De trouwe lezers weten het misschien nog wel. Twee jaar geleden heeft onze tandarts me een zenuwbehandeling gegeven. Niet dat ik nu niet meer zenuwachtig ben…Maar de betreffende kies werd er wel peu nerveu van. Want dat was iets te veel van het goede voor ‘m. Hij gaf er de brui aan en brokkelende heel langzaam af. Tot hij twee weken geleden de laatste waarschuwing gaf en een flink stuk los liet. Tja, dan moet je hè?
Gisteravond geweest. “Zo, zo. Hopelijk krijg ik ‘m er zo uit en anders moet ik hechten.” Ach wel ja, alsof ik niet genoeg gestraft ben. Weet je nog die laatste behandeling?
Ik opperde nog even dat er al een heel stuk af was en dat dat geen pijn deed. Maar hij haalde dat gelijk onderuit door te zeggen dat DAT het bovenste gedeelte was en niet de wortel.
Ik had al een waarschuwing gegeven dat ie me niet, zoals de vorige keer, plat moest spuiten. En daar gaf ie dan wel gehoor aan door een lichtere verdoving te gebruiken.
Ik dacht dat ie m’n hersens eruit trok. En dat zijn er al niet zoveel. (Ik zal het zelf maar zeggen 
) Sorry, maar werkt die verdoving wel?
In twee stukken eruit. Fred vond het geweldig interessant. Moet jij het niet zien? Nou nee, dank je.
De tip om eerst geen melk te drinken is wel achterhaald zag ik al op internet. Beetje rechter op slapen en proberen niet op die kant te liggen. Maar dat waren dan ook de enige tips die hij meegaf. En nee, ik zou geen pijn meer hebben als de verdoving uitgewerkt was. Beetje onwaarschijnlijk leek me dat. Het was dan ook best wel gevoelig.
Ik zit vandaag met een opgezette wang dit stukje te schrijven. Maar dat zal wel overgaan…toch?
