Fantázia Tanya

Het kostte me echt moeite om naar het asiel te gaan. De wetenschap dat we er al 2 in nog geen jaar kwijt zijn. De liefde en niet te vergeten de tijd die je in een beestje steekt en dat natuurlijk wel weer terug krijgt.
Maar toen we eenmaal in het asiel waren smolt m’n hart en wilde ik ze wel weer allemaal mee nemen.
We hadden als meest belangrijke eis dat hij moest blaffen. Een alert hondje. Niet te groot en lichte kleur.
We hadden weer een keuze. Moeilijk, moeilijk. Een bruine. Maar die was eigenlijk best wel rustig, een zwart witte maar die was erg bijterig naar andere honden (Lana?) en een wit bruin keffertje.
Onze keuze was gevallen op de laatste. Een Jack Russell typje met guitige oortjes en een vrolijke blik. Wij noemden hem Rocky.
Ik spreek in de verleden tijd. We hebben hem alweer terug gebracht. Hij is nog geen week bij ons geweest.
In het begin ging het goed. Vrolijk, leuk met Lana. Iets minder met de katjes want hij bleef ze maar achterna zitten. Ze hadden hem al een haal gegeven wat consulteerde in een bloedende neus. Maar dat deed hem niks. Ze hadden geen rust. Maar we verweten dat aan z’n speelzigheid.
We hadden er een vierde muizenvanger bij. Hij at ze niet op maar groef ze uit hun holen. Evenals de mollen.
Maar vooral was hij geobsedeerd door de kippen. Hij bleef maar rondjes rennen rondom de ren. Ze werden er gek van en vlogen alle kanten uit. Dan weer werd ik boos, schreeuwde of strafte hem. Dan leidde ik hem weer af en rende hij alweer de andere kant op. Hij vond alles prachtig. Maar het hielp niet.
Blaffen deed hij alleen naar de kippen en naar de katjes maar als iemand het terrein op kwam zei hij niets. Wennen dachten we…
Maar hij was al behoorlijk gewend. Hij sliep naast Lana op het matje en deed mee in de routine van alledag.
Maar die kippen…
Vanochtend was het weer raak. Hij rende als een gek om de ren. Ik wilde naar binnen stappen toen hij achter me stond. Ik maakte een schoppende beweging en hij rende alweer weg.
Net op het moment dat ik het hek weer opendeed schoot hij met een flits er tussen naar binnen. Hij vloog op de kippen af die uit elkaar stoven. Maar te laat voor eentje die hij vasthad en niet meer losliet. Ik er achter aan om z’n bekkie open te maken. Maar had daar twee handen voor nodig en ik wilde tegelijk zijn riem vasthouden. Helaas, dus kip verlost maar mijnheer stoof alweer weg op zoek naar de volgende prooi. Kip in het nachthok. Aha, dacht ik. Luikje dicht. Oeps, er zaten nog twee kippen binnen. Een aan de leg en de andere in de wachtrij. Dus luikje weer open en daar ging mijnheertje met een nieuwe kip in z’n bek de ren in.
Deze keer lukte het me wel om z’n bek open te maken. Kip te verlossen en hem aan z’n riem mee te nemen. Ik tilde hem op en zette hem binnen onder de veranda.
Maar er zat “kip” in z’n hoofd. Hij was nog eerder bij de ren dan ik. Touw opgezocht en vastgebonden aan de tafel.
Ik was nu wel als eerste bij het kippenhok maar mijnheer ook, ietsjes later. Touwtje doorgebeten.
Dan maar in de schuur. Toen wilde mijnheer wel blaffen.
Schade: 1 dode kip en de 2de is er slecht aan toe.
Dit was de limiet. Ik wil geen hond voor m’n verdriet. Of eentje waar ik continue boos tegen moet zijn. Voor de vossen het hok zo gemaakt maar m’n eigen hond die ze opeet? No way.
Dus m’n besluit stond vast. Terug.
Maar het doet me verdriet. Waarom nou? Waarom deed je nou zo? Het zit helaas gewoon in hem. Ik weet het met m’n verstand maar m’n hart wil er nog niet aan.
Een leuk vrolijk hondje wacht in het asiel in Kecskemét op een nieuwe baas maar dan eentje zonder kippen, kleine huisdieren, muizen, mollen… Voor de rest is hij vreselijk lief.

Dus hou je er niet van? Niet lezen dus.
Normaal gesproken zweet ik eigenlijk niet. Al werk ik me te pletter in de tuin. Een knalrode kop, maar dat is dan ook alles.
Maar dit jaar is het echt bar en boos. Het zal de combinatie van het warme weer en de luchtvochtigheid wel zijn.
Of misschien m’n leeftijd. Ik hoor het je denken.
Met teiltjes komt het eruit. Een pannetje vol en m’n aardappeltjes zijn prima gaar met het juiste zoutgehalte.
Maar ik ben niet de enige hoor.
Iedereen die bij ons langs komt zwemt naar binnen. En na de nodige glazen water genuttigd te hebben om het vochtgehalte weer op pijl te krijgen, zwemmen ze weer terug.
Het jaar is nog lang niet voorbij maar voor mij is het “Het jaar van het grote zweet”.

Je was aan het kwakkelen. Maar eigenlijk al een poosje. Het type krakende wagens leven het langst. Je wist nooit of het nou aanstellerij, aandacht vragen of echt was dat gepiep van je. Maar dan bromde je een beetje en was het over.
Je was geen knuffelhond als er andere honden bij waren. Beetje macho was je wel. Wel als er geen andere hond keek. Maar de afgelopen week vond je het wel fijn en je kwam zelfs naar me toe voor een knuffie.
Je had het van de week moeilijk. Je at maar heel weinig maar dronk wel. Je vermagerde in rap tempo. Je sliep veel en als ik je aanstootte reageerde je soms niet. Maar gelukkig bleef je in de buurt dus we konden je goed in de gaten houden.
Zaterdagmorgen werden we wakker van een klaaglijk hartverscheurend geluid en we schoten uit bed. Je lag lekker onder de tafel onder de veranda. Je keek ons aan, zuchtte even en sliep weer verder.
We vertrouwden het niet en ’s middags zijn we met je naar de dierenarts geweest bij ons in het dorp. Je kreeg nog een aantal flinke spuiten. De dokter geloofde er nog in. Zondag moesten we terugkomen voor controle.
Zondagmorgen waren we je kwijt. Je lag bij het kippenhok. De kippen hebben de hele dag geen ei gelegd.
’s Middags, midden op het grasveld, genoot je nog van het zonnetje. Je lag lang uitgestrekt en we knuffelden met je. Veel beweging zat er niet meer in. We hadden het moeilijk om te zien hoe zwaar je het had met adem halen en je hartje wat zo tekeer ging. Eigenlijk hoopten we in stilte dat je het zelf zou opgeven.
We konden niet anders en hebben zelf de beslissing genomen.
Je vond de narcose prik pijn doen en je stak je kopje onder mijn arm, je wilde wel in me kruipen. Toen je dan toch je rust vond en ging liggen kwispelde je nog even met je staart. Een laatste groet.
We zullen je vreselijk missen maar toch ben je altijd dicht bij ons.

Weet je nog.
Die keer dat je het Weerwater in sprong omdat je achter de eenden aan wilde. We hebben nog 112 gebeld want je was nog maar een speldenknop. Maar je zwom uit eigen kracht terug. En wij maar denken dat je uitgeput was, maar nee hoor. Toen we je aan de kant trokken rende je er weer vandoor.
Of toen we je ’s avonds kwijt waren en we de dierenambulance belden. Hun eerste vraag: een mannetje? O, die komt wel terug. En inderdaad ’s morgens om 4 uur stond je weer bij de deur, helemaal afgepeigerd.
En of je bij ons was of bij anderen. Het maakte jou niet uit je vond het overal gezellig.
Wat vond je Hongarije toch geweldig. Als we langer dan een uurtje in de auto waren wist je het al. Je bleef onderweg braaf in de auto. Maar zodra we er waren schoot je als een raket er vandoor. Het terrein verkennen.
De vrijheid die je hebt gehad de laatste drie jaar. Je hebt ervan genoten. Al die reeën die je achterna gezeten hebt. Je was een echte jachthond.
Maar voor de kleintjes Vigo, Loesje en Floortje was je de grote waakhond en ze kropen vaak dicht tegen je aan.
En dan Banjer die je mee hebt geholpen met opvoeden. Als grote broer keek je toe en je vond het prima als hij aan je staart hing. Maar hij wist feilloos wat wel en niet bij je kon. Dat liet je wel blijken. Je had er veel verdriet van toen hij er niet meer was.
Lana was je grote liefde op late leeftijd. Jullie waren veel samen en zij trok jou overal mee naar toe. Zij nam de leiding over maar liet dat niet blijken.
We zijn heel dankbaar dat je bij ons was en dat je voor ons en voor al die anderen zo’n grote steun was. Dank je wel grote kleine macho voor de kameraadschap en voor de onvoorwaardelijke liefde die je gaf.
Dag lieve Jojo rust maar lekker uit.
12.6.1998-8.8.2010

Dochterlief is al een paar weken bij ons en samen verbaasden we ons over de weersvoorspelling van de NOS. Altijd maar negatief alsof het hier alleen maar regen en onweer is.
Dus heeft dochterlief een e-mail gestuurd naar de NOS.
En dit kregen we als reactie.

Dag Wendy,

Het spijt me te horen dat onze weersverwachting voor Hongarije niet goed is. Ik kan het wel verklaren. Zowel voor radio als t.v. hebben wij een zeer beperkt tijd om het weer in de verschillende landen door te geven. Sekondenwerk is het, meer niet. Zolang er een lagdrukgebied met zware onweersbuien in de buurt ligt zullen wij daar dan ook voor waarschuwen, ook al zitten de buien niet overal. Het kan helaas niet anders. Ik beloof dat we ons werk zo serieus mogelijk zullen doen, maar het zal niet altijd perfect zijn.

Groet en veel plezier in Hongarije.

Erwin Kroll
NOS

En let maar es op. Sinds deze reactie staat er geen Bukarest op de kaart maar Budapest.
Dank je wel Erwin. We zijn er heel blij mee!!!!!

Het zit er weer op. En natuurlijk is het jammer dat we niet gewonnen hebben. Het waren een paar leuke weken.
Twee keer zijn er mensen bij ons geweest. Samen de wedstrijden beleven. Veel hilariteit en een saamhorigheidsgevoel. Het schept een band.
En wat een fanatiekelingen zijn er toch onder ons. En niet te vergeten de niet oranje aanhangers. D.w.z. de Belgen en andere volkeren. Toch enthousiast meegedaan. En de niet voetbalaanhangers. Ach die laatste wedstrijd toch maar even gekeken.
Als ze zouden winnen zaten we nog in dubio om naar Nederland te gaan maar ja, nu niet meer nodig.
Jammer eigenlijk wel, had wel leuk geweest…