeester. Dat papier zou ik hebben, maar ik heb het niet en mijn personeelszaken zegt… Nee, zegt de burgemeester, je hebt dat papier echt nodig.
Ik ’s morgens weer naar personeelszaken. Nee, ik kreeg hem niet, ze hadden wel andere. Tja, dan maar niet.
‘s Middags richting Kecskemét. Het 1e bureau? Waar is het papier? Burgemeester ingeschakeld. Hij bellen met kantoor. Wij naar het 2e bureau.
Je zou denken, ze hebben een computer, maar nee hoor. Alles printen. En zo groeiden er voor onze neus twee stapeltjes papieren en wachtten we op dat ene papier wat mijn werk moest faxen.
Eind goed al goed. Wij mogen blijven tot in den eeuwigheid.
En m’n personeelszaken? Ach, misschien hebben ze meer verstand van ICT…

Vakantie-tje

Vera — Mon, 07 May 2012 18:31:52 +0000

Ik had me er al helemaal op voorbereid. De wetenschap dat de auto het alweer niet doet. Wie heeft er nog een leuke auto staan? Ach, als hij gemaakt is en hij rijdt weer soepeltjes, dan vergeet je al snel de ellende van het gemis van hem.
Fred had de fietsen al klaar gezet bij de bushalte. Lang geleden dat ik op de fiets zat. Lekker! Je haren in de wind. Wat ziet de wereld er dan anders uit. Wel bekaf na een lange werkweek/treinreis. Maar we hebben een volle week vakantie voor de boeg.
Het weer werkte goed mee. Minimaal 28 gr. Gezwommen, gepoetst en geboend uiteraard. De zomerkleren tevoorschijn gehaald, de winterjassen gewassen. Heerlijk om zo’n koude periode af te sluiten.
Tja, als je niet weg kunt moet je je op het erf vermaken. Een cake gebakken en in de tuin gewerkt.
En vrijdag party time bij de buren. De dochter was geslaagd voor haar middelbare school opleiding. Dat vraagt om een groot feest. Dus een partytent en veel, heel veel palinka.
Onze gastvrouw begon te vroeg aan de palinka en heeft de avond niet volgehouden. Een soepje, pörkölt en gefrituurde stukjes vlees was waarschijnlijk net niet genoeg bodem.
Als toetje kleine gebakjes. Terloops werden er ook nog twee taarten, voor de nog aanwezige jarigen, uitgedeeld. Jammer, want de buiken zaten al behoorlijk vol en van beide taarten werden slechts een paar stukjes gegeten. Het restant bleef op tafel staan de verdere avond wachten op gegadigden maar niemand had meer interesse in ze.
Geen idee wat ze ermee gedaan hebben. Weggegooid? Zonde, maar wel typisch Hongaars. Kijk, hoe goed wij het hebben en wat we ons kunnen veroorloven. Niet één koekje bij de koffie.
Een jongeman achter een elektrisch orgel zorgden voor de muzikale omlijsting. Er werd Hongaars gedanst met veel passie en er werd zelfs een polonaise (?) ingezet.
We vonden het mooi en zochten de meisjes weer op. Een wandeling waarin de omgeving verlicht werd door een heldere maan, vergezeld door de nachtegaal die ons zijn muzikale talent showde.
Een mooie afsluiting van een weekje vakantie.

Receptie

Vera — Sat, 28 Apr 2012 19:51:35 +0000

Er gingen genoeg collega’s en ze hadden de wildste verhalen. De oranje receptie op de residentie in Boedapest. Afspraak was om met de taxi te gaan want tenslotte was het wel in het net. Nee, geen spijkerbroek voor de dames en schminken was helemaal uit den bozen hadden mijn collega’s mij al nadrukkelijk verteld.
De residentie ligt bovenop de Budaberg. Behendig manoeuvreerde hij zijn auto tussen de geparkeerde auto’s in de nauwe straatjes. Ik zie auto’s met blauw kenteken en vlaggen van vreemde landen op de voorbumper. We kwamen al in de buurt.
Een prachtig statig wit gebouw geflankeerd met perken met oranje tulpen en narcissen. Politie aan de deur. Veel mannen in groen uniform. (?) Een verweerde stenen trap naar boven, een flinke klim.
We worden verwelkomd door stijlvol geklede gastvrouwen en aan beide zijde van de ingang twee meisjes in Nederlandse klederdracht met een kaasplateau in hun handen.
Binnen in de statige hal, met veel ornamenten, een warm welkom door de vrouw van de ambassadeur. Je voelt je bijna thuis.
Door de openslaande deuren naar buiten kunnen we nog verder naar boven. Een grote partytent. Buiten speelt een orkestje, de mannen in prachtige bruine uniformen met alle versierselen. Die kwam ik al eerder tegen. Een paar honderd keurige dames en heren keuvelend aan de statafels. De ultieme mogelijkheid om te netwerken maar vooral ook zien en gezien worden. En dan, waarvoor sommige collega/s zijn gekomen. Zoals daar zijn de bitterballen, de mini loempia’s, veel haring, mini sateetjes, heel veel kaas en nog heel veel andere exquise hapjes. De toespraak van de ambassadeur wordt vervolgd door het zingen van het volkslied. Het 1e en 6e couplet waarvan de tekst al eerder is uitgedeeld. Een hele aparte ervaring in deze prachtige entourage.
Als we het tijd vinden om naar huis te gaan worden we uitgeleide gedaan door al het personeel en de complete band die aan beide zijde opgesteld staan. Ik voel me de koningin en bedank iedereen beleefd voor de gastvrijheid.
We genieten nog even van het dal vol lichtjes voor de taxi ons weer naar beneden brengt.
Een klein stukje Nederland.
Een bijzondere avond.

Oranje kapper

Vera — Sat, 28 Apr 2012 18:50:47 +0000

“Ter gelegenheid van de viering van Koninginnedag hebben HM Ambassadeur en Mevrouw Milders het genoegen mevrouw Vera Stoit uit te nodigen voor een receptie ter Residentie.”
Dat vraagt om een kappersbezoekje. Mijn collega wist wel een kapper bij haar in de buurt. Zij woont aan de andere kant van de berg in Buda. Dus na het werk de bus gepakt. Volgens de andere collega die al een keer bij haar was geweest, heuveltje op, heuveltje af en bij een pleintje. Duur 10 minuten. Tip van weer een andere collega. Moeten we niet de naam van de bushalte geven? Misschien wel zo handig zeg ik, want anders kom ik nog in Szeged uit. Ze keken me beiden meewarig aan..
Een bus die aan alle kanten piepten en kraakten laveerden door de smalle straatjes. De heuvel op. Een halte midden op de schuine straat. Ik was bang dat hij naar achter zou wegglijden maar nee, met een flinke dot gas kruipt hij weer naar boven. Zou hij de top wel halen? Wat maak ik me toch druk. Dit is een dagelijkse klus voor de chauffeur. Respect!
Een pleintje. Uitstappen maar. Maar geen kapper in de buurt! Collega bellen. Nee, nog 5 haltes en ze geeft me maar gelijk de naam van de halte. Dus instappen maar weer dan. En weer langs prachtige statige panden met overal bloeiende seringen bomen in de tuin. Een jonge moeder die met veel moeite haar buggy naar boven duwt. 1,2…Die 3 laat lang op zich wachten…Uitstappen maar bij een pleintje. Weer geen kapper. Collega bellen. 2 haltes te ver. Het wordt vervelend. Ik sta bij de halte zegt ze nog. 1 halte terug (?) staat ze daar. Ik vlieg haar om d’r nek. Was het zo erg vraagt ze nog? Beschaamd moet ik toegeven dat dit niet mijn ding is. Maar ik vond het een prachtige route.
En de kapper dan? Te duur. Bij mij in het dorp doet ze het net zo goed voor 4x minder. Een oubollig model waar ik toen ik buiten was gelijk mijn handen doorheen heb gehaald. Maar ik ben klaar voor de receptie!

Tasjes en koffie

Vera — Wed, 25 Apr 2012 21:09:29 +0000

Het valt me iedere keer weer op als ik ’s morgens naar m’n werk loop. De tasjes die de dames vasthouden. Je zou zeggen een beetje leuke schoudertas en een keurige boodschappentas als je iets meer nodig hebt als wat in de schoudertas past.
Maar nee, trendy is een papieren tas. En dan hebben we het natuurlijk niet over een tas van de bakker. Nee, er moet goed duidelijk zichtbaar een merk op staan. Dus zo’n goody bag die je krijgt bij de duurdere zaken. Daar zit dan zo’n keurig hengseltje aan en dat zwengelt zo heerlijk nadrukkelijk mee als je parmantig op iets te hoge hakken over de ongelijke klinkers balanceert. Bewondering heb ik er voor, dat lopen dan he.
Vooral Douglas of Ici Paris zijn favoriet, maar ook veel tasjes met de betere merken zoals Gucci bijvoorbeeld. Mocht je niet zo gefortuneerd zijn dan gebruiken we de tasjes waar hier de cadeautjes in worden gedaan, die aan de jarige worden gegeven.
Ik heb nog nooit iemand met een draag tasje voor de wijn gezien. Maar wel veel andere soorten en maten. En menig tasje is eigenlijk aan vervanging toe maar ach het kan nog wel even…
En wat zit daar dan in? Meestal zijn ze te klein dus datgene wat er in zit steekt er vaak voor de helft nog uit ook. Een flesje water, merk Lidl of het pakje zakdoeken wat makkelijk in de schoudertas kan. Maar we willen er absoluut bijhoren.
Wat ook bij het totaalplaatje hoort is het bekertje koffie die wordt gekocht op de hoek. Het lijkt alsof al die bedrijven verkeerd hebben geïnvesteerd in hun koffiemachines.
Tasje aan de ene kant, handtasje over de schouder, een laptop geklemd onder de arm en een koffiebekertje vasthouden en dan trachten je auto open te maken. Ik kon het niet laten om langzamer te gaan lopen om te kijken of dit wel goed af liep. Ze was blond (geverfd) en had het bekertje bovenop de auto gezet. Bijna reed ze weg toen ze er achter kwam dat het bekertje nog bovenop de auto stond. Zo voorspelbaar.

Een stukje meer of minder

Vera — Tue, 24 Apr 2012 20:18:53 +0000

Fred was van de week druk bezig om de omheining te herstellen toen de buurman even langs kwam. Heel nonchalant.
Na het gebruikelijke intro kwam het al snel to the point. Die omheining, vertelde hij stond eigenlijk op zijn grond. Het maakte hem niets uit hoor. Hij deed er toch niets mee maar eigenlijk was dat stuk grond daar, daarmee breed zwaaiend met zijn armen richting sanitair gebouw, ook niet van ons. Maar beklemtoonde hij nog es nadrukkelijk, hij vond het prima hoor, het is alleen maar dat jullie het weten.
Op zijn gemakje vervolgde hij z’n weg in de rode Lada, Fred beduusd achter latend.
Ik kreeg het telefoontje tussen de middag en wist even niet wat ik moest zeggen. Fred was gelijk gestopt met de omheining.
Ons contact met de burgemeester mag je omschrijven als zeer goed. En in noodgevallen is hij er altijd voor ons.
Het eerste wat hij tegen Fred zei dat het hem inderdaad bekend voor kwam Dit speelde al vrij lang zei hij. Dus op naar het gemeentehuis om de tekening van de grondstukken te bekijken. Het klopte inderdaad. Het leek erop dat de buurman gelijk had dat niet alles van ons was maar… het was ook niet van hem. Met een kleine meet omschrijving zijn we van het weekend de boel es gaan uitmeten. Het leek er veel op dat het stuk waar de fruitbomen opstonden inderdaad waarschijnlijk niet van ons zou zijn.
De eigenaar van de grond, niet diegene waar wij de andere grond van gekocht hadden, bleek inmiddels al geruime tijd overleden. Of er nabestaanden zijn… geen idee.
De buurman gaf al aan dat de grond een flink aantal jaren door de vorige eigenaar in gebruik was. Onze burgemeester bood ons aan om de grond officieel op te laten meten op kosten van de gemeente.
We hebben 2.500 m2 meer grond en dit alle jaren gemaaid en onderhouden. Maar eigenlijk weten we niet beter.
En nee, we hadden het niet opgemeten bij de koop.
Wat is onze grond? Tja, van die omheining naar die omheining en van die kant naar die kant…

Computerkindje

Vera — Mon, 23 Apr 2012 20:32:02 +0000

Hij staat, hij draait, hij gaat als een speer, als een tierefluiter, als een zonnetje. Nee, ik ben totaal niet lyrisch.
Het leek wel een bevalling. Je kunt alles nog zo goed voorbereiden maar als het er op aan komt… De ontsluitings weeën waren soms niet te harden. Ik heb in totaal 5x alles heen en weer terug gebouwd. Zweten. Maar dat heb je als het je eerste is. Onwennig met het onbekende. Een geweldige steun heb ik off site gehad van de vader, maar ook onze goede Belgische vriend Guido, welke mij daadwerkelijk met raad en daad bij gestaan heeft. Enthousiast hebben ze met mij mee gepuft en gehijgd tijdens de daadwerkelijke aan en ontsluiting van dit nieuwe kind. Elke complete installatie van weer een nieuwe driver werd, als was het het plukje haar van het hoofdje, met veel gejuich ontvangen.
Het laatste stukje, de webcam liet even op zich wachten. De cd rom was niet ter plaatste en is van het weekend meegekomen. Waarnaar de geboorte van weer een computerkindje tot een gelukkig einde is gekomen.
En ach, dan vergeet je alles wat er voor is gebeurd. De vloekwoorden, wie ik??? De boosheid, was ik er maar nooit aan begonnen, so what, dan wacht ik toch weer een 5 minuutjes voordat ik een Hotmail e-mailtje ontvang.
En je kijkt naar dat prachtige vlotte beeld scherm met die scherpe kleuren en je luistert naar het zachte fluisteren van de koeling. Het werkt als een openbaring. Ik heb m’n jas zelfs nog niet uit als alles draait. Ik kan mailen en Skypen en daarbij nog op internet op 3 pagina’s tegelijk zoeken. Wat kan het leven toch mooi zijn met zo’n “nieuw kindje”. Z’n broertje staat thuis. Ik zal dat gezellige, behoorlijk aanwezige, gebrom waardoor ik het verkeer buiten minder hoorde misschien wel missen.
Ik ben best wel een beetje trots op mezelf maar vraag me niet of ik er nog eentje neem. Eerst maar es goed aan deze wennen. O ja, mocht ik er eentje voor je om moeten bouwen. Ik heb er nu ervaring mee.
Is een computer eigenlijk wel een hij…

Computers…

Vera — Thu, 12 Apr 2012 20:21:16 +0000

Mijn vocabulaire is weer uitgebreid. Ik ben nl. bezig geweest om een computer in Boedapest te installeren.
Eerst het probleem om hem mee te nemen. Ik dacht een grote tas meegenomen te hebben van huis. Blijkt hij dus te klein te zijn. En dus de computer met mijn vrouwelijke spierballen tillen. Wat zijn die dingen toch ongelovig….zwaar.
Maar hoera, een vriendelijke collega, kwam mij even te hulp. Ik dacht tot aan de ingang van het werk, maar nee, joepie! Daar stond zijn ex te wachten en deze heeft mij in de auto tot aan de voordeur van mijn flatje gebracht. Super bedankt ex!
Nog even met één hand deur open maken. Zal hem toch niet net uit m’n handen laten vallen…
’s Avonds fanatiek alles copieren op een stikkie. En dan stekkers overpluggen. Was best te doen, tot dat.. ik een stekkertje overhield.. van mijn muis. Nergens een mogelijk om in te pluggen in de nieuwe. Colleeg van die ex gebeld. Ben ik achterlijk vroeg ik hem nog. Nee, jij hebt er eentje uit de jaren 80. Misschien een vrouwtje en je hebt een mannetje nodig. Maar daar hebben ze verloop stekkertjes voor. Voor de nieuwe heb je een USB stekker nodig. En dus zat er niks anders op om weer alles terug bouwen.
Ineens had ik geen camera van Skype meer. Geen idee waar die was gebleven en mijn oude muis werkte ook niet meer. Herstart, m’n muis deed het weer maar m’n camera liet zich niet meer zien.
Volgende dag nieuwe muis gekocht. ’s Avonds weer bouwen. Ik word er al handig in. Nieuwe muis aangekoppeld. Die loopt als een treintje, goed dat ie aan een draadje zit.
Jemig wat een knoepert van een beeldscherm. Ik weet er nog wel iets vanaf. Maar niet klein te krijgen. Ok, dan maar scrollen. Dat lukt wel lekker met m’n nieuwe vriendje.
Internet. Maar waar en hoe? 2 uur later helemaal niks/nada/noppes. Telefoonkosten, ja dat wel.
Uit arremoe besluit ik de boel maar weer terug te bouwen. Heb ik tenminste internet en skype.
Echt goed voor je humeur dit soort ongein!
p.s. wordt vervolgd

Rustig paasweekend

Vera — Thu, 12 Apr 2012 20:20:07 +0000

Lekker Pasen! Een extra vrije dag.
Fred heeft al de boodschappen gedaan. Helaas, geen chocolade paaseieren. Maar alle tijd om zaterdag wat te toeren in de omgeving. Het is er ook prima weer voor. Zaterdag ’s middags is het meestal rustig. De meeste winkels zijn al gesloten. Er wordt wat afgeklust, weg gestookt en opgeruimd in de tuinen.
Wat is het landschap toch mooi. De uitgestrektheid, tot aan de horizon soms geen huis te bekennen en de reeën die in de verte in het veld aan het eten zijn. Het is in de buurt van Szarvas groener valt ons op.
Op de terugweg pakken we in Lakitelek een ijsje, bijna net zo lekker als onze favo in Nagykoros.
Zondag. Beetje frisse onderwind maar toch prima om het gras te maaien. Het is de eerste keer van de ik weet niet hoeveel die er nog volgen dit jaar. Fred is tegeltjes aan het plakken bij het raam.
Ik doe een verwoede poging om het “postzegeltje” (ons minituintje) onkruid, lees gras, vrij te maken. Met de schoffel is er bijna niet doorheen te komen. Iedere keer als de schoffel “per ongeluk” de mintplant raakt komt er een frisse geur naar boven. Lekker!
Van de week heeft Fred nog noten gekraakt. Het einde is nog lang niet in zicht. Dus we draaien ’s avonds nog even wat notenolie. Nou ja, even…
Voldaan zoeken we ons bedje op. Morgen doen we het wat rustiger aan.
Maandag. Ik maak een foto van de perenbloesem. Een fris lentegevoel.
Die omheining, daar moet toch ook wat aan gedaan worden…
Fanatiek beginnen we te trekken aan de bijna plat liggende gedeeltes van de omheining die overwoekerd is door het onkruid wat zich erop vast gezet heeft.
Die bomen staan behoorlijk in de weg, dus de kettingzaag erbij. Dan ook maar gelijk nette stukken voor in de kachel.
Behalve een blauwe plek op m’n been en wat schrammen op m’n rug van een boom die verkeerd viel ben ik er nog goed van afgekomen. Fred heeft een Acacia stekel diep in z’n vinger.
Al met al, best rustig wel, deze dagen.