Fantázia Tanya

Alle begin is moeilijk

Vera — Mon, 23 Jan 2012 20:57:05 +0000

Afscheid nemen.. treinreis… Dat lopen naar m’n appartement viel vies tegen. Donker, koud, regen, ongelijke straten en over iedere stap nadenken waar je hem gaat plaatsen.
Wat zal ik vinden in m’n appartement?
Wat ben ik soms onnozel in die dingen. Ik denk dat zit in de koelkast, kan niks mee gebeuren. M’n kaas beschimmeld en m’n jam. De eieren heb ik maar weggegooid. Ik snap nu wel waarom die Hongaarse kaas niet kan blijven liggen. Totaal zwart geworden. Wat zou daar voor vuiligheid in zitten? Nederlandse kaas zou oud worden en juist lekkerder smaken. Ik heb het maar niet eens geprobeerd…
M’n afvoerputje stonk een uur in de wind, maar daar hebben we mijnheer bleekmiddel voor. Dus dat probleem was snel opgelost. M’n bed verschoont en m’n wekker gezet. Het gewone leven begint weer.
Lopen naar m’n werk leverde me een dikke warme knie op. Ach, had ik gelijk iets om aan te tonen dat het nog niet helemaal beter was.
Wat heb ik er tegen op gezien. Je zou toch denken dat je na vier weken wel een beetje uit de roulatie bent. Maar niets is minder waar. Even wat problemen met inloggen maar dat kwam omdat iemand anders op m’n plek had gezeten. Die zat er heerlijk zei ze en ze vroeg of ik niet wilde verhuizen. Een andere plek waar de wind om je oren blaast, lekker rustig. Nee, dank je een stijve nek heb ik er niet voor over. Ik blijf niet in de ziektewet.
Maar ook “wat leuk dat je weer terug bent en we hebben je gemist en al die andere lieve zinnetjes”. Het was als een warm bad.
En daar gaan we weer. Ik werd al snel in de wereld van de ICT gezogen want niet alle users waren blij met mijn komst. Dat kan sneller en beter. En zelfs m’n Engels was naar m’n knie gezakt. Hellup!!
Ik heb het gered. M’n eerste werkdag in het nieuwe jaar is weer voorbij. Hoeveel zullen er nog volgen in goede en slechte gezondheid. Even afkloppen.

Mediastilte

Vera — Fri, 13 Jan 2012 11:00:39 +0000

Nee, niks om jullie zorgen over te maken. We hadden het druk met andere dingen en dan ontbreekt je gewoon de rust, de concentratie, de inspiratie en de tijd. Tuurlijk hoor ik jullie al denken. Prioriteiten stellen. En uiteraard hebben jullie daar gelijk in. Maar wil ik iedereen wel alles vertellen?
Ok, Fred klaagde over moeheid in zijn hoofd. Is ook niet zo gek als je alles tegelijk wilt doen en dan ook nog 100%. Gaat alweer goed hoor nu, gelukkig.
En ik? Ik had het geluk (of ongeluk hoe je het wilt bekijken) dat ik op een zondag verkeerd uit de trein stap en plat op m’n knie val. Zo stom. Ik moest erom lachen. Die mensen dachten waarschijnlijk dat ik gek was geworden. Ik vond het nogal komisch. Nu niet meer.
In eerste instantie geen last. Goed gekoeld. Twee weken erna leun ik erop. Au! Nee, toch nog niet over. Een paar dagen daarna verdraai ik m’n knie als ik uit bed wil stappen. En ja toen was het feest.
Foto gemaakt. Niet gebroken. Ik kon naar huis vertrekken en daar zat ik met m’n poot omhoog. Gezellige kerst en oud en Nieuwjaar. Leuk voor Fred dat dan weer wel.
Ziekenhuis bezoeken. En daar begonnen ze met het strooien der recepten. Elke dokter geeft me weer een ander (lees beter in zijn ogen) recept.
Zo heb ik nu twee verschillende NSAID tabletten en nog 3 recepten liggen voor andere. Een flinke pot zalf en ook daar weer een nieuw ander recept voor.
Met het innemen van de tabletten ben ik snel gestopt. Wanneer ik ’s nachts uit bed stapte dacht ik dat de kast de kamerdeur was. Nee, niet leuk.
En dus heb ik nu alle tijd om bijv. Dr. Phil te kijken. Daar vertelt een meisje dat ze 300 sms’jes per dag verstuurt naar een vriendje. Iedereen verklaart haar voor gek, ook omdat vriendje de verkering steeds uitmaakt. Echt leuk. Er gaat een wereld voor me open.
Nee, het waren eigenlijk maar saaie maanden de laatste van 2011.
Andere mensen maken pas echt leuke dingen mee!

Moringa, de magische boom

Vera — Wed, 19 Oct 2011 18:47:19 +0000

Wij hebben in Hongarije een paar belangrijke bomen die gekweekt worden voor verschillende doeleinden. De acaciaboom waarvan het hout zeer goed in de kachel brandt en de populier. Van de laatste wordt het hout in de fabriek verwerkt tot pallets.
Het 1e jaar wordt er een proefveld aangelegd. Slaan ze goed aan dan voor minimaal 3 hectare. Af en toe wat jonge scheuten wegzagen en opruimen na een storm. Maar verder heb je er weinig onderhoud aan.
Nadeel van de acaciaboom is dat hij in het voorjaar witte pluizen geeft, althans de vrouwelijke soort, waar je behoorlijk last van kan hebben als je allergisch bent. Verder staan ze saai in het gelid te wachten om na 10 jaar te worden omgezaagd. Een kale vlakte met wortel stronken achter latend. En de eigenaar een dikke portemonnee.
Een ander verhaal is de Moringaboom. Biochemici noemen de Moringaboom de eiwitrijkste plant die ooit ontdekt is.
De verse moringabladeren bevatten per gram vier keer zoveel calcium als melk, zeven keer zoveel vitamine C als sinaasappels, drie keer zoveel kalium als bananen, drie maal zoveel ijzer als spinazie, vier maal zoveel (pro-)vitamine A als worteltjes en evenveel eiwit als in eieren.
De boom is gemakkelijk te kweken en gedijt goed in droge gebieden. In het eerste jaar kan hij al een hoogte van 3 meter bereiken. De bladeren en vruchten zijn gelijk te gebruiken. Hij kan tot wel 12 meter hoog worden.
De zaden van de Moringa worden gebruikt bij het zuiveren van water, wegens het hoge ijzergehalte voorgeschreven bij bloedarmoede en door het hoge gehalte aan caroteen kunnen ze oogziektes voorkomen.
Van het hout van de Moringa wordt papier gemaakt en van de schors touw.
De olie die gemaakt wordt van de Moringa zaden wordt verwerkt tot smeerolie en lampenolie.
Komen wij aan met onze twee soorten bomen. Alleen hout hebben we ervan. Zeker belangrijk voor ons.
Maar met zo’n boom kun je meer doen. De derde wereld helpen bijvoorbeeld.
Wil je hier meer over weten ga dan naar hun website:
http://www.miracletrees.org/
Geen woorden maar zaden. Misschien toch es bestellen. Hoeven we geen boodschappen meer te doen…lekker zo’n blaadje.

Oeps… gebroken!

Vera — Thu, 06 Oct 2011 19:58:35 +0000

Vrijdag ga ik om 8 uur beginnen. Dat wil zeggen dat ik dan om half vijf klaar ben. Met een beetje mazzel kan ik dan de trein van 8 voor 5 halen. Maar dan moet ik wel een treinkaartje hebben. Dus ben ik vandaag (donderdag) na het werk naar het station gegaan.
Jemig, wat een drukte! Het zal wel goed zijn. Ik heb de tijd. Ze hebben vandaag allemaal langzaamaan actie. Ik sta al 15 minuten in de rij. Beetje links, beetje rechts kijken.
In de rechterrij begint wat reuring te komen. Er staan ong. 10 man/vrouw te wachten. Ik hoor de vrouw achter het loket iets roepen. De achterste drie verdwijnen uit de rij en gaan naar een andere wachtende rij. Het loket zal wel gaan sluiten.
Het wordt steeds rumoeriger in de nog wachtende rij die geholpen moet worden. Dit wordt interessant.
De vrouw achter het loket begint weer wat te roepen. Jammer dat ik geen Hongaars kan verstaan maar achter zo’n gesloten loket zal ik het wel niet verstaan kunnen hebben.
Het loket bestaat uit een getralied hekje op ooghoogte tot aan het plafond is en daarachter glas. Je hebt een draaibordje om je geld in te leggen en een piepklein luikje iets daarboven waar ze je het kaartje doorgeeft of wat dies meer zij wat te groot is voor het draaibordje.
De vrouw achter het loket heeft er duidelijk genoeg van. Als ze de klant heeft afgehandeld gaat het loket dicht en met een ferme ruk trekt ze het gordijn dicht.
Maar daar is de nog wachtende “dame” niet van gediend. Die begint te vloeken en te tieren. Als de lokettiste niet in gaat op haar kabaal duwt ze met een flinke schreeuw haar vuist door het glas.
Een ongeloofgemurmel kabbelt over de rijen. Een alarmerende bewaking in een geel hesje komt langzaam aan geschuifeld. Neemt alles in ogenschouw en de “dame” loopt met hem mee. Haar bloedende hand ondersteunend in een zakdoek.
Die gaat waarschijnlijk niet meer met de trein mee vandaag.
Schade: een gebroken ruit met een gat van 10 cm. doorsnede. Wie zal dat betalen?
Tja, ze lijken zo meegaand die Hongaren maar onderhuids is het maar een warmbloedig volkje.

Einde van het kampeerseizoen

Martin — Mon, 03 Oct 2011 19:05:41 +0000

We blijven de nieuwsbrief uitgeven en de weblog aanvullen met leuke berichtjes. Wil je op de hoogte blijven en je ook voor de nieuwsbrief aanmelden? Vul dan op deze pagina je mailadres in.

Een lekker dieet

Vera — Thu, 29 Sep 2011 21:04:32 +0000

We gaan naar de 27% BTW in Hongarije. Het is het hoogste BTW tarief van de Europese Unie. En het mag allemaal. Je hoeft niet onder de 25% te blijven zeggen ze. Het zal allemaal pas in 2012 gaan gebeuren, maar dat is al best snel.
Voor de luxere artikelen hebben ze al een verzoek ingediend om de BTW naar de 35% te verhogen. Het verzoek wordt aan het einde van het jaar ingediend. Kan zijn dat het 2012 niet haalt. Maar wat in de kop zit…
We zullen het wel gaan merken in de elektrarekening. Maar ook de boodschappen worden dus een flink stuk duurder. Allicht nog goedkoper dan in de ons omringende landen maar toch….
Ze blijven wat aan het verzinnen. Want wat hebben ze al ingevoerd?
De chipstax! Een wat… hoor ik je denken? Ja, ja. Per 1 september. De regering vindt het wel een goed idee om de prijs van alle ongezonde levensmiddelen, zoals ze hebben gedaan om het stoppen met roken aan te pakken, te verhogen. Ook de koffie en producten waarin koolhydraten, zoals bijv. de energy drankjes, zijn verwerkt moeten er aan geloven en zijn ook gelijk een stuk duurder geworden.
Een ingewikkelde berekening hebben ze erop los gelaten. 1 kilo chips wordt verhoogd met Huf. 200,00, als er meer dan 1% zout in zit. Zit er in een pak koekjes meer dan 25% suiker? Hup met Huf. 100,00 verhoogt.
En wat kunnen we daarmee? Geen koffie en geen koolhydraten. Waar stuurt deze regering ons naar toe.
Even googlen wat voor dieet we dan volgens onze regering moeten volgen. En ja hoor…The Orgasmic Diet Action Plan. Je leest het goed. Flink wat vitaminen, visolie, geen koffie, geen suiker, veel pillen, elke dag chocolade (vooruit daar hebben we wel een beetje tax voor over), veel groentes, uien, knoflook…
En wat hebben we na 2 tot 4 weken? Joepie! Een flink verhoogt libido!
Kijk nou snap ik wat de regering wil. Gewoon een uitbreiding van de bevolking.
Mocht je geïnteresseerd zijn. Dit is de website: http://www.doctoroz.com/videos/orgasm-diet.
En laat me es weten of het helpt.

Mijn naam is…

Vera — Wed, 28 Sep 2011 20:46:41 +0000

Ik leer veel bij mijn werkgever. Niet alleen de IT business maar vooral mijn algemene kennis wordt weer naar een hoger niveau getild.
Men vraagt mij wel eens n.a.v. mijn achternaam of ik ook Hongaarse ben. Mijn antwoord is dan steevast, nee hoor 100% NL.
Nu is mijn naam snel gespeld. Maar als ik daar es over nadenk wat voor namen ik door de telefoon te horen krijg en de daar aanhangende nationaliteiten.
Zo hebben we bijvoorbeeld onze zuiderburen de Belgen. Beetje arrogant volkje. Ze verwachten van ons dat we hun achternaam zonder spelfouten kunnen oplepelen. Je hoort: Klaas. Je denkt, simpele ziel die ik ben de spelling te weten, maar nee hoor: Claes. En wat te denken van Janssens of Peeters. Doe maar gewoon denk ik dan. Al die extra toeters en bellen, nergens voor nodig.
En als we dan het water over gaan naar onze schotse buren. Die slikken al de helft in, zuinige schotten als het zijn, niet te veel tijd in spenderen. Hoeveel er daar niet van beginnen met Mac. De Mackenzie’s. Macleods, Macalistars en niet te vergeten de Macdonalds zijn niet van de lucht.
Een stuk interessanter wordt het als we naar wat verdere oorden gaan.
Bijvoorbeeld India waar een gedeelte van onze collega’s zitten.
Wist je bijvoorbeeld dat een heleboel achternamen in India opgebouwd zijn uit de plaats waar ze vandaan komen en de naam van hun vader en hun eigen voornaam. Het liefst allemaal aan elkaar vastgeplakt. Zo moet je dus niet raar opkijken als je een achternaam gespeld moet krijgen van zo tegen de 30 letters. Ik zou dan gaan heten: Vera Stoitamsterdam. Dat is voor een Europees nog te begrijpen maar wat te denken van: Bibhutibhushan Mukhopadhyay. Dit is overigens de naam van een bekend schrijver in India en inmiddels overleden. Uit privacy overwegingen zal ik maar niet een naam van een user neerzetten. Je weet nooit of ze ook Nederlands kunnen lezen.
Maar dan heb je een beetje een idee wat ik moet doorstaan om zo’n naam, veelal in het Engels, gespeld te krijgen.
Nee geef mij maar gewoon Bakker, de Jong of Visser. Lekker makkelijk.

2 weken vakantie…

Vera — Mon, 26 Sep 2011 19:10:15 +0000

Ik (Vera) heb twee weken vakantie gehad.
Ik had een paar dingen op mijn verlanglijstje staan.
Een boek lezen (niet gedaan)
Uitgebreid shoppen (niet gedaan, als behalve de verplichte boodschappen)
Uitgebreid koken (niet gedaan, toch weer ongezond gegeten, waardoor aangekomen)
Onkruid wieden (veel gedaan, er zit iets therapeutisch in heb ik gemerkt, je kunt er veel opgekropte agressie in kwijt.)
Schoonmaken (veel gedaan)
Opgeruimd (veel gedaan, wat een ruimte hebben we toch in huis)
Druiven geoogst, geperst (zonder suiker 12% alc.!), gasten vermaakt (wel leuk natuurlijk), verplichte visite gedaan (niet bij iedereen langs geweest, sorry hoor), gemaaid, onze jongste haan afgeleverd bij kennissen en 1000 andere dingen. Waardoor ik het idee had dat de vakantie veels te kort was. Geluk, ik had wel prachtig weer.
Eigenlijk wilde ik alleen maar niks doen.
Het staat natuurlijk wel vreselijk interessant. Ik heb het druk gehad. Bijna een statussymbool. Maar het kan ook zijn dat ik slecht ben in het management, niet kan delegeren of misschien wel te perfectionistisch ben.
Of ik kan me gewoon niet ontspannen. Dat laatste is zeker het geval. Want in de tweede week toen de meeste karweitjes gedaan waren en er alleen een updeetje gemaakt moest worden (ook zo’n heerlijke werkuitdrukking) heb ik me enigszins overgegeven aan het relaxen. Nee, geen stil zitten. Want ik moest natuurlijk weer een Dolce en Gabana outfit maken. Hij is niet af, ik ben er niet tevreden over.
Zonde van m’n tijd denk ik dan. Waar ben je mee bezig met je gedachtes… Waarom toch die dwang naar nieuwe dingen doen als je vakantie hebt.
Moet ik zo nodig iets bewijzen? Welnee, ik ben gewoon relaxt en dan gaat m’n geest op hol slaan en gaat ie weer wat verzinnen? Ik wilde toch zo graag lekker niks doen? Ik word gewoon moe van mezelf.
Wie 2 minuten niks wil doen. Ga naar www.donothingfor2minutes.com. Kijken naar een zonsondergang en luisteren naar de golven. Moeilijk hoor.
En let maar op van dat niksen krijg je hartstikke leuke ideeën. Dus vervelen hoef je je niet.
Maar ik heb het druk dus ik ga weer aan het werk.

Hongaarse Billy

Vera — Tue, 06 Sep 2011 20:55:31 +0000

Meestal zit er niets interessants in mijn brievenbus in m’n flat. Wat reclamefoldertjes van allerhande restaurantjes of de pizzaboer in de buurt om een maaltijd aan mij te slijten of, gelukkig maar één keer per maand, een rekening van m’n internetprovider.
Maar deze keer had ik geluk. Een Ikea gids! Dat is lang geleden dat ik die in m’n handen heb gehad.
Ik ben er echt even voor gaan zitten. Leuk! Onder het genot van een bakkie troost lekker even doorgesnuffeld.
Je kunt je geld goed kwijt raken aan allerlei handige dingetjes. Een leuke bureaustoel bijvoorbeeld of zo’n prachtige hemelsblauwe kaarsenstandaard. Zal niet zo’n lang leven hebben op de tanya ben ik bang.
Ook wel apart zo met die Zweedse namen en Hongaarse forinten erbij. Het is maar wat je gewend bent denk ik.
Zullen de prijzen nou verschillen met Nederland?
Ik kan het niet laten om de site van de Ikea in Nederland op te zoeken.
En ja hoor. Dezelfde gids. Maar niet alleen in Nederland in de brievenbus. 59 edities in 42 landen gedrukt in 30 talen in een oplage van 208 miljoen exemplaren… Het zijn me aantallen.
Es even kijken. Het eerste wat me te binnen schiet is de Billy kast. Als we toch met cijfertjes bezig zijn… De kast vierde in september 2009 zijn 30 jarige bestaan. Er zijn al ruim 41 miljoen kasten geproduceerd. Hoeveel daarvan in elkaar gevallen zijn dat weet ik natuurlijk niet. Maar een succes is het wel.
Hij moet in Nederland kosten € 299,90 en wij hoeven slechts Huf. 75.980,00
(€ 276,16) te betalen. Eigenlijk wel een groot verschil.
Bij het doorbladeren van de gids viel mijn oog gelijk op de Maskros. Ik ben verliefd op die lamp. Eén grote bol vol sterretjes. Voor € 49,95 mogen jullie hem meenemen. Ik moet er toch iets meer voor betalen Huf. 14.990,00 (€ 54,48). Dus ik laat hem maar hangen.
Vooruit nog eentje dan. Dat romantische dekbed met roosjes. Emelina. Ze is nieuw dus een spotprijsje voor een 2 persoonsdekbed. € 14,95.
Mmmm, als ik in de buurt ben misschien toch es over nadenken Huf. 3.990,00
(€ 14,50) Zal Fred leuk vinden!

Nederlanders, Belgen…

Vera — Thu, 11 Aug 2011 19:49:27 +0000

Wat zijn er toch veel Nederlanders en Belgen in Boedapest vraag ik aan een collega? Niet zo raar zegt ie. Want het Sziget festival is er.
Bij mij pal om de hoek. Van 8 t/m 15 augustus.
Prince was er zelfs van de week maar ook De Jeugd van tegenwoordig uit Nederland komt strakjes om 21.50 uur!!!
En dan blijkt wel weer wat een feestbeesten we toch zijn. Busladingen vol.
Eigenlijk wel heel apart om zoveel Nederlands te horen.
Ze zijn wel aanwezig. Is het niet de lengte, dan is het wel de kleding en als laatste hun iets te harde stem. Maar ja, naarmate de dagen vorderen en de vermoeidheid toeslaat zijn ze al wel wat rustiger aan het worden.
Ze eten natuurlijk de lekkerste broodjes uit de supermarkt. Of kopen de voorraad abrikozen en meloenen van de groenteman.
Ja, ze doen goede zaken mijn buurtsuper en alle andere kleine winkeltjes in de buurt.
Ook moeten ze naar de apotheek. En dringen als het even kan voor. O, nee dat waren Spanjaarden. Of ze alleen op de wereld zijn en belangrijker dan de inwoners. Wat een arrogantie!
’s Avonds hoor ik vaker een politiesirene door de straat gieren of een ziekenauto. Want ze maken natuurlijk ongelukjes al die toeristen in mijn stad.
Toch is het gezellig druk.
Maar het brengt ook andere gasten op straat die er normaal niet zijn. De mensen die slechte bedoelingen hebben met de toeristen. Daar waar ik nu ook voor op moet letten als ik in de tram sta. Of als ik in de winkel mijn dagelijkse boodschappen haal. Waar ik normaal mijn tas rustig op mijn rug laat bungelen wordt mij geadviseerd om hem maar stevig vast te houden.
Ach, een paar maanden nog en dan is de rust weergekeerd.
Maar nu geniet ik van de mij zo vertrouwde stemmen. En loop ik stilletjes tussen mijn landgenoten te luisteren naar de verhalen die ze hebben over hoe prachtig ze mijn stad vinden.
Een beetje trots word ik dan en sluip zachtjes weer naar buiten.